Nëse pranohet si e mirëqenë ideja se Partia Demokratike është pronë e Sali Berishës, atëherë, në mënyrë të pashmangshme, pranohet edhe një realitet tjetër: Shqipëria mbetet de facto nën kontrollin politik të Edi Ramës.

Dëgjon ata që flasin e protestojnë dhe mendon: më në fund, ndërgjegjësim! Por kur kthen kokën e afrohet kamera, fytyrat janë të njohura. Janë po ata që dje firmosnin tendera, që sot i quajnë “afera”.

Nëse ka ndonjë fyerje për 22 Marsin e vitit 1992, është mënyra si e përkujton atë Sali Berisha. Dhe nëse ka ndonjë “dënim” nga Zoti për të, është ta përkujtojë një shesh të mbushur me mbi 100 mijë vetë më 22 Mars 1992, me një grusht njerëzish që shoqëria shqiptare u largohet sikur të ishin lebrozë më 22 Mars 2026.

Sa i përket besimit personal në fenë e origjinës familjare, bektashijtë kanë nivelin më të ulët – më pak se gjysma e tyre besojnë në të. Ndërsa katolikët kanë nivelin më të lartë – mbi 2/3 e tyre besojnë në fene e origjinës familjare.

'Por këtu nis diferenca thelbësore me Shqipërinë. Në demokracitë funksionale, opozita mund të goditet, por nuk bie kaq lehtë. Sepse ka struktura, ka ide, ka elita që qarkullojnë, ka një minimum serioziteti që e mban në këmbë edhe kur humbet'.

Sot kemi vendin e nëntë në botë për sigurinë kibernetike, ndërkohë që të dhënat dalin në internet dhe sistemet bien. Ndryshon vetëm fusha. Logjika mbetet e njëjtë.

Në fund të vitit të shkuar u prodhua teza e Ramaduros, me iluzionin se Donald Trump do ta rrëmbejë kreun e qeverisë shqiptare. Me rënien e kësaj teze, u hodh ajo e radhës; do të bllokohet integrimi në BE.

Pushteti nuk e tjetërsoi, ndryshoi, deformoi, nuk i mori asgjë nga “njeriu i mirë” që ishte, nuk i hoqi asgjë nga kritiku ndaj gjithçkaje që binte ndesh me bindjet e tij; pushteti ishte gjithnjë më pak se librat që lexonte, që shkruante, që përkthente; dija mbeti pushteti i tij, Berati dashuria e tij!

Shqipëria është një nga ato vende që natyra i ka falur pothuajse gjithçka: diell, ujë, dhe mbi të gjitha naftë. Megjithatë, sot ajo është më e ekspozuar se kurrë ndaj krizave energjetike. Ironia është e hidhur: kemi burime, por nuk kemi më kontroll mbi to.

Për t’u larguar pak nga zhurma e përditshme politike dhe për t’iu kthyer historisë, po rrëfej një ngjarje me interes historik, vdekja e një Princi në Tepelenë.

PD nuk është më një parti politike normale, por një strukturë e kontrolluar nga një njeri i vetëm.

Së pari, në lojën e paralajmërimeve dhe ultimatumeve ka hyrë vetë Çim Peka, i cili deri më tani ka qenë mbështetës disi pasiv i revolucionit paqësor.

Deri dje, Salianji dukej si një figurë në reflektim, ndërsa sot ai ka formalizuar ambicien për lidership, duke hyrë drejtpërdrejt në një përballje politike që, në dukje, është e pabarabartë. Paradoksalisht, çdo përpjekje për ta penguar Ervin Salianji rrezikon të prodhojë efektin e kundërt: ta forcojë atë.

Në protestat që organizon Berisha çdo 10 ditë, mblidhen shumë më pak persona. Maksimumi mund të kenë qenë 1/20 e personave të mbledhur sot në Sheshin Skënderbej për Bajramin e Madh. 

Askush në PD nuk ka nivelin, formimin, edukimin, arsimimin, mendimin dhe artikulimin e Namirit.

Vendimi i fundit i Gjykatës Kushtetuese mbi garantimin e fshehtësisë së korrespondencës dhe të dhënave personale, në kuadër të një hetimi penal të zhvilluar nga SPAK, është përshëndetur nga një pjesë e konsiderueshme e opinionit profesional juridik.

Në ekranet televizive shqiptare, Rusia vazhdon të portretizohet si një "përbindësh" i gjithëfuqishëm që mund të ndryshojë fatet e globit me shtypjen e një butoni.

Sot, pas lajmit për ikjen e tij, dhjetëra njerëz më kanë telefonuar për të më thënë se e lexonin me endje, sepse dukej djalë i kulturuar. Dhe kjo më shuajti edhe një herë dilemën se përpjekja për të bërë një gazetari që nuk vjen nga kultura dhe letërsia është humbje kohe.

Gara për “kryetarin” e ri realisht është një iluzion virtual, pasi kushtet për një konkurim normal, edhe sikur të ekzistonin, nuk do të kishin mundësi të zbatoheshin falë presionit dhe hijes së rëndë të Sali Berishës.

Lapardhjaja ishte një publicist i mprehtë dhe një analist i realitetit shqiptar, që nuk e shihte vendin e tij me cinizëm, por me një dashuri të vështirë, me atë lloj dashurie që të detyron të flasësh, të kritikosh dhe të mos heshtësh përballë asaj që nuk shkon.