Gary Kokalari rikthen në vëmendje 28 marsin 2008, ditën kur skandali i trafikut të armëve AEY u ekspozua ndërkombëtarisht. "Berisha si dhe djali i tij, që u implikuan drejtpërdrejt si nga Kosta Trebicka dhe nga Efraim Diveroli, nuk u përgjigj me llogaridhënie, por duke e quajtur gazetën New York Times letër tualeti”.

Lidershipi i Giorgia Melonit mbetet i padiskutueshëm brenda shumicës, pavarësisht rezultatit të referendumit për reformën në drejtësi, dhe kjo përbën elementin kryesor të stabilitetit të qeverisë në këtë fazë politike.

Berisha do të vihet pa asnjë shkak të arsyeshëm përballë një halli shumë të madh, që mund ta poshtërojë atë përjetësisht: do të detyrohet ose të pranojë Salianjin në garë, duke lëpirë të gjitha çfarë ka pështyrë, ose do të prodhojë fakte kriminale për Salianjin që t’i bindë demokratët se ai nuk mund të kandidojë.

Nëse Italia demokratike dhe e jashtëzakonshme bëri gabime, rreziqet në Shqipërinë e vogël mund të jenë të disafishta. Ja përse njerëzit e drejtësisë tek ne kanë një përgjegjësi të madhe, më të rëndësishme për të parë përtej mjegullës dhe zhurmës.  

'Dhe në fund të herës ajo që duam të rikujtojmë është fakti, se këto lajmet që hidhen nëpër media apo diskutohen nëpër panelet televizive, sipas të cilave Salianji apo të tjerët i rrezikojnë postin e kryetarit, Berishës, duhet të marrin fund njëherë e mirë dhe të mos zënë kohën televizive nëpër panelet e darkës e të mërzisin miletin!'

Korrupsioni nuk jeton vetëm në zyrat e qeverisë. Ai jeton edhe në mënyrën se si ne reagojmë ndaj tij. Në mënyrën si e tolerojmë, si e justifikojmë, si e relativizojmë.

"Sistemi ynë i drejtësisë ka nevojë për sinqeritet, jo për retorikë, për një gjuhë që nuk i zbukuron problemet, por i pranon dhe i trajton me përgjegjësi."

Një shkrim i Edision Ypit dedikuar Carlo Bollinos dhe një shpjegim i gazetarit dhe botuesit italo-shqiptar se përse vendos ta publikojë edhe te Shqiptarja. 

Një jetë e tërë në Tiranë! Por kurrë nuk e kam parë këtë qytet të përfundojë më keq. Tiranën e sotme natyrisht, shumë më të madhe e tepër moderne, por si kurrë ndonjëherë më të huaj, me të ftohtë, më të pashpirt e më idjote.

Në fund, problemi nuk është se “humbi” Lapaj apo një tjetër lëvizje e ngjashme, këto janë të zëvendësueshme në një sistem politik që riciklon figura dhe tentativa. Ajo që realisht humbet është diçka më e rëndë, besimi se ekziston një alternativë reale përtej PS dhe PD.

Në ato që thotë Berisha nuk ka kurrëfare të vërtete. Kur Gaz Demi mori vetëm emblemën e KF Partizani Olsi Rama ishte në Amerikë dhe nuk kishte kurrëfare lidhje me Gaz Demin.

Kur u njoha me dy studentët europiano-lindorë të departamentit tim - njëri gjermano-lindor e tjetri hungarez - e ndjeva se kisha të bëja me njerëz shumë të ngjashëm me mua.

Është më mirë të shtojmë ca fonde për KQZ që të certifikojë zgjedhjet sipas ligjit dhe statutit të partive, për të parë popullaritetin real të çdo lideri brenda partisë, sesa të heqim dorë nga liderët e zgjedhur dhe t’i dëgjojmë pastaj të na japin leksione për humbjet dhe fitoret në zgjedhje.

Qënia në një parti politike është dëshirë, e mbi të gjitha interes, jo një shtrëngim rregullash për të qëndruar brenda një “kazerme politike”.

E vërteta është më e hidhur, opozita punon (pa dashje, por me efikasitet) për PS edhe kur mendon se po lufton kundër saj.

Në kalendarin politik të Sali Berishës, tensionet dhe konflikti kanë qenë instrumenti kryesor i mbijetesës. Sot dhuna berishiste ka shpërthyer çuditërisht njëherazi me trokitjen për herë të parë të drejtësisë në nivelet e larta të qeverisjes.

'Salianji nuk ka asnjë arsye të ndihet i goditur nga Berisha me këtë që po bën Berisha, pasi kjo është shkalla maksimale që ai nuk do arrinte dot kurrë të dëmtonte Berishën nëse nuk do kishte në këtë betejë aleat vetë Berishën'.

Përse Sali Berisha po kryen një gjueti shtrigash tani para zgjedhjeve në parti, kur këta mund t’I largojë nga listat e të zgjedhurve nëpërmjet mekanizmave që ka në komisione apo marifetet e degëve?

 Ai polici i thjeshtë që ia hoqi nga këmbët flamurin, sipas Xhelal Mziut dhe forcës së tij politike, është përfaqësues i « racës së komunistëve », ata « bij komunistësh » që, sipas asaj narrative që hedhin në treg talebanët e antikomunizmit shqiptar, kanë pushtetin sot, por e duan dhe e mbrojnë flamurin.

Po ikja të humbisja në një lagje të Tiranës me drita, reklama, vila, hotele, restorante, krejt si në Milano. Kur një mesoburrë me mustaqe dhe kasketë më del përpara dhe më thotë: "Mirëmbërma shoku Enver".