Opinion
  • Tre muajt e reflektimit

    Zgjedhjet shqiptare duket se po vihen nën vëzhgimin e rreptë. Jo vetëm partitë që konkurrojnë dhe aleatët e shumtë, por edhe simotrat e tyre të PPE dhe PSE-së do të kenë vëzhgues. Jo vetëm të përhershmit e OSBE dhe ODHIR, por edhe NATO do të vëzhgojë.
  • Muhabet
    rrugësh

    Rruga është punësim” ishte mbishkrimi i një foltoreje qeveritare inaugurimesh.
  • Beteja nuk është për jetë a vdekje

    TIRANE - Përcaktimi i natyrës së betejës është një nga detyrat e para për nga radha të shtabeve elektorale. Për çfarë do të luftojmë? Ku duan të dalim? Nga ky përcaktim i përgjithshëm derivojnë elementët thelbësorë të fushatës, siç janë programet, kandidatët, komunikimi, tonet, marrëdhëniet me kundërshatarin, e tjerë. Si është beteja është fushata. Si është fushata janë zgjedhjet.

    Këto janë aksioma të vjetra. I kemi parë e jetuar edhe në Shqipëri. Sa për ilustrim, le të permendim tri fushata, dy negative dhe një pozitive. Në zgjedhjet e vitit 1996 beteja e PD-së së asaj kohe u bë për të ndaluar “rikthimin në pushtet të komunistëve dhe komunizmit”. Në këtë kohë, partia kryesore rivale, PS, nuk kishte më asgjë komuniste në program.

    Megjithatë, krerët e PD-së në pushtet e kishin përcaktuar kështu betejën e tyre me qëllim që të përftonin “të drejtën morale” të prekjes të votës, duke qenë se komunizmi ia kishte nxirë jetën për katër-pesë dekada këtij vendi. Prishja fatale e zgjedhjeve të atij viti u ngjiz në përkundjen e kësaj stratageme.

    Pesë vjet më vonë, në simetri me demokratët e Berishës, socialistët e Nanos dhe Metës vunë dorë në zgjedhjet politike të vitit 2001 nën egidën e shfaktorizimit ekstrem të PD-së dhe Sali Berishës në opozitë, të cilët i pikturonin parreshtur si e keqja e madhe e Shqipërisë, pra e kishin hak të ndaloheshin, sipas kësaj logjike.

    Në diabolizimin e kundërshtarit kupola partiake-qeveritare e kohës përftonte sërish “të drejtën morale” për të tjetërsuar mandate në favorin e vet në qëndrat e votimit dhe në gjykatë. Nuk duhet të harrrojmë se këto ngjarje të rënda, që tani i tregojmë ftohtë si histori, u kanë kushtuar shumë shtrenjtë shqiptarëve. Ne jemi të fundit në trendin e integrimit, piksëpari sepse nuk kemi bërë zgjedhje të lira e të ndershme.

    Të ndalemi pak te shembulli pozitiv, zgjedhjet e vitit 2005. Për herë të parë betejat që palët rivale i dhanë njëra tjetrës dhe publikut iu larguan përcaktimeve shelbuese paranojake për “ndalimin e përbindshit” ( qeveria) apo për “ ndërtimin e një botë të re” ( opozita), përcaktime të cilat si rregull kanë prodhuar e prodhojnë vetën tension, konflikte, armiqësi, rrëmujë, mjerim.

    Betejat e vitit 2005 zbritën në tokë dhe u modeluan në masën e natyrshme të mundësive që kanë zgjedhjet e radhës për t’i ndryshuar gjërat. Qeveria, duke imituar për mirë laburistët e Toni Blerit, u mbështet në pozitivitetin e disa arritjeve duke premtuar të reja. Kurse PD në opozitë propozoi ndryshimin në një forme elegante, pohuese, pa gramin e provokimit. Jo rastësisht, fushata dhe zgjedhjet e vitit 2005 janë ndër më të mirat e tranzicionit demokratik.

    Vimë tani te zgjedhjet e ardhshme të 23 qershorit. Cila është beteja? Nga ajo çfarë duket deri me sot, përcaktime të qarta nuk ka akoma. Partitë nuk e kanë ndarë mendjen, janë në kërkim, po provojnë, po testojnë, herë spontanisht, herë në një mënyrë paksa me të menduar. Në inerci të betejave negativiste, që kanë në fokus arsyen pse nuk duhet të fitojë kundërshtari, shohin se PD dhe qeveria i mëshojnë herëpasherë “rrëzimit të murit të bllokimit”, duke patur parasysh mosvotimin e tre ligjeve të integrimit nga PS.

    Opozitës edhe i shkon të përdorë në mënyrë të përligjur metaforën e rrëzimit, siç ka bërë vetë PD kur premtonte dikur si parti opozitare rrëzimin e murit të korrupsionit. Por që edhe qeveria të ketë si bosht të betejës elektorale “rrëzimin”, kjo nuk shkon, kërcet, tregon varfëri. Aq me tepër kur kryeministri Berisha ka përgjegjësinë e tij që nuk ka negociuar shbllokimin e statusit me opzitën, nëse vërtetë ka patur e ka bindjen se këto tre ligjet janë pengesa.

    Termi i “rrëzimit” është propagandistik edhe për një arsye tjetër që unë e mendoj shterruese: Gjasat që me sistemin elektoral që kemi një forcë apo koalicion politik të marrë tre të pestat e deputetëve janë zero. Duke e ndjerë se “rrëzimi” nuk e mban barrën e zgjedhjeve dhe madje fut ujë nga të katër anët, Berisha ka filluar t’i japë më pak vend në artikulimet e tij, duke u orjentuar nga termat e punës, punësimit dhe zhvillimit.

    Edhe pse ky terren është i dridhshëm, për shkak se qeverisë i duhet piksëpari të tregojë bilancin e katër vjetëve në raport me premtimet e vitit 2009, kjo është mirë sepse propozon në thelb një betejë pozitiviste. Gjithsesi, PD e ka ende në kolaudim natyrën e betejës që do të përcaktojë edhe natyrën e zgjedhjeve të këitj viti.

    Nga ana tjetër, edhe PS është në oshilacionet e veta në këtë pikë. Me termin e Rilindjes, kjo parti, siç e kam argumentuar në një shkrim të mëparshëm, ka shinjestruar objektiva ekonomikë që nuk gjejnë mbështetje në realitetin e krizës rajonale dhe shqiptare në përkeqësim. Gjatë zbërthimit në rrethe, Rilindja herë fluturon në trajektore pindarike, herë zbret në nivelin e konstatimeve rutinë.

    Vetë fjalimet e Ramës, ku bërja dhe zhbërja alternohen sipas temperaturës së mjedisit, tregojnë se partia më e madhe në opozitë është në kërrim të një ballancimi të përshtatshëm për kohën. Se ka në Shqipëri gjera për t’u zhbërë, kjo është si një e një bëjnë dy. Por kjo nuk duhet lenë në nivelin e një deklarimi populist me jehonën e një kërcënimi abstrakt antielektoral.

    Aq me tepër kur retorika e shbërjes qëllon të marrë flakë në atë shkallë sa nga goja e ndonjë drejtuesi socialist të dalë thagma se kjo e zgjedhjeve të 23 qershorit është një betejë për jetë a vdekje! Nuk ka dyshim se beteja e elektorale e PS-së dhe opozitës në tërësi nuk mund të përcaktohet e nuk do të përcaktohet si betejë për jetë a vdekje.

    Kjo nuk mund të ndodhë . Objektivisht zgjedhjet nuk janë asnjëherë për jetë a vdekje. Zgjedhjen nxjerrin qeverinë dhe opozitën, që vazhdojnë jetën së bashku në aulën e parlamentit dhe jashtë saj, derisa të vinë zgjedhjet e radhës për të garuar përsëri dhe kështu pambarim.

    Kush e mendon përnjimend se beteja elektorale është për jetë a vdekje mund të ketë ndonjë hall të vetin, të cilin në çakërdisje e sipër fillon ta mendojë si hall të gjithë njerëzve. Atij, siç thotë populli, i është bërë ferra Brahim. Unë nuk njoh në lidërshipin e opozitës delirantë të kësaj shkalle.

    Është e qartë se emertimi i fushatës si betejë për jetë a vdekje është një shprehje metaforike që ka për qëllim të karikojë mbështetësit. Këtu duhet kujdes i madh pasi aty-këtu metaforat merren me kuptimin e tyre të drjetpërdrejtë dhe kjo mund të prodhojë tensione dhe konflikte të dëmshme për zgjedhjet.

    Është mirë ta përserisim vazhdimisht se zgjedhjet janë një garë, një lojë, pse jo një festë. Përvoja ka treguar se opozitat fitojnë kur udhëheqin një festë të shpresës dhe aspakt një shfrim të urrejtjes.

    Shkrimi u botua sot në gazetën Shqiptarja.com (print) 21.03.2013

    Redaski Online
    (b.m/shqiptarja.com)
  • Qiproja ose fundi i Eurozonës
    siç e njihnim

  • Shteti i kaosit total

    Herë mbas here, zakonisht mbas vrasjesh makabre, vetëflijimesh publike, vjedhjesh të votës, ekzekutimesh publike në bulevardin qendror të kryeqytetit, opinioni publik, gazetarët dhe nji pjesë e shoqnisë civile zgjohen prej letargjisë dhe kërkojnë shtet, rregulla, kulturë të ligjit, drejtësi, transparencë, siguri.
  • I pafe

    Disa dhjetëra udhëheqës shtetesh nga e gjithë bota morën pjesë në ceremoninë zyrtare të celebrimit në krye të Selisë së Shenjtë të “Fanckesko I”, i sapozgjedhur nga Kisha Katolike si pasurs i Benedikt XVI.
  • Një delirant në oborrin
    e Selisë së Shenjtë

    Edhe qielli vegoi kur i dha dorën Ati i Shenjtë, sipas Saliut. I cili e quajti duarshtrëngimin protokollar me Papa Françeskun, një bekim për fitoren e Partisë Demokratike në 23 qershor.
  • Mendërisht  të papërgatitu

    Shock-u dhe rrënqethja që ka përfshirë shoqërinë shqiptare pas publikimit të lajmit për kapjen e një individi i cili akuzohet se ka vrarë 11 vjeçarin Julian Çela...
  • I paaftë të qeverisë, i
    paaftë të ikë me nde

    Kryeministri dje dhe njëri prej kanakarëve të tij sot, përsëritën se kanë hapur 200 mijë vende pune nga 2009 e këtej! Po çfarë thotë INSTAT-i që dihet mirë se është në varësinë e kryeministrit? INSTAT-i thotë se nga 2009 në 2012 kanë humbur 51 mijë vende pune.
  • Gjiri i Vlorës dhe ambicia për zhvillim

    Në vijim të projektit “Të zgjojmë detin nga gjumi”, që startoi një javë më parë në gazetën “Shqiptarja.com” me një artikull kushtuar portit të ri të Shëngjinit, kësaj rradhe do të fokusohemi në gjirin e Vlorës....
  • Zgjedhjet dhe manipulimi
    i ndasive të rreme politike

  • Homazh për një tragjedi shqiptare

    Dje ishte 5 vjetori i tragjedisë së Gërdecit. Ditën e parë të pranverës 2008 një biznes kriminal, me organizim, mbështetje dhe fitime shtetërore e politike shkaktoi 26 viktima të pafajshme, përfshirë gra e fëmijë.
  • Edhe 100 ditë

    Edi Rama shkruan sot në blogun e tij personal: "Mbetën 100 ditë nga ora e vendimit të popullit sovran për katër vitet e ardhshme. Si një rastësi domethënëse numërimi i këtyre 100 ditëve të fundit të pushtetit të zvjerdhur të PD, bie mu në pervjetorin e tragjedisë së Gerdecit".
  • Votimi mes të miturve dhe madhorëve

    Votimi nga 16-vjeçarët, mbetet për tu testuar si është terreni dhe testimi që drejtohet kryesisht në jetën e deritanishme të 16-vjeçarëve nga pikëpamja e aktivizmit të tyre në organizatat shoqërore dhe politike, në eksperiencat dhe përvojat e deritanishme në përputhjen dhe zbatimin e tyre në çështjet e strategjive të të rinjëve, sepse ne kemi strategji për këtë çështje.
  • Foleja u ngrit…dhe dallëndyshet erdhën…

    Në një fillim pranvere, 5 vjet më parë, në atë germadhë që i kishte mbetur emri “Estradë” u arkitektuan sallat e teatrit të Tiranës, të pagëzuara me emrat e një kozmosi kulturor, “Shekspir”, “Çehov”, dhe “Bodrum”.
  • Sa hapësirë ka një rilindje e re shqiptare?

    Partia Socialiste dhe kreu i saj, Edi Rama, po shkojnë drejt zgjedhjeve të 23 qershorit me propozimin e asaj që ata e kanë quajtur “Rilindja shqiptare” apo shkurt “Rilindja”.
  • Ç’toka fal Berisha?

    Kryeministri Sali Berisha deklaroi në media se Qeveria do të nxjerrë një vendim për t’u dhënë tokën falas personave që dëshirojnë të ndërtojnë shkolla private.
  • Për politikën e duarve të pastra

    Dy presidentë të Shqipërisë apeluan partitë politike të lënë jashtë listës së kandidatëve për deputetë emra të korruptuar, të lidhur me krimin apo me mungesë të theksuar integriteti.
  • Refuzimi i Berishës..

    Vetëlavdërimet më të rrezikshme në politikë janë ato që e “carmatosin” dëgjuesin me ciltërsinë e tyre. Sali Berisha e sfidoi marrëdhënien me median në Shqipëri dhe deklaroi me një “letër të hapur” se fushata elektorale që po vjen do të bëhet sipas “stilit” të tij…
  • Rasti Sula ose derrat më
    të barabartë para ligjit

    Incidenti ende i pazbardhur plotësisht që ndodhi në stadiumin e Kavajës është një tjetër dëshmi se në cfarë krize totale është përfshirë futbolli shqiptar. Një krizë e shumëanshme që nis nga trukimi i ndeshjeve, dhuna masive në stadiume, korrupsioni ulëritës i Federatës dhe njëanshmeria e policisë së shtetit.

Për lajme të tjera kërkoni në arkiv