Por këtu ka një logjikë që foltorja e harron. Sali Berisha ka ardhur në pushtet vetëm nga një vizitë e një sekretari Shtetit të SHBA. James Backer, i cili erdhi në Tiranë incognito, por që vendosi që të mos lërë gjatë qeverinë e stabilitetit të krijuar me një koalicion PS-PD.

Revolucionet kudo e sidomos ato që janë përmes dhunës e urrejtjes nuk janë gjë tjetër veçse dëshira e njërës palë që përmes agresivitetit dhe përplasjes për të mundur palën tjetër dhe kjo bëhet në emër të qytetarëve, por jo në fakt për qytetarët!

Shtatori i vitit 2021, kur diplomatët dhe zyrtarët e lartë të administratës së presidentit Biden deklaronin hapur shpresën dhe dëshirën e tyre për të festuar fitoren e Partisë Demokratike në zgjedhjet e radhës, njëlloj si në vitin 1992, ngjan tashmë më i largët se tridhjetë muajt që kanë kaluar; një ëndërr e fishkur kalendrash.

Me ardhjen e sekretarit të shtetit, Antony Blinken, këtyre u vjen rasti që ta manifestojnë se nuk e kanë për gjë. Një herë thanë se ‘e pamundur të vijë këtu Blinken’; kur u mor vesh më mirë thanë se ‘e çë pastaj pse vjen Blinker, atë punë ka’…;  dhe më në fund po thonë se ‘nuk është se vjen t’i japë përkrahje qeverisë shqiptare’

Ata opozitarë që ëndërrojnë sot se presidenti i ardhshëm Trump do t’i sjellë në pushtet, duhet të mos flenë mbi dafina, por të punojnë me këmbë në tokë. Thjesht duhet të kujtojnë se sa pak përfituan nga Trump-i kur ishte në Shtëpinë e Bardhë…

Jorida Tabaku nuk e ka herën e parë që ndeshet me sulme nga Berisha gjatë jetës së saj në opozitë. Sulmin më të ashpër e ka pasur kur drejtoi Komisionin Hetimor ndaj inceneratorëve. 

Përveç Gazmend Bardhit, radikalë ndaj Sali Berishës ishin edhe Grida Duma, Ervin Saljanji, por edhe vetë Agron Gjekmarkaj. Po pse të gjithë sot u rrotulluan me 360 gradë, duke u kthyer si djem plangprishës në foltoren halleshumë të doktorit?

Sa herë që një shef diplomacie amerikane ka vënë këmbët në tokën tonë, ajo ka qenë e lidhur me një ngjarje madhore për Shqipërinë dhe shqiptarët po e po, por jo vetëm. Për ato që kanë bërë dhe thënë gjatë vizitave të tyre në Tiranë, janë shndërruar në lajm dite duke u futur në historinë tonë, por njëkohësisht ky lajm ka bërë xhiron e botës dhe ka tërhequr vëmendjen e të gjithë globit.

Gaz Bardhi dhe të tjerët kanë bashkuar armët me një palë politike që vërtetë reklamon sot diku tek 400 mijë votat popullore, por që në funksion të fitores së zgjedhjeve ofron vetëm humbje. Mesa duket këta zotërinj kanë ulur pretendimet dhe duan vetëm mandatin e deputetit, e kjo duhet respektuar si nevojë personale dhe jetike e çdo personi që sot shkon tek Berisha, e jo tek Basha.

Mbërritja e sekretarit Blinken dhe mbi të gjitha mesazhet që pritet të përcjellë, janë me rëndësi jo vetëm për Shqipërinë por dhe për gjithë rajonin e Ballkanit. Prandaj pritet me shumë interes hapja e ‘valixhes’ diplomatike të Blinken në Tiranë.

Ata nuk e ndryshojnë axhendën e tyre, pasi e kanë axhendë mbijetese. Berisha nuk e ka për gallatë betejën që po bën. E ka betejë për kokë. E ka betejë që po i merr pasuritë e vajzës, pasuritë e djalit, pasurit e veta dhe disa vite burg.

Profesioni i gazetarit është në krizë të thellë më shumë se kurrë. Lajmsi, sepse ky është gazetari, është e vërtetë që nuk hyn në gjak, por ka detyrën e përcjelljes së saktë të asaj për çka është lajms. Kjo sepse ngjarja dhe lajmi për të nuk janë pronë e tija. Ai duhet vetëm ta përcjellë. Por si mund ta bëjë këtë nëse nuk e ka strukturën e duhur profesionale për ta bërë?

Me të drejtë një politikan i djathtë si Gazmend Bardhi kërkon bashkimin e copëzave të Partisë Demokratike. Do të ishte një mrekulli të mundte të bashkonte copëzat e thyera të kësaj partie si të një qeramike delikate japoneze: Kintsugi quhet metoda që me fletë ari dhe argjendi bashkon dhe ngjit copëzat e thyera. Por, a ka mbetur ar e argjend për të bërë këtë ngjitje?

Sipas mënyrës se si ishin ulur, mund të themi se se facto kryetar i Rithemelimit nga sot është z. Bardhi! Mbledhja nuk drejtohej më nga Noka, por ai kishte zgjedhur të ulej e të qëndronte në krah të z. Bardhi! Situata e re e z. Berisha si pamundësi për të ushtruar lidershipin e tij ka kërkuar strategji të reja për kalkolime politike!

Prej orëve të vona të së dielës u përhap një sms për gazetarër a thua se do bëhej hedhja e një bombe të re bërthamore në Semipalatinsk. Gaz Bardhi njoftonte se do shkonte në SHQUP. Po çfarë risie ka këtu, kur realisht si Gaz Bardhi, ashtu edhe të gjithë deputetët që sot nuk janë pjesë e strukturave të PD-së janë ndarë para 14 majit

Si ka mundësi që në opinion tonë publik nuk ndjehet nevoja që të merremi edhe me këtë kategori shqiptarësh, që për të realizuar një ëndërr apo thjesht edhe pa e vrarë mendjen gjatë, ikin nga ky vend dhe largohen jo me pasaportë, por me gomone si në vitet ’90 apo si pas viteve 1997.

Shoku Kryeministër, ku gjithçka është e zezë, si mund të ketë teknik të kuq ? Kam nja tre a katër vjet që dua të arratisem. Po s'u arratisa, shkollën do e kryej. Por teknik i kuq nuk bëhem. Harroje. Po s'e harrove, sëmuresh. Dhe veten vret.

Shikoni çoroditjen e plakut majë Ballkonit që flet për prerje kokash, puçe dhe rrëmuja brenda Partisë Socialiste. Ku ta gjenim të kishte të tilla, të kthehej pak gara në këtë vend. Të kishte shpresë dhe ai burri që mund të zbriste një ditë nga ballkoni

Intervista “bombë” e ish zëvendëskryeministrit Arben Ahmetaj nga arratia nuk ngriti kurrfarë dallge në pallatet politike të Tiranës. Sakaq ajo po kalon pa jehonë edhe në opinionin e gjerë publik.

Rikthimi i Diokles dhe i Ruçit është tentativa e tyre për të ruajtur dinastinë politike dhe të pushtetit. Rrezik real për PS, e cila stilin e saj organizativ e Ka ruajtur me fanatizëm nga ish PPSH, duke e mbajtur fort lidhjen me anëtarësinë është Lulzim Basha i cili po vjen me një format të ri dhe të bazuar kryesisht tek të rinjtë!