Nëse PD me Enkelejd Alibeaj në krye e lë veten të përjashtohet nga zgjedhjet e 14 maj për faj të një shkelje formale lehtësisht të tejkalueshme (një qendrim që duket gati një kapriço), përse prej dy vitesh luftojnë në një betejë të egër dhe ligjore për të kontrolluar partinë? Apo kemi të bëjmë me ndonjë shantazh të panjohur alla Berishë që i detyron të bëjnë këtë hap?  

Fevziu vendosi ta censurojë emrin tim si ideatori i Bunkart, dhe është njësoj sikur vendos të prezantosh një libër, por pa cituar autorin. Jo se emri im është i rëndësishëm në krahasim me vlerën e muzeut, por është dinamika që gjendet brenda këtij akti banal censure që frikëson. 

Sali Berisha dhe klani i tij këmbëngulin të mbështësin se opozita u ca nga një ''plan i regjimit”. Por, nëse në të vërtetë i besojnë këtij komploti, përse nuk bëjnë asgjë për ta neutralizuar?  E vërteta qëndron se Sali Berisha nuk lufton për të mundur Edi Ramën, por për të mundur Lulzim Bashën. Është i gatshëm të mos garojë me logo e PD-së se Alibeajt, dhe të garojë me logon e Ilir Metës, edhe duke e ditur se në këtë mënyrë rrezikon të humbasë zgjedhjet e 14 majit.

Gjithmonë Sali Berisha është mësuar të njohë si korrekte vetëm “ndeshjet” ku del fitues. Por sot pa Berishën, Partia Demokratike mund të shpresojë të ringjallet, pak për meritën e vet por dhe për faj të kundërshtarëve të saj. Ky është revolucioni i vërtetë që, pa e ditur, levizija e Berishës ka shkaktuar. 

Pjesëmarrja në protestën e sotme, tepër larg nga uragani mbarëpopullor i premtuar nga Berisha dhe nga Meta, duhet të reflektojë për këtë lidership pa energji që duhet ta pyesë veten se pse edhe përballë një mandati të tretë socialist, njerëzit vazhdojnë të qëndrojnë larg betejave të tyre.

Nëse gjendja edhe sot e kësaj dite, pas 30 vitesh debat nuk ndryshon, nuk përmirësohet në përpjekjet e ndërtimit të një Shteti të drejtë, të vërtetë dhe të ditur, faji është edhe i yni. Ne, kritikuesit e vazhdueshëm të sot "opozitës", (dje të njerëzve në pushtet), që mesa duket me logjikën, faktet dhe dijen tonë, nuk arrijmë të ekuilibrojmë e të harmonizojmë shoqërinë tonë. 

Duke injoruar çdo koncept të drejtësisë, që përgjithmonë e konceptojnë si një mjet hakmarrje apo tutelë personale, liderët aktualë të opozitës vazhdojnë të manipulojnë ato pak dokumente të bëra publike në Shtetet e Bashkuara për t’i përdorur në mënyrë totalisht të deformuar. Provojmë të ripërmbledhim me pika se ku konsiston kjo barbari.

McGonigal ishte jashtë FBI-së që nga 2018, pra 3 vite para se të shpallej Berisha “non grata” në 2021, dhe atëherë ishte edhe nën hetim. Rrjedhimisht nuk mund të ketë pasur asnjë rol në vendimin e Departimentit të Shtetit. E vërteta qëndron se Rama nuk kishte nevojë për askënd që të shkatërronte opozitën, sepse opozita u shkatërrua me duart e veta.

Eshtë qesharake të besosh se edhe nëse Charles McGonogal ka shkruar një raport kundër Sali Berishës (dhe për këtë nuk ka asnjë provë pasi është vetëm fantazia e Sali Berishës që e thotë), ky denoncim do të mjaftonte për t’u trasformuar në shpalljen “non grata për korrupsion madhor dhe ndikim në drejtësi”, shpallje që është mbi të gjitha një vendim politik dhe jo një masë gjyqësore.  

Fakti që prokuroria nuk ka bërë ende asnjë veprim për të sekuestruar kasetën, po i lejon Sali Berishës të rimarrë zanatin e tij të manipulimit të së vërtetës mbi 21 janarin që vazhdon prej 12 vitesh.

Çfarë përmban ai transkriptim dhe sa vlen me të vërtetë? Dhe, përse në vend që të inkriminojë Sali Berishën, fut në valle Lulzim Bashën? 

Nuk po i shkruaj këto rreshta për krenarinë time, as për mirënjohjen që dua t’ua shpreh të gjithë kolegëve të mi, profesionalizmi dhe impenjimi i përditshëm i të cilëve bëri që të arrijmë këtë rezultat. Shkruaj pasi besoj se këto të dhëna ndjekshmërie kanë vlerën e një sondazhi të besueshëm politik, të aftë të fotografojë pëlqyeshmërinë e publikut.

Lista e gënjeshtrave të Sali Berishës është e pafundë, siç janë të pafundme krimet me të cilat është njollosur dhe që është përpjekur gjithnjë t’i maskojë duke ja vënë të tjerëve fajin që nuk kishin.

Është e pabesueshme të zbulosh se në një ngjarje si kjo e samitit të BE në Tiranë të gjitha televizionet kombëtare, duke filluar nga rrjetet publike RTSH 1, 2 dhe 3, televizionet private kombëtare si Klan ose Top, e injorojnë plotësisht dhe transmetojnë receta apo telenovela.

Është e vërtetë që të gjithë samitet ndërkombëtare shoqërohen me protesta në shesh. Por ama, këto samite ndërkombëtare nuk kontestohen asnjëherë nga forcat e opozitës që kandidohen për të udhehequr qeverinë e vendit mikpritës të eventit, por nga lëvizje anarkike jashtë sistemit, ose nga segmentet esktemiste të shoqërisë civile që kundërshtojnë politikat globale të të Mëdhenjve të botës.

Kushdo që dëgjon sot Sali Berishën të japë leksione qeverisjeje të mirë dhe moraliteti, të kujtojë mirë se çfarë bëri me të vërtetë ai kur ishte në qeverisje. 

Sot, pas 27 viteve, i njëjti Sali Berisha që konsideronte 100 pensionistët puljezë të “dezinformuar” nga një gazetar, po përgatitet të organizojë një protestë për datën 6 dhjetor duke iu drejtuar 447 milionë banorëve të BE-së për t’i “informuar” se Shqipëria pa atë është e kalbur. Si quhet kjo?

Përveç solidaritetit nga shumë gazetarë dhe impenjimit të policisë për të kapur autorin, agresioni kundër Adriatik Doçit nxorri në dritë bashkëpunimin e disa mediave me të keqen dhe zbuloi heshtjen e gjithë politikës. Një heshtje që ne e konsiderojmë një medalje pavarësie.

Filmohet autopsia për të parandaluar akuza dhe dyshime. Kur mjekët e spitalit deklarojnë vdekjen e Leart Kurtit ora shënon 23:40. Kur policia iu afrua ndërsa ecte në rrugë, ishte ora 23:07. E gjithë tragjedia është konsumuar në 33 minuta. Çfarë mund të ketë ndodhur kaq përbindshëm në 33 minuta, pa lënë gjurmë në trupin e Lear Kurtit?

A janë vërtetë serioze qëllimet e këtij hetimi? Dhe cfarë interesi ka drejtësia për të hetuar Sali Berishën për shpërdorim detyre ndërkohë që krimi pas 17 vitesh parashkrohet?  SPAK-u ne fakt duhet të investigojë për pastrim parash që nuk është i parashkruar, pasi pikëpyetja e vërtetë e këtij privatizimi-skandal është: Si arriti dhëndrri i ish-kryeministri, Jamarbër Berisha, të ndërtojë sipër tokave te ish-klubit Partizani 19 pallate me vlerën mbi 40 milionë euro, edhe pse kishte në bankë vetëm 30.000 dollarë?