Sipas Alban Dacit, Shqipëria është kthyer në një vend me "dy botë paralele", ku politika jeton me privilegje, ndërsa qytetarët përballen me vështirësi, çka po thellon krizën e besimit te shteti, drejtësia dhe meritokracia.

Teksa jo pak i përkrahin protestat në sondazhe, fare pak dalin të protestojnë. Thënë ndryshe, është e lehtë të përgjigjesh në një sondazh se i përkrah protestat, por është e vështirë të ngrihesh nga kafeneja për të protestuar.

Sot problemi nuk është shfaqja e anës tjetër të protestës, pra nuk përbën ndonjë shqetësim për vendin se përse vijon protesta në këtë formë që po vazhdon sot. Ajo që duhet të na bëjë të mendohemi është se përse nuk ditëm ta ruajmë entuziazmin që na dha zemërimi i flamingove.

Rrahja barbare deri në gjakosje, dhunimi dje i një njeriu publik, gazetarit dhe analistit Ilir Demaliaj, pavarësisht se motivi në plan të parë nuk ka lidhje me protestën rinore 32 ditore, është, për fat të keq, produkt i radikalizimit dhe gjuhës më të ashpër në rrjetet tona sociale, të nxitura nga kjo protestë.

Para se të mësohen të gjitha rrethanat e ngjarjes dhe përgjegjësi(t) të dalin para drejtësisë, një gjë është e qartë: dhuna ndaj një njeriu nuk mund të relativizohet, të justifikohet apo, akoma më keq, të festohet.

Në çdo revolucion vrasësit pagëzohen me emrin “atentatorë” për t’u fisnikëruar, pasi thjesht kanë zbatuar një porosi dhe kanë bërë një detyrë për revolucionin. Ata po përpiqen të frikësojnë shoqërinë dhe të dëshmojnë se kush është kundër tyre dhe mund të dhunohet.

'Problema më e fundit që preokupon kasabanë e revolucionit është taktika më e re guerrilase. T'i shpojnë deputetëve gomat e makinave. Me pirun! Kjo është padiskutim një fyerje e madhe për gjithë zërat dhe kërkesat qytetare që me të drejtë dhe pastërti kërkojnë një Shqipëri më të mirë.'

I gjithë ky realitet, padyshim ekzistent dhe me zë ndoshta prej kohësh në mjedisin publik, është një segment i një proteste e cila ka dy qendra graviteti që nuk kanë lidhje me mjedisin shqiptar.

Llumi i revolucionit do të ishte i varfër pa trefletëshit dhe mallistët, të cilët denden në bar dhe viza deri kur fluturojnë si flamingo në bulevard, pa influenceret që Skënderbeun e pandehin për markë rrobash dhe sidomos pa disa blogere që patadite paraqiten në burg për takime speciale dhe pasdite në bulevard.

Turma e konverton individin nga një qenie të vetëdijshme dhe të arsyeshme në një qenie të trashë; për budallallëkun e secilës, edhe vetë perënditë debatojnë kot së koti

Të gjithë më thonë se në Çemerricë shkohet. Por se nga cila rrugë shkohet në Çemerricë, nuk e di as Google, çka është garancia më e sigurt për të vuajtur dhe humbur, jo si langaraq që qurravitet nëpër kafenera dhe restorante, por si udhëtar i vërtetë nga një shenjtëri në tjetrën.

Hamdi Jupe e paraqet Ismail Kadarenë si shkrimtarin më të madh shqiptar, duke kujtuar takimet personale me të dhe duke argumentuar se vepra dhe qëndrimet e tij i rezistuan presionit të regjimit komunist dhe e bënë pjesë të letërsisë botërore.

Çfarë duhet të ndodhë që të pranohet se kemi të bëjmë me dhunë? Të hidhen bomba? Të ketë viktima? Apo dhuna fillon të quhet e tillë vetëm kur është tepër vonë për ta ndalur?

Altin Ketro argumenton se thirrjet për rrëzimin e gjithë klasës politike dhe rindërtimin e shtetit nga e para do ta çonin Shqipërinë në krizë institucionale, ekonomike dhe izolim, duke krijuar një cikël të pafund revolucionesh.

Skënder Minxhozi argumenton se protesta rrezikon të humbasë mbështetjen dhe legjitimitetin nëse kalon nga rezistenca paqësore te aktet e dhunës, pasi kjo, sipas tij, do t’i shërbente më shumë qeverisë sesa vetë protestuesve.

Studimi u financua nga fondacioni gjerman Konrad-Adenauer-Stiftung (KAS)* dhe u bazua në një kampion të rastësishëm dhe të shtresëzuar gjeografikisht prej 1119 të rriturish në 12 qarqet e vendit, duke siguruar përfaqësim demografik, gjeografik dhe politik me një marzh gabimi statistikor nën 2.9%.

Dje, Gjykata e Lartë e SHBA-së, në një vendim historik, e shpalli këtë urdhër ekzekutiv të paligjshëm dhe antikushtetues, duke konfirmuar se Amendamenti i 14-të i Kushtetutës garanton shtetësinë për çdo person të lindur në tokën amerikane, pavarësisht statusit të prindërve.

Kjo në fakt është fundi i maskës së protestës qytetare, fundi i fantazisë për meme, pelikanë, flamingo dhe kthimi në identitetin e protestave të dhunshme të Tiranës, me të cilat ky qytet është ndoshta më i stërvituri në gjithë Evropën.

Turmat krijojnë presion, por jo domosdoshmërisht besim. Një protestë mund të mbushë sheshin për një ditë, por nuk mbush boshllëkun e vizionit për vitet që vijnë.

Historia tregon se shumë lëvizje rinore kanë humbur mbështetje, jo për shkak të kauzës së tyre, por sepse kanë kaluar nga protesta simbolike, në veprime që një pjesë e opinionit publik i ka perceptuar si kalim të Rubikonit, si tejkalim të kufijve të pranueshëm shoqërorë