Sali Berisha ka disa variante për t'u turpëruar në pleqëri, duke iu fshehur SPAK-u për të dhënë llogari për 21 Janarin, një nga krimet e tij njerëzore të pandëshkuara. Mund të bëjë letrat sikur është me diarre deri vitin tjetër.

Paniku me sa duket e ka detyruar Berishën që të mos e ‘prekë’ me dorë fletëthirrjen nga SPAK, duke e shtyrë sa më shumë, herë duke refuzuar tërheqjen nga vetë ai, familjarët, bashkëpunëtorët apo avokatët e tij, herë duke paralajmëruar protesta kombëtare të PD përballë kryeministrisë, e herë duke lëvizur sa në një banesë në tjetrën

Nuk ka rëndësi nëse ka ardhur letra, apo nëse u tremb postieri i gjorë nga emri yt. Rëndësi ka që ti, trim i pashoq, i pastër si bilbili në pranverë të ngrihesh e të shkosh vetë në SPAK. Kështu, pa formalitete. Bëhu si gjithmonë hero i vetëshpallur, dhe tregoju se nuk të tremb as ftesa, as e vërteta, as e kaluara.

Hetimi për 21 janarin nuk ka nevojë të bëhet nga SPAK, pasi gjithçka është e ditur dhe provuar. Gjykata e Strazburgut, i ka kërkuar drejtësisë shqiptaret se duhet të bëjë detyrën, për të përshtatun procedurat e ndarjes së fajtorëve.

Teoria racionale na ndihmon ta lexojmë këtë apati: njerëzit votojnë kur ndiejnë se kanë diçka për të fituar ose humbur por kur e dinë paraprakisht rezultatin, votimi humbet kuptimin.

Nuk marrin fletëthirrje asnjëherë. Askush nuk i njeh në pallat. Në Parti nuk dinë se kush janë dhe ku janë. Janë këto orët e fundit të “demave të tërbuar” që dhanë urdhër për të qëlluar në Bulaverd dhe vranë.

Sali Berisha po përpiqet të krijojë një skemë të re viktimizmi, duke refuzuar të marrë njoftimin e SPAK për t’u paraqitur për çështjen e 21 Janarit.

Kur gjyqtari i ndeshjes së futbollit Angli-Serbi i fryu birbilit përfundimisht tri herë në stadiumin Wembley në Londër, u vulos matematikisht vendi i tretë i Serbisë në grupin kualifikues për kampionatin botëror – një vend më poshtë Shqipërisë.

Kjo ka ndodhur edhe me shthurjen e PD, partia e dytë më e madhe në vend. Tashmë është e ngulitur thellë në memorien e "normalitetit" popullor që PD është aty sa për ta mundur në zgjedhje dhe për të parë gallatë me dëshmi nga "qytetari digjital, apo prodhuar "libra të zinj" me ankesa për vjedhje votash.

Kur të bëhet ndarja e re territoriale, nuk duhet të bëhen fare llogari elektorale. Deri në vitin 1990, territori i Shqipërisë ishte i ndarë në 36 njësi vendore. Ajo ndarje ishte bazuar në ndarjen territoriale të vitit 1928 

Në disa plane, ajo ngjarjen përbën një dështim flagrant e shumëfish të forcave tona të sigurisë, e nga ana tjetër, ka brenda mjaft mistere e zhvillime, që do të ushqejnë gjatë kronikën kriminale të Shqipërisë.

Por po ndodh e kundërta. Kush vritet në mafie, ai nderohet më shumë dhe fle i qetë ndër varre. Prandaj po e presim kryeministrin vrasës atje te varret, me qëllim që edhe ai të shikojë me sytë e tij. Nëse nuk ia kanë marrë qimen.

Shote Galica, e cila pasi kishte luftuar përkrah bashkëshortit të saj, Adem Galica, kunder terrorit serb ne Kosove, erdhi në Shqipëri e sëmurë, me katër fëmijë të braktisur të ish-luftëtarëve të çetës së bashkëshortit. Askush nuk u interesua për të gjate periudhes se Presidentit Ahmet Zogolli. 

Megjithëse raportet e Komisionit Europian janë larg së qeni letërsi apo zdrukthëtari, e njëjta logjikë vlen edhe për to. Përmbajtja e tyre synon gjetjen e një balance të drejtë mes pasqyrimit të realitetit në vendet që synojnë anëtarësimin dhe inkurajimit për të vijuar me procesin e reformave.

Aty ku dikur flitej për shpëtimin e shpirtit, sot flitet për fondet e BE-së dhe marrëveshjet e migracionit. Nuk mungon sigurisht ceremoniali barok: kolona, mozaikë, trëndafila që u bëjnë sfond fjalimeve për bashkëpunim të ndërsjellë.

Kanë bërë protesta të mëdha, demonstrata të dhunshme, kryengritje me armë, bojkote parlamenti, bojkote zgjedhjesh, e gjithçka tjetër.

Dibra, duket sikur është lënë qëllimisht në harresë nga pushteti ose në rastet më të këqija, është përdorur për t’i shërbyer atij.

Me dështimin spekatakolar të kandidatëve të pavarur berishizmi “vërtetoi” se në Shqipëri nuk ka alternativë politike jo vetëm ndaj Ramës, por as ndaj opozitës berishiste.

Në rastin kur PD e Sali Berishës nuk tentoi të dalë në betejë, duke e lënë fushën bosh. Në këtë rast, opozita e re kishte shansin për të hyrë në lojën reale të luftës politike, duke gjetur mundësinë e një koalicioni apo aleance në territor.

Problemi është se Berisha, në cilësinë e kreut të opozitës, u thotë qytetarëve rregullisht, çdo ditë, të njëjtën gjë, se ne nuk mund ti fitojmë zgjedhjet sa të jetë Rama.