Sali Berisha ka dy javë që bën një propagandë bajate lidhur me aprovimin e IBAR për Shqipërinë, i furnizuar dhe nga burime të tij diplomatike në pushtet.

Kohët e fundit drejtova një vrojtim rigoroz statistikor në gjithë Shqipërinë, fokusuar në disa tema të aktualitetit.

Komisionerja për zgjerimin, Kos, ka bërë përllogaritjen e fitimit të ‘bastit’ nga ana e saj, teksa vlerëson se Shqipëria do të mbyllë të gjithë grupkapitujt e negociatave me BE para Krishlindjeve të 2027, e deri atëherë ka për të plotësuar 101 detyrat e fundit.

Gjermania vlerëson me çmimin prestigjoz “Karli i Madh” italianin Mario Draghi, babain e “whatever it takes” dhe shpëtimtarin e krizës së vitit 2012, kur Italia, Spagna dhe Greqia rrezikuan të dilnin nga eurozona.

​Në teatrin kompleks të politikës në Maqedoninë e Veriut, ku skenari shpesh shkruhet me bojë interesash të ngushta dhe prapaskena kompromisesh të dhimbshme, një akt i ri po luhet në rrugë – aty ku zëri është i pastër dhe e vërteta nuk ka nevojë për interpretues.

Krahas trojeve, fabrikave etj., Sali Berisha, jo rastësisht non grata në SHBA dhe Britaninë e Madhe, posedon të paktën 40 apartamente me sipërfaqe mijëra m2, në emrin e familjarëve të tij, produkt i aferave korruptive me pronat dhe paratë publike kur ishte kryeministër.

Gjermania nuk është një kancelari që joshet politikisht, ajo e ka bërë të qartë se dëshiron të mbështesë zërat kritikë, opozitarë, të ndryshëm në Shqipëri, e këtë e ka bërë hapur, pasi e konsideron një logjikë brenda vlerave të saj.

Kush në botë sillet si Sali Berisha kundër shtetit të vet në opinion ndërkombëtar? Po çfarë fiton Berisha që ankohet në zyrat e BE dhe pse pastaj akuzon ambasadorin e saj Gonzato si të korruptuar? E shkreta Marta nuk e di se çfarë e pret. Ajo do të shpallet armike dhe e korruptuar!

Në çdo shtet demokratik, paraburgimi duhet të jetë masë përjashtimore dhe jo dënim i parakohshëm. Vetë jurisprudenca e Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut ka theksuar vazhdimisht se zgjatja e tepërt e paraburgimit pa një arsyetim konkret dhe të vazhdueshëm cenon lirinë individuale dhe prezumimin e pafajësisë.

Erion Veliaj e ka shpallur veten të pafajshëm dhe ka akuzuar politikën, segmente të caktuara të superstrukturës që ndaj tij është ngritur një kurth. Mënyra e trajtimit të tij dhe të çështjes së tij tani i kanë bindur edhe mbështetësit e shumtë të Veliajt se ai është një viktimë e një kombinacioni tipik shqiptar.

Ai nuk ka në dorë as kapitujt e negociatave, as eficencën e qeverisë për të përshtatur ligjet, as prokurimet publike, as pjesëmarrjen apo skualifikimin e kompanive evropiane në gara tenderash në Tiranë, pra s’ka në dorë asgjë nga ato që BE i kërkon qeverisë.

Ekziston një bindje pothuajse metafizike midis këtyre personaliteteve se fati i Partisë Demokratike është tashmë i parashkruar dhe i lidhur pazgjidhshmërisht me fatin e lidershipit të saj aktual.

'Publiku nuk ndikohet më vetëm nga argumenti racional, por edhe nga imazhi, identifikimi dhe aftësia për të prodhuar emocion. Në këtë realitet artisti dhe politikani ndajnë të njëjtën skenë publike dhe shpesh të njëjtat teknika ndikimi mbi turmën, aq sa herë pas here duket sikur politika kërkon të bëhet art, ndërsa arti kërkon të ushtrojë pushtet'.

Kjo kryqëzatë e vogël budallaqe ndaj një aktori që ka provuar se nuk preket aspak nga këto goditje anonimësh, nuk ka ta bëjë as me qytetarin Robert dhe as me aktorin Ndrenika. Ajo është një deformacion kolektiv i një shoqërie që ka dalë vetëm me një këmbë nga e shkuara dhe që të dënon pa rënë ende çekiçi i gjyqtarit.

Aleancën e parë Sali Berisha e nisi me fanatikët islamikë në lëvizje, me shpresën se arabët do ta mbulonin me flori siç bëri Sulltani i Brneit me një  set kalërimi që ja fali familjes së tij.

Saga e marrjes së dosjes në dorëzim, mungesa e njohjes me të, kafazi i qelqtë dhe një mori detajesh të tjera, do të duhet të analizohen për të dhënë një gjykim mbi gjykimin. A ishte procesi i drejtë, i ndershëm, i barabartë?

Ndërsa po rendisja materialet, më del lajmi i disa djemve që protestonin në Qafë-Thanë, sepse burokratët e Komitetit Olimpik Shqiptar, kishin bllokuar kalimin e pëllumbave. Se ç’punë ka KOKSH-i me pëllumbat e dynjasë, kjo është histori më vete.

Silvio Gonzato mbetet përfaqësues tipik i diplomacisë moderne europiane: më shumë administrator procesesh sesa ideolog politik. Ai nuk flet me gjuhën e emocioneve, por me atë të standardeve, reformave dhe institucioneve.

Kujt ia japin votën ata që janë gati të votojnë sot, dhe që përbëjnë gjysmën më të vendosur të elektoratit në Shqipëri?

Kur aktori performon dhe shndërrohet në një mistik që jep leksione jete dhe ndihmon një popull të tërë që të mos bëjë sërish gabimet e prokurorëve dhe të dhunës së 1945-s!