Dhe ajo që po shohim, jo pa dhimbje, është fakti se Berisha dhe PD janë më shumë se të ekzaltuar me atë çfarë ka ndodhur dhe po ndodh, duke e ‘impostuar’ realitetin përmes realitetit të tyre paralel, sikur Trump e Putin më shumë se sa për Ukrainën, po flasin për Shqipërinë, hallin e Berishës që e ka lënë PD plot 16 vite në opozitë, si dhe hallet e tjera të Berishës e familjes së tij!

Serbia ka hyrë në një tendosje të paprecedentë mes dy palëve të konfrontuara, një tendosje që nuk besoj të ketë ekzistuar as gjatë rënies së Millosheviqit më 5 tetor të vitit 2000.

Zoti i Ukrainës duket se është gati të lëshojë jo vetëm me ‘egërsinë’ personale dhe veshjen e luftës, por mimika e tij duket se kërkon nga Trump: ‘Si të dalim, jam gati të flas edhe me Putinin, të bëjmë edhe zgjedhje’

Wilson kërkon të promovonte një “paqe pa fitues”, sepse ishte i bindur se një paqe e vendosur përmes dhunës të fituesve do të kishte elementë të mjaftueshëm për një luftë tjetër.

Qiratë e shtëpive në Jug, nga Vlora në Sarandë, janë rritur këtë vit mesatarisht me 20–30 për qind, krahasuar me vitin e kaluar. Kjo është e pafalshme! E çfarë kemi shtuar në dhomat tona këtë vit?!

E patë vitin e kaluar, si vihej zjarri në sallën e Parlamentit, në rrugë, bulevarde, gjithandej. E patë, si digjnin karriget, tavolinat, si hidhnin flakadanë në podiumin e kryetares së Kuvendit, tek ministrat, kudo me flakadanë. 

Parë me këtë sy, kushdo që ka përvojë në PD, ku janë stërvitur për të identifikuar mënyrat e dajakut politik të Doktorit, në një farë mënyre, “druri” ndaj Belindit ka ngjallur edhe zili

Krahasuar me sot, edhe pse kanë kaluar 33 vite, duket sikur nuk ka ndryshuar asgjë. Është e njëjta gjuhë linçuese, është e njëjta filozofi asgjësuese, është i njëjti burim që frymëzon turmën e verbër drejt urrejtjes dhe linçimit. Është Berisha 33 vite më i ri, i cili nuk ka ndryshuar edhe sot, në përmbyllje të dekadës së tetë të jetës

Berisha nuk është i vetëm, përreth tij janë grumbulluar edhe zjarrfryrësit e përhershëm, ata që nuk janë as me këtë e as me atë, që qëndrojnë pezull si hija, me lugën në brez, duke pritur të ushqehen nga çdo pushtet.

Shqipëria dhe Italia, dy vendet që ndahen nga deti, i cili i përkëdhel me dallgët e saj duke i freskuar në verë dhe në dimër duket sikur bëhet më i ngryset dhe dallgët bëhen më agresive në brigjet e të dy vendeve.

Ky takim është historik pa marrë parasysh se nga ai, së paku në publik, nuk kanë dalë hollësi dhe rezultate konkrete. Sa u përket qëndrimeve të presidentit Trump, ai vazhdon të jetë i paparashikueshëm.

Karma siç thuhet sot, e dikush i thotë fati apo kosmosi ka mënyra të ndryshme për të lëvizur gjërat. Në Parlament nga partitë e reja për shembull nuk hynë star-ët e studiove dhe liveve në social, por emra të tjerë, të cilët nuk kanë qenë “banorë të shtëpisë” në karantinën e gjatë të fushatës, që ka kapërcyer afatin zyrtar

Fati i keq i popullit ukrainas është se gjithmonë në etapat historike është rrethua nga perandori që kishin dominimin jo vetëm të zonës, por edhe të Botës.

Avioni presidencial fluturoi mbi qiellin e Alaskës si një shqiponjë paqedashëse që mbante një degë ulliri në sqep . I shoqëruar nga dy bombardues strategjikë B2 , ngazëlleu gjithë botën , sepse do t’i tregonte Putinit dhëmbët dhe atij do t’i dridheshin gjunjët.

Si amanet nga im atë, dhe si mbesë e familjes Boletini, nuk mund të lija pa vizituar edhe “Kullën e Boletinëve” varrin e Heroit tonë Kombëtar Isa Boletini dhe varrin e djemve, nipave dhe luftëtarëve të Isa Boletinit.

Për t’ju kthyer kërkesës së Trump për falimentimin me shkrim të Perëndimit përballë Rusisë, kjo ka qenë qysh në krye të herës karta e tij nën mëngë. Një kartë drejt paqes së imponuar që do ta çonte Trump, veç të tjerash, edhe drejt çmimit Nobel për paqen, që do ta ngopte egon e tij të madhe sa Alaska e ftohtë.

Ndërsa të tjerë që mezi prisnin dështimin e tryezës edhe si kundërshtarë të Trump edhe si triumfatorë mbi Rusinë, nuk morën as njërën e as tjetrën, por vetëm shtyrjen në kohë të përfundimit të bisedimeve.  

Ka diçka thellësisht joserioze kur Sali Berisha merret me fatkeqësitë natyrore, dhe kjo ka të bëjë me dëshirën e tij që ato të jenë sa më të rënda dhe sa më të pariparueshme. 

Kështu nisi premtimi i madh. Vetëm pesë muaj pas “trokitjes” së demokracisë, ardhjes në pushtet. I tillë ishte respekti ndaj mendimit ndryshe. Ishte ‘fytyra’ e vërtetë e një partie pas ardhjes në pushtet që premtoi se do të sillte ndryshimin.

PD sot është në një limit jo vetëm kohor, të një ristartimi politik. Ata që shpresuan qoftë me naivitet qoftë me legjitimitet gjatë foltores së Sali Berishës, kanë të gjithë arsyet dhe të drejtën që ta kërkojnë me forcë nisjen e një procesi.