Nja dy a tri herë herë provoi të ndizte Amerkën duke djegur nja njëzet a më tepër milionë dollarë për të blerë si malësor i dalëboje Nderin me pare, për të hequr ‘Non Gratën’. Nuk janë shumë për Doktorin, janë kacidhe, janë pare xhepi.

Rasti i kryetarit të bashkisë Blagomir Kotsev ka një ndikim të madh mbi qytetin e Varnës, ku ndikimi rus kërkon të depërtojë, me autorë Georgi Gotev dhe Emilia Milcheva (EUalive 23 shtator 2025), është interesant se rasti që përshkruhet aty është i njëjtë me atë të Erion Veliajt.

Hedhja e shisheve me ujë dhe e kushtetutës në sallën plenare, në ditën kur duhej të diskutohej programi qeverisës, nuk ishte thjesht një akt proteste. Ishte një skenë që i mohoi publikut mundësinë të njihej me prioritetet e qeverisë.

Të shëtisësh pa marrë celularin është si të shpallësh pavarësinë personale. Është ekuivalenti modern i themelimit të një republike të vogël, ku mbreti i vetëm është mendja jote dhe e vetmja taksë është numri i hapave që arrin të bësh.

Fillimisht, pak kontekst. Burrnesha ishte një grua biologjike, kryesisht nga zonat malore të Shqipërisë së Veriut, e cila zgjidhte të jetonte si burrë për arsye shoqërore e familjare. Duke hequr dorë nga martesa dhe jeta seksuale, ajo merrte rol publik mashkullor: vishej si burrë, mbante armë, merrte pjesë në kuvende, punonte tokën

Situata në PD duket qartë se nuk është përgatitur për një garë të menduar dhe të strukturuar në Tiranë, e cila dukej prej kohësh që do të ndodhte. Një garë që nuk është e plotë, pasi është një nxemje për fushatën e ardhshme në 2027-n.

Pas 7 muajsh pa një kryetar bashkie të votuar në krye të detyrës dhe po ashtu pa një kryetar bashkie të dënuar nga drejtësia lidhur me detyrën, u detyruam të marrim një hap të debatueshëm në raport me Erion Veliajn, por të detyrueshëm në raport me fatin e kryeqytetit të Shqipërisë.

Bashkimi i votave të PD me PS është thjesht një përpjekje e PD për të fshehur dështimin kundër Veliajt. Meqë dështuan ta padisin, meqë nuk ia dolën dot me protestat e sponsorizuara me 20 veta, tani po përpiqen të duken si fitimtarë duke bashkuar votat me PS.

Në këtë skenar, emri i Jorida Tabakut përmendet shpesh, por vetëm si një mundësi që ekziston në letër, jo si një vendim i prekshëm. Përballë një gare të ashpër dhe të shënuar nga përballje politike dhe personale, ajo duket e rezervuar për të marrë një hap kaq të madh, duke rrezikuar mandatin e saj si deputete për një kohë të shkurtër.

Një qasje e këtillë e popullatave të dy shteteve nuk do mend se ka të bëjë me perceptime të sigurisë, për të cilën Kosova vazhdon të shikojë në formë pothuajse plebishitare rolin prijës të SHBA-së e Serbia vazhdon të mendojë (madje 72 për qind e respondentëve) se Amerika nuk ka çka të kërkojë në Evropë.

Prej disa kohësh, së bashku me Prof. Machiarella nga Universiteti Ca' Foscari i Venecias, po bisedonim për publikimin e një korpusi me mbishkrimet e Shqipërisë së Jugut. Prof. Machiarella dhe ekipi i tij kishin kohë që studionin zonën e Delvinës si një prej oazave historike dhe kulturore të Epirit, në kontekstin më të gjerë të zhvillimeve ballkanike.

Një debat i ndezur mes shoqesh për mënyrën se si torturohen patat nga njerëzit për të arritur prodhimin e produktit ushqimor luksoz “foie gras” dhe një përfundim i tij me një vendim për të respektuar patat e gjora, nuk është ndryshe nga lindja e logjikës së debatit konstruktiv edhe në vendin tonë.

Në vendin tonë, dy partitë kryesore zotërojnë aktualisht plot 133 mandate parlamentare (nga 140 gjithsej). Dmth, ‘elektorati gri’ është praktikisht i papërfaqësuar në parlamentin shqiptar.

A është rënia e Veliajt një reflektim politik? Ndëshkim moral? Goditje e korrupsionit që premton një mëngjes më të pastër për shoqërinë? Një triumf i drejtësisë? Do duhej të ishte.

“Nuk është burrëri t’i heqësh një qime luanit të lidhur me zinxhir për qafe”, ka shkruar kohë më parë Sami Frashëri. M’u duk shprehje e qëlluar për ta përdorur për nisjen e këtij opinioni mbi çka ngjan këto ditë në gjyqin e Hagës.

Këshilltarët kokëboshë, ata që vetë Erion Veliaj i përzgjodhi pikërisht për këtë cilësi dhe që i përdori sa qe në detyrën e Kryetarit të Bashkisë për çfarë ia deshi qefi atij, sot u shfaqën si një pellg llubatëtire, përmjerrë siç e meritojnë njerëzit që nuk kanë as minimumin e dinjitetit.

E vërteta është se kemi dy beteja të ndryshme: betejën politike të Edi Ramës që i duhet një kryetar i ri bashkie për Tiranën dhe betejën juridike të Erion Veliajt i cili duhet të provojë jo vetëm pafajësinë e vet, por dhe procesin e linçimit politik ndaj tij.

Opozita nga ana tjetër, me plot arsye dhe të drejtë kërkon të përfitojë nga kjo situatë, por po heziton të bëjë një betejë politike për Tiranën, e cila në realitet është kryebeteja e çdo partie në Shqipëri.

Shtëpia ku thuhet se është vendosur tritoli është më shumë sesa një objekt ndërtimi. Ajo është një simbol i pasurisë së papërgjegjshme dhe arrogante që burokratë lokalë kanë ndërtuar në kurriz të qytetarëve shqiptarë. Pasuri që nuk mund të justifikohet as nga rroga e shtetit, as nga ndonjë aktivitet i ligjshëm i deklaruar.

Një nënë shqiptare ka vendosur të ndajë publikisht historinë e djalit të saj transgjinor, duke treguar mundimet, paragjykimet dhe forcën për t’i qëndruar pranë fëmijës së saj. Kjo letër i është drejtuar Aktivistes Xheni Karaj, e cila e bën publike për Shqiptarja.com.