Është e lehtë të jesh kundër korrupsionit. Kundër padrejtësive. Kundër arrogancës së pushtetit. Kundër klasës politike që ka zhgënjyer për vite me radhë. Por demokracitë nuk ndërtohen vetëm mbi mohimin. Ato ndërtohen mbi alternativa.

Erving Goffman (sociolog nga më ndikuesit e shekullit që shkoi) është i njohur edhe sot për teorinë e framing (kornizimit), të zhvilluar veçanërisht në librin e tij Frame Analysis.

Duhet fituar lufta, se në të kundërt forconi Ramën dhe Berishën. Jo në burg nuk do i çoni, por do na i bëni peshqesh edhe 10 vite të tjera.

Protestuesit dalin në shesh për t'u çliruar nga një kastë që i ka braktisur por ka gjasa të përballen me aktorë të rinj që kërkojnë të bëjnë të njëjtën gjë. Ndryshojnë fytyrat, sloganet, por mendësia dhe makuteria për pushtet është e njëjtë

Kjo është Shqipëria e fasadës, e majmur mbi kurrizin e parasë publike, një lloj republike e fodullëve të luksit që e shesin vjedhjen si sukses.

Kjo është një protestë e askujt dhe e të gjithëve. Ka mjaftueshëm njerëz që të konsiderohet protestë. Por ajo që e bën debatin të panevojshëm është vëmendja ndërkombëtare për të dhe e cila i qindrafishon shifrat.

Për të ardhur tek “Flamingo Revolution” i Tiranës, sado që faktorë të kësaj lëvizjeje po insistojnë se nuk është projekti i Zvërnecit më epiqendra apo thelbi i saj, realiteti është krejt ndryshe.

Askush nuk ka monopolin e protestës. Askush nuk ka monopolin e demokracisë. Askush nuk ka të drejtën të shpërndajë certifikata se kush duhet të jetë protestues i vërtetë dhe kush jo.

Shqipëria është skena, por drama luhet me të tjerë aktorë dhe faktorë. Shqipëria është preteksi, shkaqet janë shumë herë më të thellë.

Mos po duam t’u themi jo të huajve? Pa investimet e tyre, të ardhurat tona mujore si qytetarë do i kishim dukshëm më të ulta.

Me sa duket, “të gjithë shqiptarët” vazhdojnë të kenë një marrëdhënie të vështirë me matematikën.

Protestat që po zhvillohen në Shqipëri kanë arritur diçka që deri pak kohë më parë dukej e vështirë: kanë thyer apatinë. Kanë nxjerrë në shesh qytetarë që nuk identifikohen as me qeverinë dhe as me opozitën tradicionale.

Shqiptarëve po u thuhet se dhëndri i Presidentit amerikan Donald Trump dhe disa investitorë arabë do të sjellin miliarda euro në brigjet shqiptare dhe se kjo do të ndryshojë fatin ekonomik të vendit dhe shqiptarët do të bëhen të pasur.

Nga rreth 1.465 milionë banorë të rritur që votuan vjet më 11 maj, rreth 700 mijë do të votonin për PS-në, kurse rreth 335 mijë do të votonin për PD-ASHM. Ndërkohë, për partitë e tjera të vogla do të votonin rreth 25 mijë.

Nëse opozita e re arrin të ruajë pavarësinë, organizimin dhe qëllimin e saj, ajo mund të kthehet në sfidën më serioze që establishmenti shqiptar ka njohur ndonjëherë. Nëse jo, protesta rrezikon të përfundojë si shumë protesta të tjera më parë.

Rreziku është real për protestën, dhe mund të dështojë ky revolucioni i “zogjve’, i nisur për të rrëzuar Ramën por që mund të forcojë në krye të opozitës Berishën!

Një debat i ri ka filluar lidhur me dy ngjarje historike: Revolucionin Pelikan dhe Lëvizjen e Dhjetorit ’90.

PDK dhe AAK ruajnë apo përmirësojnë minimalisht bazën e tyre elektorale. Kjo mund të quhet sukses. Të gjithë po e shohin veten si fitues. Por pothuaj të gjitha partitë kanë marrë më pak vota se në zgjedhjet e dhjetorit.

Historitë e Iranit janë ngatërruar rrezikshëm në jetën tonë dhe tani po duken edhe në Bulevardin e Tiranës. Tjetër gjë pritej. Pritej lëvizja qytetare, lëvizja pro- atdheut, pro- Aleancave të Perëndimit, pro arsimimit dhe kulturimit…

Rikthimi i Vjosës në LDK krijoi një sfidë të drejtpërdrejtë për Albinin. Në qoftë se LDK-ja do të dilte partia e parë opozitare, do të kishte të drejtën legjitime t’u kërkonte partive të tjera ta mbështesnin Vjosën për kryeministre.