Kanë mbaruar 70 përqind e punimeve. Nënkalimi i hekurudhës dhe mbikalimi automobilistik janë përfunduar

Por sot mes historianëve sllavë ka një çudi pesimiste për ta se si shqiptarët, më në fund, sërish janë në Ballkan një popullsi me tetë milionë shqiptarë, nga të cilët sot rreth gjashtë milonë shqiptarë jetojnë në Shqipëri në Kosovë dhe në Maqedoninë e Veriut.

Ndryshe nga kultura politike që Nano futi në politikën shqiptare më 1992, PD-ja, e cila mori pushtetin në mars 1992 dhe e humbi atë në korrik 1992 në zgjedhjet lokale, u përgjigj ndaj rënies së besimit popullor me arrestimin e Fatos Nanos.

Nderimi per ushtarin Peter Twiddy, edhe pse kaq vitesh nga kjo perleshje Boterore, tregon me te vertete respektin qe kombet e civilizuara kane per herojte e tyre.

Drita e Fatos Nanos qëndron në aftësinë e tij për të krijuar një alternativë politike reale ndaj pushtetit të Sali Berishës në vitet ’90-’97. Ai ishte ndër të paktët që solli një diskurs racional, liberal dhe të matur në një klimë politike të polarizuar e të ngarkuar emocionalisht

Fatos Nano ikën nga kjo botë si lideri politik që dha dorëheqjen nga politika aktive qysh në moshën 53 vjeç, duke ua përplasur derën në fytyrë atyre që kanë vendosur të vdesin në zyrën e kryetarit të partisë apo në poltronat e parlamentit.

Ai e ushtronte demokracinë si kaprico, inatin si shaka, humorin si detyrë, debatet si punë, largimin si pushtet dhe pushimin mes largimeve si fillim. 

E njoha Fatosin në fillim të viteve ’90, në një periudhë kur Shqipëria po dilte nga nata e gjatë e totalitarizmit. Ai i përkiste asaj gjenerate të parë, të guximshme reformatorësh që besonin se liria, demokracia dhe drejtësia sociale mund të zinin rrënjë në një shoqëri që kishte njohur vetëm izolim dhe shtypje.

Në tranzicionin tonë të gjatë e të lodhshëm na kanë detyruar të dëgjojmë zhurmën e orientuar rreth veseve dhe antivlerave, por kush di të dëgjojë, kush di të heqë kakofoninë e linçimeve, merr më të vlefshmen. Siç Fatos Nano mëson...

Fatos u largua krejt natyrshem nga politika, jo thjesht dhe per shkak te politikes, por sepse ishte nje njeri i civilizuar! Fatos Nano po largohet sot jo thjesht si nje ish-kryeminister, por si nje qytetar i madh dhe i respektuar!

Krijuesi elokuent i Partisë Socisliste. Ai ka qenë kryeministri shqiptar që i dha atdheut të vet modelin unik të kryeministrit të një vendi evropiane me prirje perëndimore.

Udhëheqësi historik i socialistëve shqiptarë Fatos Nano u largua sot nga jeta, duke lënë pas një trashëgimi politike e cila vë në pozitë të vështirë si partinë e tij ashtu edhe kundërshtarët e tij. Merita e parë e madhe e Fatos Nanos ishte se ai ktheu garën politike në ish Partinë e Punës, që kishte sunduar për 50 vite në vend si një parti e centralizuar dhe parti-shtet.

Ndonëse pas humbjes së zgjedhjeve të vitit 2005, mund të qëndronte në krye të PS-së, mund të ‘riorganizonte’ ‘bazën’ dhe mund të shpikte kongrese shpëtimi, të prodhonte një retorikë rikthimi dhe ringritjeje, zgjodhi të shohë punët e veta dhe ta lërë Partinë Socialiste të ecte pa hijen e tij

Nëse ka një politikan që koha e vendosi menjëherë si “sanduiç” mes “të vjetrës që shembet dhe të resë që po lindte”, ky është Fatos Nano.

Ekonomist, ideolog, reformator dhe një nga politikanët më kompleksë të periudhës postkomuniste, Nano mbetet emri që identifikohet me rilindjen e së majtës shqiptare dhe me themelimin e Partisë Socialiste si forcë moderne socialdemokrate.

Sot u nda nga jeta Fatos Nano, ish-kryeministër dhe një nga figurat më të rëndësishme të viteve të vështira të tranzicionit shqiptar. Me largimin e tij mbyllet një faqe e politikës sonë që për shumë njerëz lidhej me përpjekjen për t’i dhënë vendit një politikë të arsyes, të debatit dhe të qytetarisë, jo thjesht të pushtetit.

Në Kosovë, sistemi zgjedhor e ka si rregull që asnjëra parti nuk mund të krijojë shumicën parlamentare, e vetme. Ky sistem, në vend të garës për gjithçka ose asgjë, krijon insentiva për bisedime, kompromise e bashkëpunim deri në bashkëqeverisje

Nuk kishin si të më fyenin më rëndë. Ishte më e rënda e jetës sime publike, sepse erdhi nga bashkëpunëtorët e mi, nga njerëz që më njohin më mirë se kushdo tjetër dhe që nuk denjuan as të më dëgjonin.
Zoti i faltë! Lutem çdo natë për ta: Zot, fali, se nuk dinë ç’kanë bërë.

Madje askush nuk mund të përgjigjet zyrtarisht në një seancë pyetjesh nëse nuk ka një avokat. Edhe nëse nuk ka mundësi që ta paguajë një qytetar i thirrur avokatin, atë ja siguron shteti. Është një e drejtë kushtetuese, e jo një parashikim i nostradamusve që mbushin eterin mediatic 24 orë në 7 ditë.

Kuvendi është kthyer në një telenovelë të pafundme televizive. Seancat janë monologë që fillojnë me “Popull i Shqipërisë!” dhe mbarojnë me “Faleminderit për vëmendjen!”.