I tillë ka ardhur momenti në Shqipëri me atë që duket se po gatuan politika jonë për t’u përjetësuar. Ende shoqëria nuk është e gatitur të reagojë, kurse grupet e interesit dhe sidomos media duket e kapluar nga çështje krejt të tjera.

Pse Berisha dhe Rama po nxitojnë të ndryshojnë Kushtetutën? Ky është momenti më delikat për të dy në raport me drejtësinë dhe SPAK-un.

Një sofër e madhe në jug-lindje shtruar plot po më pret. Të mirat shtruar mbi sofrën kilometrike ku do vete, ullishtat, vreshtat, kopështet, arat e mbjella, e të tjera e të të tjera, veç t'i shohësh, të ikën mendja. Po të këqijat, ku janë

Fredi Beleri ka folur në Parlamentin Europian, duke shprehur mospranimin e tij për faktin që nuk ka ende një Universitet Grek në Shqipëri, çfarë përbën një mangësi lidhur me shkollimin e pakicave në gjuhën e tyre amëtare.

Rama nuk e ka gënjyer elektoratin e vet. Është PD dhe Berisha që e gënjyen, prandaj nëse votojnë ato që do Rama duke e bërë mbret, meritojnë jo kritikat që po e po, por meritojnë mbi të gjitha neveritjen, përçmimin, përbuzjen me të thellë si dhe braktisjen totale nga çdo person që e quan veten opozitar

Në planin kushtetues, raportimi i prokurorisë para Kuvendit nuk është problematik në vetvete. Ai ekziston edhe në shumë demokraci të zhvilluara. Por ndryshimi është se në ato vende, raportimi bëhet për politikat e ndjekjes penale dhe për performancën institucionale, jo për hetimet konkrete

Senati, është një dhomë parlamentare ku si model general përfaqëson vendet e mëdha, ku në një panel ka përfaqësuesit e zgjedhur të popullit në mënyrë proporcionale, e në tjetrn përfaqësuesit e rajoneve, përkatësisht diversitetit rajonal. 

Zgjedhjet e Prillit 1992- Shënuan një rritje të indiferentizmit popullor kundrejtë një politike të mbyllur në skemat e saj të krijuar që nga mbarimi i Luftës II Botërore si e paaftë për t'u rinovuar edhe pse vendi ishte i përfshirë në ndryshime historike dhe epokale.

BE-ja ka vendosur masa ndëshkimi ndaj Kosovës për shkak të “veprimeve unilaterale” (si p.sh. shkuarjen e kryetarëve të komunave në zyrat e tyre), ndërsa nuk ka bërë as edhe një veprim të vetëm për të sanksionuar shtetin në të cilin udhëheqësi i vetëdeklaruar i aksionit paraushtarak në Banjskë gjendet në liri.

Si shoqëri përjetojmë një boshllëk të theksuar dramatik, që fatkeqësisht institucionet, qoftë shtetërore, qoftë edhe fetare, nuk kanë aftësinë për ta mbushur dhe të kryejnë rolin e shkarkuesit dhe të qetësuesit mendor të një shoqërie të ngarkuar nga stresi dhe ankthi i pasigurisë. 

Ne e kaluam me sukses “pengesën statistikore Serbi”. Dhe pas asaj pengese të kaluar, një rrugë më e gjerë na është hapur statistikisht për të shkuar në Botëror…

''Flori e ka shumë të thjesht të bind gjithë Tiranën që është i pavarur duke nënshkruar një deklaratë publike tek Noteri që: 20 oligarkët e PD-PS me emra të veçantë dhe publike nuk do marrin asnjë tender apo leje ndërtimi''

Në çdo epokë që ka frikë nga vlerat, shfaqet përsëri Prokrusti. Jo më si mit që pret këmbë e zgjat trupëra, por si doktrinë moderne që shkurton personalitete dhe shtrin mendjet në gjatësi të barabarta. Në emër të “barazisë”, epoka jonë ka shpikur një formë të re dhune — uniformizimin e shpirtit.

Kuvendi i Republikës së Shqipërisë as kupton detyrën e tij, as kupton detyrat e Republikës së Prokurorëve dhe Gjyqtarëve, dhe as ka ndërmend të vendosë balancë midis pushteteve në Shqipëri. Ata sillen thjesht si njerëz të frikësuar, ngaqë e dinë se çfarë kanë bërë.

Ulërijnë, shajnë, shpifin, bërtasin për “të vërtetën” dhe “drejtësinë”, por po t’i shohësh në sy, sheh një boshllëk moral që të ftoh gjakun. Këta janë të ligët, ata që nuk ndihen keq kur baltosin, por ndihen të rrezikuar kur dikush thotë të vërtetën.

“Republika e Prokurorëve”, edhe pse përdoret prej kohësh tashmë në Shqipëri nuk është një term i yni. Njëjtë ka kohë që vende të ndryshme të Perëndimit, përkatësisht ku pushtetit janë të ndara dhe ka demokraci, pasi në Lindje ekziston ai sistem që ne kemi pasur. Ku prokurori është thjeshtë një çekiç i pushtetit politik.

Këta tre shqiptarë idhnakë e dinakë, secili i bindur se Shqipëria e Kosova janë kostume që ju rrinë ngushtë në shpatulla dhe se ata meritojnë të udhëheqin shumë më shumë se shqiptarët, në rrethana të ndryshme, por me mënyra të njëjta, e kanë rrudhur atdheun e tyre vetjak deri në përmasat e zyrave respektive.

Ndërsa Fatos Nano po lufton në spital mes jetës dhe të përtejmes, duhet t’ja njohim atij lideri politik meritën e vyer që i pari mes të gjithëve ua hoqi frikën shqiptarëve për të thënë rreth tij çfarë të donin e si të donin; media e politikanë kundërshtarë. Fatos Nano falte... liri!

Madje, mendoj se kur flasim për uljen e numri të deputeteve duhet të kemi parasysh shumë variabël të tjerë që lidhen me realitetet territoriale, historike, zhvillimin infrastrukturore dhe kjo gjë duhet të bëhet përmes një konsultimi të gjerë dhe duhet të bëhet përmes një referendumi.

Berisha mendon se shteti funksionon mbi fakte të servirura nga “qytetari dixhital” (apo letrat anonime), apo dhe policia, prokuroria dhe gjykatat duhet të punojnë vetëm në informacione të marra nga “qytetari dixhital”.