Ikja nga kjo botë e përkohshme e Namir Lapardhasë shkakton dhimbje shumë të madhe jo thjesht sepse ai ishte i ri, por sepse ishte një qenie njerëzore e mrekullueshme, ishte një mendje e bukur dhe nje zemër e madhe.

Në një kohë ku opinioni shpesh zëvendëson dijen dhe reagimi i menjëhershëm zëvendëson reflektimin, ai zgjidhte rrugën më të vështirë, të menduarit kritik.

Gazetari, publicisti dhe analisti Namir Lapardhaja është ndarë nga jeta mëngjesin e sotëm si pasojë e një goditje në zemër. Shkrimi i publikuar më poshtë, është editoriali i fundit i shkruar nga Namir Lapardhaja i botuar dy ditë më parë në Shqiptarja.com.

​Vota e brendshme është kryesisht një formalitet ceremonial për të rikonfirmuar liderin.

Të gjitha justifikimet e hedhura në publik nga ana e PD dhe e Berishës, për bojkotin e Kuvendit dhe të mos-hedhjes së votës pro rezolutës që shpallte Iranin financues të terroriznit, janë thjeshtë ‘pirueta’ të përdorura nga ana e lidershipit të partisë më të madhe opozitare, për të justifikuar bojkotin, dhe përmes tij dhe mungesën e dëshirës për të votuar kundër regjimit të ajatollahëve!

'Në këtë logjikë, Presidenti duket sikur ka nisur një klasifikim të ri të shqiptarëve sipas profesionit dhe privilegjit: në krye gazetarët qe agjerojne përfitojnë edhe iftar institucional, ndërsa të tjerët presin radhën'.

Rritja e çmimeve të karburantit mund të ndikojë në përballueshmërinë, shpenzimet e konsumatorëve dhe ekonominë e përgjithshme nëse ato mbeten të larta.

I gjithë ky qëndrim i Partisë Demokratike nuk se është një problem i madh, apo dramë politike. Pasi PD jo vetëm që e ka kthyer bjkototin në një institucion politik në Shqipëri, por ka shpikur në mënyrë kreative nja një mijë varacione mbi temën.

Rikandidimi i Berishës nuk është thjesht një akt politik është përshkrim i një obsesioni, ku pushteti i përjetshëm ekziston mbi frikën, kontrollin dhe shkatërrimin e çdo krijese që mund ta sfidojë dominimin e tij. Krijesa e tij nuk mund të ketë jetë pa të. Ai është Partia dhe kjo e fundit është ai.

I mrekulluar me 88 minutat e rrëmbimit të presidentit Maduro në Venezuelë, i dhënë i gjithi pas taktikës së presionit mbi miq dhe armiq, Donald Trump duket se ka ngecur në kënetën e Gjirit Persik njëlloj si paraardhësit e tij në Zyrën Ovale, ndërkohë që askush nuk po tregohet i gatshëm t’i vijë në ndihmë.

Sa politikanë, personalitete shkencore, gazetarë, punonjës të sigurisë kombëtare, liderë politikë e kështu me radhë financohen fshehurazi nga shërbimet e fqinjëve tanë?

Nuk ka ndryshim statuor që e ngjall PD-në nga vdekja klinike ku e ka çuar Sali Berisha. Kjo edhe me ndihmën e atyre që bërtasin sot në media dhe janë kundër rizgjedhjes së tij në krye të PD-së.

Sali Berisha ka ndërtuar prej vitesh një strategji të thjeshtë: sulm frontal, gjuhë e dhunshme politike dhe delegjitimim personal ndaj kujtdo që i kundërvihet apo nuk pajtohet me të.

Nga një ekstrapolim i përafërt statistikor i sondazhit tim të fundit publik, rezulton se rreth 810 mijë banorë të rritur të vendit nuk do të votonin fare, nëse do të zhvilloheshin zgjedhjet sot.

Drejtësia e re duhet të mbajë thellësisht në mendje e në zemër se si lindi, pse lindi dhe kur u kalua filli i kuq i njerëzores nga... Hileqarët e Demokracisë.

Eurostat raporton se gratë në Shqipëri jetojnë mesatarisht 82.5 vjet, ose rreth 4 vjet më shumë se sa burrat. Jetëgjatësia më e lartë e popullsisë është në jugugun e vendit, ndërsa më e ulëta në veri

Një ambassador i BE-së, merret vetëm me zhvillimet që Brukseli është i lidhur me një vend në rastin tonë kandidat, në lidhje me marrëveshjet, fondet, kërkesat, pore dhe projektet që Brukseli zbaton në këtë vend.

Vendimi i Kryesisë së Partisë Demokratike për të nisur një proces zgjedhor të brendshëm, që do të kulmojë me Kuvendin Kombëtar në qershor, në pamje të parë duket si një përpjekje për normalizim institucional.

E dashur Mbesë, ma plotëso një dëshirë. Ulu, shkruaj një kryevepër. Një libër të madh. Të paparë e të padëgjuar. Një superlibër. Aq të bukur, të dashur, të dobishëm, sa të mos harrohet edhe pasi bota të shembet.

Amerika e “patriotëve” është ajo që shkon pas ideologjisë së pushtetit. Ajo mbështet çdo politikë që paraqitet si interes kombëtar, pa bërë shumë pyetje për pasojat. Për këtë Amerikë, politika ndërkombëtare është një llogari përfitimi dhe force.