Adriatik Lapaj, dikur zëri që denonconte “kënetën e politikës”, sot po noton vetë në të njëjtën llum. Deklarata e tij se i ka ardhur një kërkesë nga Edi Rama për të qenë pjesë e qeverisë është më shumë një tentativë për mbijetesë politike, sesa një fakt real.

Referimi evropian për identitetin mbetet më shumë gjeografik dhe tashmë në kuadër të zgjerimit edhe BE-ist, pasi boll mirë e dimë se ku jemi me parametrat ekonomikë, mënyrën sesi po e trajtojmë dhe po e shfrytëzojmë vendin por mbi të gjitha rrugëtimin tonë në integrimet kontinentale.

Kështu ndodhi edhe me Adriatik Lapajn. Me zërin e tij serioz, gati dramatik, ai deklaroi para publikut se në dy muajt e fundit i kanë kanë ardhur oferta për pazare nga Qeveria. Një deklaratë kjo që prodhon bujë, por jo substancë.

Vetëm 55.5% e të anketuarve nuk ishin të preokupuar se do t’u mbaronin lekët për të blerë ushqim deri në rrogën e rradhës. Ndërkohë plot 18.7% ishin të preokupuar çdo muaj.

Ishte e trishtueshme se si Lapaj u përball me betejën ligjore në KQZ, KAS dhe Kolegj Zgjedhor për mandatin e tij. Një herë inkurajoi Celibashin t’ia japë motrës së vet mandatin, pastaj shkoi në KAS të mbrojë atë vendim, ndërsa sot shkoi në Kolegj për ta prishur vendimin e KAS dhe për t’ia rikthyer motrës së tij jo biologjike.

"Ka shumë arsye për të menduar se rrëfenjat verore të profesorit që nuk dihet se ku e ka marrë atë titull, janë paksa si “të leshta”

Asgjë e tillë nuk ndodhi këtë verë, pasi u shfaq i qartë rezultati i zgjedhjeve parlamentare të 11 majit, ku Partia Demokratike mori njërën ndër humbjet më përcëlluese të historisë së saj 34 vjeçare.

Edi Rama ka konstatuar deri sot, e pakta 3 raste shkeljesh dhe abuzimi me ligjin, duke sfiduar dhe penguar hapur shtetin. Në Shkodër, Tiranë, Vlorë apo Elbasan, prokurorë e gjyqtarë po sfidojnë hapur shtetin dhe sabotojnë hapur reformat rradikale që qeveria ë Edi Ramës po ndërrmer

"Arturi, ka lënë një emër që brezat që do të vijnë do të kenë mundësi ta kujtojnë si dhe pse jo të mësojnë nga ato çfarë ka thënë dhe ka lënë të shkruar".

Në kohë të kohëve njerëzit u kërkonin ndihmë Perëndive, orakujve, t’i ndihmonin të qëndronin në shëndet, në ekuilibër, në harmoni. Ku të falen sot ata që kanë tepri?

Kosova ka politikanë që kanë mungesë kronike të ndjenjës së përgjegjësisë. Të cilët vetëm kalkulojnë interesin partiak, e me këtë edhe atë personal. Dhe ka një Gjykatë Kushtetuese e cila në përpjekje për të dhënë udhëzime se si të dilet nga kriza, vetëm sa e zgjat krizën.

Vetëvendosja e Kurtit nuk arriti në zgjedhjet e fundit të marrë as shumicën e votave të shtetasve të Kosovës dhe as shumicën e votave të shtetasve shqiptarë të saj. Si rrjedhojë, ajo siguroi vetëm 48 ndejtëse parlamentare, nga 120 gjithsej, ose nga 100 që ishin në dispozicion të partive shqiptare.

Në maj ishin zgjedhjet. Pasi mbaruam një emision me debate politike, në kafe ma kujtoi prapë. Nuk e bëmë atë turin e Jugut në Zhej, tha. Kur do shkojmë? Mbarojnë zgjedhjet dhe ikim, po të duash shkojmë edhe në Sopik, fshati i Branko Merxhanit, i them, është zonë shumë e bukur, dhe nuk janë larg prej njëri-tjetrit

Pak vite më parë menduam se frikën e tërmeteve e kishim lënë pas, mirëpo, më pas, erdhi pandemia, që na izoloi dhe na bëri të kuptojmë sa të vegjël jemi përballë një kërcënimi të padukshëm. Sot i kemi harruar të gjitha

Mandati i katërt i Edi Ramës nuk është një mandat për pushtet, por një mandat për histori. Ai duhet të zgjedhë mes dy rrugëve: ose të mbajë të njëjtën skemë partiake, duke e kthyer integrimin në një premtim të pafund, ose të ndërtojë një kabinet të ri, të çliruar nga lidhjet e vjetra, të drejtuar nga teknokratë që do ta çojnë vendin drejt BE.

Më pas e kam ndjekur me interes të madh kontributin e tij për çështjen e Kosovës dhe në përgjithësi për të drejtat e njeriut dhe të pakicave në Jugosllavinë që po shpërbëhej; por jo vetëm sepse Zheji ka mbuluar Shqipërinë, për atë Radio, edhe në vitet 1990, përfshi edhe periudhën kaotike të vitit 1997.

Ardhja dhe largimi nga kjo botë nuk janë në dorën e askujt. I moçmi uron "Inshallah me radhë", sikur të ekzistonte vërtet një rend që ruan drejtësinë e jetës. Por vdekja nuk njeh radhë. Një prind e sheh fëmijën të ikë, një i ri shuhet para një të moshuari, një i shëndetshëm para një të sëmuri.

Dje vendose të largohesh… pa një fjalë, pa një përqafim, pa një “mirupafshim” të thjeshtë siç e bënim gjithmonë me përplasjen e kokave – si një kod që vetëm ne e kishim.

Kam parë te lëvizja studentore në Serbi te kreativiteti i saj, forca e protestës së padhunshme ato që i kishim në Kosovë me lëvizjen paqësore më 1989 e 1990 në Kosovë. Di mirë se si ndihen studentët, kam qenë njëri prej organizatorëve në atë kohë e në kushte shumë më të vështira, kur policia përdorte armë zjarri. 

Si askush tjetër arrinte të lexonte prapaskenat politike me intuitën e tij, intuitë që i vinte prej shkollimit prej dramaturgu dhe eruditi. Si asnjë tjetër, njihte natyrën politike dhe intrigat e saj, të cilat i përcillte me një elegancë të pashoq në studiot e debatit të varfër politik shqiptar.