Protesta e përditshme qytetare kundër projektit Sazan-Zvërnec ka krijuar një dinamikë të papritur politike në Tiranën e lodhur nga hija e rëndë e dy siglave PS e PD.

Ndërsa Shqipëria përballet me emigracion masiv, korrupsion, kapje të institucioneve dhe mungesë përfaqësimi politik, debati vazhdon të sillet rreth pyetjes nëse Berisha mund të marrë apo jo një vizë amerikane.

Në Lozhan të thonë se Kaçakun e pyllit të Bodesë e njohin me dhëmbë e dhëmballë. Por të habisin pak kur nguten të shtojnë se Kaçaku nuk ka pirë kurrë kafe në Lozhan.

A ia heq dot njollat që janë damkosur në fytyrën politike të Sali Berishës ky akt i paguar me para?

Ndoshta të gjitha këto epërsi, këtë markë personale që vjen nga pesha e pushtetit dhe karizma personale, e kanë shtyrë kryeministrin të hyjë në një betejë kokë më kokë me një numër të pacaktuar e në rritje blogerësh dhe influencerësh shqiptarë që kanë zgjedhur të mbështesin Protestën e Parfumit në Bulevard.

Unë do ta votoja lëvizjen e re, nëse ajo nuk përdoret nga forcat e vjetra politike. Por nuk do ta mbështes aspak nëse përdoret nga partitë aktuale.

'Një aspekt tjetër i debatit lidhet me efektin e protestave në jetën e përditshme të qytetarëve. Bllokimi i akseve rrugore, përdorimi i megafonëve, grumbullimet në qendër të qytetit dhe ndërprerjet e qarkullimit kanë krijuar shqetësime për banorët, bizneset dhe punonjësit që lëvizin çdo ditë në kryeqytet'.

Kjo protestë, e organizuar nga duar mjeshtrash të PR ka në thelbin e saj parullat që shprehin kundërshtimin e hapur ndaj Ivanka Trump. Kjo është pamja globale që i interson pjesës më të madhe të botës që po i blen feed-sat ditë për ditë prej 11 ditëve.

Të gjithë janë fajtorë dhe aktorë në ndërtimin e një shoqërie të deformuar, jo vetëm politikanët por edhe populli.

Protestat e përnatshme ua kishin hapur sytë. Ato u treguan se në çështjet më të rëndësishme të vendit, dy partitë mendonin pothuajse njësoj.

Është e lehtë të jesh kundër korrupsionit. Kundër padrejtësive. Kundër arrogancës së pushtetit. Kundër klasës politike që ka zhgënjyer për vite me radhë. Por demokracitë nuk ndërtohen vetëm mbi mohimin. Ato ndërtohen mbi alternativa.

Erving Goffman (sociolog nga më ndikuesit e shekullit që shkoi) është i njohur edhe sot për teorinë e framing (kornizimit), të zhvilluar veçanërisht në librin e tij Frame Analysis.

Duhet fituar lufta, se në të kundërt forconi Ramën dhe Berishën. Jo në burg nuk do i çoni, por do na i bëni peshqesh edhe 10 vite të tjera.

Protestuesit dalin në shesh për t'u çliruar nga një kastë që i ka braktisur por ka gjasa të përballen me aktorë të rinj që kërkojnë të bëjnë të njëjtën gjë. Ndryshojnë fytyrat, sloganet, por mendësia dhe makuteria për pushtet është e njëjtë

Kjo është Shqipëria e fasadës, e majmur mbi kurrizin e parasë publike, një lloj republike e fodullëve të luksit që e shesin vjedhjen si sukses.

Kjo është një protestë e askujt dhe e të gjithëve. Ka mjaftueshëm njerëz që të konsiderohet protestë. Por ajo që e bën debatin të panevojshëm është vëmendja ndërkombëtare për të dhe e cila i qindrafishon shifrat.

Për të ardhur tek “Flamingo Revolution” i Tiranës, sado që faktorë të kësaj lëvizjeje po insistojnë se nuk është projekti i Zvërnecit më epiqendra apo thelbi i saj, realiteti është krejt ndryshe.

Askush nuk ka monopolin e protestës. Askush nuk ka monopolin e demokracisë. Askush nuk ka të drejtën të shpërndajë certifikata se kush duhet të jetë protestues i vërtetë dhe kush jo.

Shqipëria është skena, por drama luhet me të tjerë aktorë dhe faktorë. Shqipëria është preteksi, shkaqet janë shumë herë më të thellë.

Mos po duam t’u themi jo të huajve? Pa investimet e tyre, të ardhurat tona mujore si qytetarë do i kishim dukshëm më të ulta.