Dua të them se edhe e keqja e fundit që iu kanos vendit, nuk zgjati shumë. Ata që e nisën ‘protestën’ me rropamë topash, ngelën në mes të diellit të bulevardit. Aq sa gjen në drekë te dera e ashensorit.

ENI italian përfaqëson një nga kompanitë më të mëdha dhe më me përvojë në industrinë globale të energjisë.

Në Tiranë dhe veçanërisht në rrjete sociale, revolucioni vazhdon me entuziazëm, ndërsa objekti i revolucionit, flamingo pra, ka marrë pushimet diku tjetër. Flamingot janë marketing falas. Janë dekor natyror. Janë “pesë yje” që nuk paguhen me rrogë.

Shpesh mendojmë se pushteti shfaqet vetëm në zyrat e politikës. Në të vërtetë, pushteti fillon të bëhet i rrezikshëm kur depërton në mendjen e institucioneve. Atëherë nuk ka më nevojë për urdhra.

Njeriu i divanit është njeri parimor. Është kundër protestës së qetë, sepse nuk prodhon gjë. Është kundër protestës së fortë, sepse prodhon shumë. Është kundër fjalimeve, sepse janë të gjata. Është kundër mungesës së fjalimeve, sepse nuk ka ide.

Janë thjesht protestuesit klasikë të PD. Madje dhe ata që vijnë nga diaspora janë 100 për 100 të PD, por janë pak. Kështu që gënjeshtra se protestën po e bën diaspora apo forca të tjera të angazhuara është banale. Zemra e protestës është PD dhe fuqia e saj është forca.

Deri tani, protesta nuk ka arritur kohezion social, përkundrazi ka ndarë opinionin publik me thikë. Bullizmi ndaj atyre që kanë kritika për protestat nuk është e rastësishme, siç nuk është i rastësishëm arkivoli i sfiluar më 4 korrik.

Çdo ditë shqiptarëve u kërkohet të besojnë atë që shohin se nuk është e vërtetë. U thuhet se janë dëshmitarë të suksesit kur ndiejnë dështimin.

A mund të importohet një revolucion? Historia jep një përgjigje pothuajse të njëzëshme. Jo.

Fatkeqësisht, shumë shpejt mbi protestën ranë hijet e atyre që dinë ta përdorin pakënaqësinë e qytetarëve për interesa të tyre. Ata që nuk ndërtojnë, por ushqehen me kaosin.

"Është vonë ta rregullojmë gjënë më të çmuar në kapitalizëm, sepse ne e kemi shpërdoruar pronën, por jo vetëm ne edhe baballarët tanë, gjyshërit dhe stër gjyshërit në të gjithë ekzistencën e shtetit shqiptar".

Në një demokraci, protesta paqësore është një e drejtë themelore dhe një instrument legjitim për të kërkuar ndryshim. Por po aq e rëndësishme sa e drejta për të protestuar, është edhe mënyra se si ushtrohet kjo e drejtë.

Në këtë shkrim, Edison Ypi e kthen një udhëtim nëpër zonat malore të Shqipërisë në një rrëfim për natyrën, kujtesën dhe historinë.

"Dialogu me qeverinë do të jepte kohë për protestën që të organizonte idetë dhe të identifikonte drejtuesit dhe prioritetet. Fiksimi pas idesë së ikjes së Ramës në formë ultimative të çon drejtëpërdrejt tek kalkulimi i forcave në bulevard e jo në tryeza kompromisesh".

"Kërkesat për dorëheqjen e panegociueshme të kryeministrit dhe të qeverisë, si edhe për krijimin e një qeverie teknike, nuk duhej të ishin pikënisje e një procesi kërkesash. Ato mund të ekzistonin si objektiva maksimalë, por jo si Plani A. Në momentin që vendosen si kushte të para, hapësira për dialog mbyllet që në fillim".

Sipas Jakin Marenës, protesta ka humbur karakterin fillestar qytetar, është politizuar dhe radikalizuar, ndërsa episodi me arkivolin është simboli i këtij degradimi.

"Edi Rama vihet në radhën e njerëzve të zgjedhur përballë armikut të madh të botës s përparuar. Irani po planifikon sulme në Amerikë, sulme në Evropë, përfshi Shqipërinë. Me Shqipërinë i doli ‘ huq’ në ditën 4 korrik, kur është ditëlindja e Edi Ramës dhe 250 vjetori i Pavarësisë s Shteteve të Bashkuara".

Arkivoli nuk është simbol i dialogut. Nuk është metaforë e debatit politik. Nuk është as një rekuzitë teatrale që mund të shpjegohet me estetikën e protestës. Arkivoli është një mesazh. Simbolik është vetëm objekti prej druri. Mesazhi është krejt i drejtpërdrejtë: këtë punë e zgjidh vetëm vdekja.

Urrejtja nuk lind vetëm nga padrejtësia. Shpesh ajo ushqehet nga frustrimi, nga ndjenja e pafuqisë, nga dështimet personale që projektohen mbi armikun e radhës.

Kur në shesh shfaqet një arkivol, vëmendja shpesh largohet nga kauza dhe përqendrohet te simboli. Debati nuk bëhet më për padrejtësinë, korrupsionin apo keqqeverisjen, por për kufijtë e etikës së protestës.