Reformat që ishin në përputhje me Dejtonin, siç janë formimi i forcave të armatosura dhe i gjyqësorit të përbashkët, dëshmojnë se Dejtoni mundësonte zhvillimin e shtetit, por ato u bllokuan ose u sfiduan më vonë nga të njëjtët politikanë që i kishin mbështetur fillimisht, shkroi Murphy.

Teksa rreth 500 mijë banorë të rritur këtu votuan për koalicionin e “Shqipërisë Madhështore” të udhëhequr prej Berishës më 11 maj, tani më rezulton se atij i kanë mbetur vetëm 360 mijë simpatizantë. 

Ndryshe prej vitit 2021, sot ska asnjë rebelim kundër kryetarit dhe rrethit të tij! Edhe pse janë humbur zgjedhjet shumë më thellë se në vitin 2021, askush nuk po akuzon kryetarin aktual se i shiti zgjedhjet.

Pavarësisht se si e portretizon Berisha dhe enturazhi i tij i ngushtë, ajo që ka më së shumti vlerë, është qëllimi real i Ervin Salianjit, Ilir Alimehmetit, Aulon Kalasë dhe i emrave të tjerë në atë takim.

Për shumë vite është pretenduar me njëfarë vetëkënaqësie institucionale se Brukseli ishte imun ndaj korrupsionit. Ishte krijuar ideja se korrupsioni është një problem i atyre “jashtë Unionit”. Rasti Mogherini e çan këtë fasadë.

Kjo ka shumë rëndësi që opinioni publik të edukohet jo vetëm me ligjet por edhe me qetësinë me të cilën ata që gjykojnë shkelësit e ligjit shkelin vetë me të dy këmbët ligjet që garantojnë liritë themelore të njeriut.

Berisha sot për fat të keq nuk ka lidhje me misionin e tij në të kaluarën, me idealet e tij apo të demokratëve e madje nuk ka lidhje as me Berishën që demokratët kishin njohur e përkrahur më parë.

Realisht sot ka ndodhur një aktivizim i rëndësishëm i prokurorisë së Brukselit në lidhje me fondet komunitare, ku Federica Mogherini ëshhtë ndaluar, jo arrestuar me vendim gjykate.

Ku qëndron e gjithë kleçka e PD-së, e cila po sillet në mënyrë hipokritike me njerëzit e saj dhe pse nuk merr vendimi siç i takojnë një force serioze politike? Përgjigjja është se PD vuan nga paranoja e tradhëtisë dhe nga sindroma e pazarit me pushtetin.

Opozita pa zemrat e opozitarëve është thjesht një strukturë burokratike, jo një forcë politike e aq më pak forcë që duhet të frymëzojë për përmbysje të madhe siç realisht ka nevojë Shqipëria sot.

Sistemi i sotëm postreformë lejon futjen në sistem të turlilloj anonimi, që di të bëjë pikë në KED, dhe për ti hequr nga sistemi nuk i heq dot. Aq më pak këtë e bën Kryeministri.

Prej pak vitesh po përjetojmë nëpërmjet SPAK një pushtet përbindësh që ka mundësinë të shkatërrojë karriera, jetë, pore dhe të ndikojë në mjedisin politik të vendit. Po sa vërtetë kjo mund të jetë reale?

Diktatura u rrëzua, por ajo çka u ngrit mbi rrënojat e saj ishte një tjetër formë kontrolli—më e sofistikuar në fasadë, por po aq primitive në përmbajtje. Një demokraci e deformuar, më e afërt me “demo(n)kracinë”, ku pushteti nuk funksionon si mekanizëm garancie për të drejtat, por si eshkë që ushqen logjikën klanore-katundare të sundimit.

16 vjet në opozitë është një kohë aq e gjatë sa do ja kishte sosur durimin, francezëve, rusëve, mongolëve, kubanëve, kinezëve, dhe do i kishin hequr zvarrë të gjallë Napoleonin, Stalinin, Xhengis Khanin, Fidel Kastron, Mao Ce Dunin.

Në fakt, nga një kërkim i thjeshtë, asnjë opinion, raport apo rekomandim i Venecias nuk ka deklaruar se gjykatat nuk mund të vendosin pezullim të përkohshëm ndaj ministrave në kuadër të një procedure penale.

Sa më shumë del në shesh korrupsioni i qeverisë, aq më shumë bie mbështetja për opozitën. Të thuash se nuk mundet me votë një qeveri që është bërë si ajo varka që fut ujë gjithandej, është e pashpjegueshme dhe bën përgjegjës lidershipin e kësaj partie, me gjithë makinerine manipuluese të maxhorancës.

Flamuri është mundësia që ata demokratë të cilët nuk kanë guxim e burrni për t'i rënë problemit në kokë, ta kenë Flamurin si tabelë qitjeje për të shfryrë frustrimin pse nuk kanë guxim të merren me udhëheqësin.

Por ajo që këtu nuk shihet ka mbërritur tashmë deri në Dubrovnik! Mediat më të mëdha botërore kanë ngritur alarmin për plehun shqiptar që ndërkohë po qelb edhe Dubrovnikun, njërën nga perlat e turizmit botëror.

Një debat i tillë ngjan me pretendimet që kanë ngritur “hamzallarët” në oborrin e Skënderbeut - të kompleksuar si Hamzai nga madhështia e xhaxhait të vet -  apo dhe haxhiqamilët që u rebeluan në oborrin e Ismail Qemalit, u ngritën, dogjën e plaçkitën çka mundën që u doli para syve, çdo pasuri dhe histori tonën të përbashkët.

Ata që luftuan para 80 apo 100 vitesh nuk lanë pas vetëm varre dhe data në kalendar. Lanë një vijë të prerë ndarjeje: mes pranimit të dhunës dhe kërkimit të lirisë, mes nënshtrimit dhe dinjitetit.