Perlë ore perlë. Kush e ka pronësinë mbi protestën? Se shqiptari edhe revolucionin e do me tapi, me certifikatë pronësie dhe, po qe e mundur, me vulë noteriale.

"Në këtë revolucion kanë dalë shumë fytyra, shumë emra, shumë video, e ka pasur pafund marshime e fjalime. Por deri tani nuk ka mbetur asnjë, madje shumë prej fytyrave dhe emrave që janë dukur në 'ditën e djeshme' të flamingove po zihen me njëri-tjetrin, duke sharë e sulmuar."

Lorenc Vangjeli sjell një interpretim politik dhe gazetaresk mbi konfliktin Pacolli-Ademi, rrezikun e arbitrazhit dhe përgjegjësinë që, sipas tij, bie si mbi biznesmenët, ashtu edhe mbi shtetin.

Auron Tare thotë se gjuha e urrejtjes ndaj një klase shoqërore, edhe kur paraqitet si kërkesë për drejtësi, mund të rezultojë në të njëjtat pasoja të rënda që Shqipëria përjetoi pas vitit 1944.

Sot Kosova është në krizë pikërisht se ka humbur kujdestarin e saj, SHBA-në. Albin Kurti ka luftuar gjatë t’ia arrijë kësaj dite dhe sot në Kosovë kemi për herë të parë skalione antiamerikane që mund t’i ketë zili dhe ISIS-i.

Nuk ka asnjë Shqipëri të iluminuar që pret jashtë kufijve. Janë të gjithë shqiptarë si ne, por me adresa dhe kode postare europiane

Historia e dashurisë mes dy partizanëve që u konsumua, u gjykua dhe u ekzekutua tragjikisht nën justifikimin e “moralit komunist” aty, nën yjet dhe gurët e Vunoit dhe Palasës. 7 burra dënuan me vdekje partizanen e dashuruar

Pa vendosur paralelizma për kohët, dualiteti ideologjik i ka rrënjët e thella dhe më shumë zhvillimi ynë ka qenë i lidhur me drejtimin e individit sesa idetë. Konica e stigmatizoi këtë me penën më të hidhur.

Një protestë që zgjat kaq gjatë përballet me një problem të natyrshëm: konsumimin. Njerëzit, madje edhe të rinjtë më të përkushtuar lodhen, mesazhi përsëritet, mediat fillojnë ta trajtojnë si rutinë dhe qytetarët mësohen me praninë e protestuesve në rrugë.

Përgjimi i bashkëpunëtorëve, kundërshtarëve brenda partisë apo në një parti tjetër, si dhe i të dyshuarve, është një nga fiksimet që ka dominuar jetën politike të Sali Berishës për gjatë tre dekadave. Si reflektim i këtij fiksimi, Berisha ka demostruar një obsesion të vazhdueshëm për kontrollin e shërbimeve informative, duke krijuar përplasje të forta me Perëndimin.

Në kushtet aktuale, kur ngrohja globale po e rrit probabilitetin e zjarreve, kur mirëmbajta e pyjeve ka degraduar rëndë, dhe kur ndërgjegjia komunitare për ruajtjen e fshatrave është bjerrë, i takon Ministrisë së Mbrojtjes të ngrejë një grup pune për hartimin e një harte probabilitare të rrezikut të zjarreve.

Sali Berishës, kolonelëve të tij, apo edhe produktit që ai ka nxjerrë në vite e sot i shohim në arqipelagun politik të opozitës, nuk i ndryshohet as mendja, as mentaliteti, as modeli apo koncepti i të bërit politikë e opozitë.

"Mërgimtarët po hyjnë në sallën e Parlamentit dhe po flasin e vendosin ‘si me ia ba’. Një nga mërgimtarët ankohej sot në një video se ‘a po shikoni, nuk po më lënë të hyj në parlament’."

Duhet diçka mistike për të justifikuar dështimet apo problemet tona reale. Soros është alibia perfekte.

Një parti që punon katër vite nuk ka nevojë të shpikë një realitet të ri në prag të zgjedhjeve. Ajo thjesht paraqet bilancin e punës së saj. Ndërsa partia që punon tre muaj duhet të bëjë mrekullira.

"Pjesa tjetër e 20 miliardëve që nuk kanë hyrë në Thesarin e Shtetit, ka shkuar në xhepat e privatizuesve të aseteve shtetërore (Armo, Cez, etj, etj.), si edhe të biznesmenëve të mëdhenj, të mesëm e të vegjël, që nuk e raportojnë sa ç’duhet xhiron, që punësojnë njerëz në të zezë apo që raportojnë rroga më të ulëta për ta, që punojnë me dy bilance etj., etj."

Sali Berisha dhe Ilir Meta, si shtyllat e opozitës anti-Rama, kanë shpenzuar më shumë energii sesi të shmanget përballja elektorale me Edi Ramën me shumë mënyra, sesa ta mundin në betejën elektorale.

Arbitrazhi për Aeroportin e Vlorës mund dhe duhet të shndërrohet në një test shumë më të madh se vetë Aeroporti: testin nëse Shteti shqiptar di të lidhë kontrata të mëdha, t'i monitorojë ato dhe, kur ato nuk zbatohen, t'i mbrojë interesat e tij me profesionalizëm përpara institucioneve ndërkombëtare.

Fjala e Rubio-s mund të lexohet edhe për Shqipërinë, por jo për të nxjerrë prej saj teori për bashkime shtetesh apo ndryshime kufijsh.

Shqipëria është një vend i dëshpëruar. I eksperimentuan kolektivizimin, por nuk e lanë të provonte shijen e komunitetit, e gënjyen me teatrin e përgjakur të komunizmit, por po e detyrojnë të jetojnë sërish nën komunizmin feudal, ku gjithësecili është vetëm një gur në piramidën e ngritur vetëm me një kriter: