Forca më e rëndësishme politike në vend dhe me më shumë pushtet është SPAK-u. Ai po e përdor këtë pushtet për të bërë politikë dhe për të diktuar të ardhmen politike të shumë figurave në vend.

Në 2500 vjetët para atij viti, vetëm Gjergj Kastriot Skëndërbeu ishte regjistruar si një lider me peshë vërtet domethënëse në historinë e trojeve shqiptare. Si ushtaraku i parë që ka aplikuar me efikasitet luftën guerrile, Skënderbeu është vlerësuar nga historianët si një halë në sy për perandorinë më të fuqishme të kohës së vet

Pyetja është: kemi të bëjmë me një llogari politike, me një strategji mbrojtjeje përballë drejtësisë, me një shpërthim mllefi të akumuluar, apo me lindjen e një armiqësie të mirëfilltë politike?

Më datën 28 tetor Veliaj rrëmbehet nga burgu i Durrësit ku qëndronte i paraburgosur dhe, pa asnjë njoftim, pa asnjë shkresë, dërgohet në qelitë e izolimit të burgut të Fierit.

Shoqata ka të drejtë kur kujton se prokurori shqiptar është magjistrat dhe se ka detyrimin të mbledhë prova si për fajësinë, ashtu edhe për pafajësinë. Por pavarësia nga pushteti ekzekutiv nuk e bën prokurorin vlerësues të një ndërhyrjeje që e kërkon vetë.

Veliaj nuk është një i "vdekur" politik, është një politikan i arrestuar, por me forcën për t'u rikthyer kundër realitetit që i përkiste dikur! Ai kërkon të bëjë një tabula raza, për të filluar të gjithë sistemin nga fillimi duke krijuar një hapsirë krejt të re pushteti, të madhe dhe duke përjashtuar të tjerët që janë pjesë e këtij realiteti.

Zgjedhjet farsë, me lista false për interesa të vogla të disa të emëruarve dhe të vetëquajtur "udhëheqës" në qendër nuk u shërbejnë demokratëve të ndershëm që kanë 13 vite që luftojnë në opozitë dhe "udhëheqësit" në Tiranë trashen dhe majmen me lloj-lloj pisllëqesh në kurriz të demokratëve duke bërë skena, sikur bëjnë opozitë!

Partia Demokratike duhet ta kuptojë në radhë të parë protestën dhe më pas të gjejë një përgjigje ndaj saj, në mënyrë që të rezonojë me të, në mënyrë që frekuenca që përfaqëson PD-ja të jetë e njëjtë me atë që përfaqëson protesta.

Albin Kurti është bërë me ‘motër’, duke e kthyer shtetin amë, Shqipërinë, në një shtet motër! Ngjarje e madhe kjo dhe për patriotët dixhitalë dhe krerët e tyre që lëvrijnë edhe në kryeqytetin shqiptar, Tiranë. Kështu e ‘afron’ më shumë Kosovën me Shqipërinë, me kilometra larg në fakt, sipas ‘kutit’ të Albinit!

Ndoshta hapja e nje kanali komunikimi me Alienet është sekreti i madh i vizionit të ri qeverisës pasi problemet e Shqipërisë janë aq të ndërlikuara tashme , saqë nuk mund t'i zgjidhim më vetëm me ndihmën e tokësorëve.

Dhe tani, të mbetur pa protestuesit e tyre, iu kacavirren studentëve si bimët “kacavjerrëse “ pemëve. Mjafton një pemë për t’u ngjitur, edhe kur nuk e ke mbjellë vetë

Në Serbi, lëvizja ishte studentore, edhe pse ajo prodhoi një mazhorancë qeverisëse ku asnjë student nuk është në Parlament. Nisi në auditoret e universiteteve ku u krye i gjithë aktiviteti politik, i kontestimit, artikulimit politik dhe organizimit në zgjedhje.

Pamjet e përplasjeve, policëve e protestuesve të lënduar, ndërtesave të djegura dhe pronës së dëmtuar ngrenë një pyetje: pse shpërthen dhuna edhe në demokraci, ku ekzistojnë zgjedhjet, liria e shprehjes dhe e drejta e protestës?

Komisioni i vlerësimit kishte evidentuar edhe disa mangësi profesionale. Ishte shumë shabllon dhe çdo raport e niste me fjalët “Të dashur qytetare dhe qytetarë” dhe të përfundonte me thirrjen për rrëzimin e qeverisë.

Sali Berisha, në të gjithë këtë mjedis është një viktimë në kuptimin e plotë të fjalës, pasi realisht nuk ka në kontroll asgjë. Sali Berisha sulmoi Arlind Qorin e Agron Shehajn, por kurseu pjesën më të frikshme të protestive të dhunshme. Ata që kanë paguar grupet ekstremiste të tifozëve apo edhe trajnuar disa nga detashmentet e dhunshme.

Çfarë lidhjeje kishte pakënaqësia ndaj qeverisë me gurët mbi policinë dhe shkatërrimin e bulevardit? Populli nuk kishte dalë për të bërë luftë me policinë, as për të djegur qytetin. U tërhoq, ndërsa një pjesë e njerëzve që mbetën në shesh morën mikrofonat dhe filluan të flisnin në emër të tij, me një gjuhë rrugaçërore.

​Në themel të këtij sistemi të mbyllur qëndron dogma e përjetshme se Partia Demokratike është e vetmja opozitë e lejueshme në këtë vend dhe se nuk mund dhe nuk duhet të ketë asnjë alternativë tjetër, duke u përpjekur me çdo kusht të pengojë, delegjitimojë apo shuajë çdo mundësi tjetër që del jashtë këtij kornizimi të ngushtë.

Drejtuesit e PD-së nuk besojnë vertet se çdo qytetar që është kundër Edi Ramës është mbështetës i Sali Berishës. Ata e dinë shumë mirë se nuk janë më në gjendje të frymëzojnë askënd. Ata s’kanë shpresë as  për vete dhe jo më t’u japin shpresë atyre qindra mijëra demokratëve që vazhdojnë të besojnë te partia e tyre.

Rreth 680 mijë qytetarë shqiptarë votuan më 2013 për koalicionin PD-PR-LZHK-PDIU-etj-etj, ndër të cilët vetëm 630 mijë votuan për PD-në (përfshirë këtu edhe disa votues demokratë që u ngatërruan me fletë-votimet si fletë gazetash, e për pasojë, votat u rezultuan të pavlefshme).

Nxitësit që duan rrëzimin e Ramës përmes formave guerilase, çfarë do të bënin si shtetarë nëse do të përballeshin me situata të ngjashme? A do t’i linin “studentët” t’u vinin zjarrin institucioneve shtetërore, apo do t’i mbronin ato siç po bën policia sot?