Njerëz, jini vigjilentë. Po u bënë fitimtarë njerëz të rrahur, me vese, dhunues e trafikantë,  njerëz pa shpirt, pa din e iman, të yshtur, të marrë e kasapë…, atëherë fitimtari kthehet në përbindësh.

Protesta e ka dhënë, demonstruar mesazhin e vet, e njerëzit e kanë kuptuar madje shumë mirë. Sot ne jemi në një fazë ku askush nuk është i panjohur me atë që ka parë e dëgjuar.

Edhe pse programi utopik i protestës së përditshme bulevardore nuk ka gjasa të realizohet, një objektiv politik organiztorët e saj mund ta arrijnë: Mund të nxjerrin një kandidat konkurrues përballë kandidatëve për kryebashkiakë të dy partive të mëdha.

Amplifikimi i idesë së "protestës së bukur" nga përfaqësues të qeverisë në Tiranë më kujton, sidoqoftë, shembullin e famshëm të "përshëndetjes së ushtarit me ngjyrë" (The Negro's salute) në esenë e Roland Barthes, Myth Today (Le Mythe, aujourd'hui), e cila mbyll librin e tij Mythologies, botuar në vitin 1957.

Iluzioni i forcës në emër të së cilës lëshojnë përditë mallkime dhe dënime, është thjesht iluzion. Pas pak kohësh kur të kthejnë kokën pas do shikojnë vetëm hijen e tyre.

Protesta është akoma më e dëshpëruar për mbështetje ndërkombëtare, pra për një mbështetje nga vendet anëtare të BE dhe ndoshta dhe nga SHBA, opozita atje sëpaku, pasi pikërisht si protestë anti-Trump u ndërkombëtarizua dhe kishin lënë për të kuptuar organizatorët se protesta po bënte dhe këtë ‘lojën’ e evropianëve anti-Trump!

Duket qartë se fanatikët islamikë që i janë ngjeshur që në fillim kësaj proteste, vërtetë nuk janë apo kanë të bëjnë me Hezbullahun dhe Hamasit, por janë mbështetëset më të mëdhenj të këtyre proxyve gjakatarë të regjimit të ajatollahët.

Si gazetar, do të flas nga këndvështrimi i medias dhe ndoshta do të jem edhe kritik për disa nga vështirësitë që kolegët e mi, hasin në raportimin e proceseve gjyqësore.

Gjatë fjalës së mbajtur në ceremoninë e diplomimit të magjistratëve të rinj në Shkollën e Magjistraturës, ministri i Drejtësisë, Toni Gogu, u bëri thirrje brezit të ri të gjyqtarëve dhe prokurorëve që të ushtrojnë detyrën me integritet, përulësi dhe ndërgjegje

Marrëdhënia midis drejtësisë dhe medias nuk duhet ndërtuar mbi logjikën e kundërvënies, por mbi përgjegjësinë e ndërsjellë ndaj publikut. Liria e medias dhe pavarësia e gjykatës nuk e përjashtojnë njëra-tjetrën; përkundrazi, ato plotësojnë njëra-tjetrën,

I madhi William Shakespir, në kohën e tij të artë, shkroi një komedi kryevepër me titull "Ëndrra e një nate vere".

Strategjia klasike e sistemit ka qenë “lodhja”. “Bashkëekzistencë paqësore me protestën. Ne qeverisim, ju protestoni.” E ka aplikuar dy herë me sukses të pjesshëm.

Budallenj dhe të tjerë që shtiren si budallenj. Blogere që shesin ajër për budallenjtë. Dhunues të prindërve dhe të fqinjëve. Gra të ndara nga burrat që i kërkojnë derman Shqipërisë ‘së shitur te të huajt’.

Historia ka treguar se rruga më e shkurtër nga hiperbola tek propaganda fillon në çastin kur dikush bind veten se zëri i tij është zëri i popullit. Propaganda nuk nis gjithmonë me një gënjeshtër. Ajo ndodh kur hiperbola përsëritet aq shpesh, sa fillon të duket si e vërtetë.

Kam parë ministra që kontrollonin telefonin çdo pesë minuta. Kam parë kryetarë bashkish që fshinin postimin dhe e hidhnin përsëri, vetëm se fotografia nuk kishte marrë pëlqimet që prisnin.

Letra e arkitektit Reinier de Graaf drejtuar Edi Ramës acaroi atë që po e ngacmove vjen erë: llumin, injorancën, trashësinë, kafshërinë, hajvanët, gomerët. Injorantët dhe vandalët nuk e dinë se nga Homeri te Edi Rama historia e botës është plot me bizarritete cerebrale dhe stilistike si letra e Reinier de Graaf-it.

Për të ruajtur fytyrën e re ndërkombëtare, protestës për rrëzimin e Edi Ramës, i janë bashkuar edhe një grup vajzash moldave, të cilat janë strehuar në zonën e njohur si 'Selvia', pranë qendrës së Tiranës. Njëra prej tyre ishte planifikuar të fliste, por mikrofonin e kapi një zonjë, e cila u ankuar se e kishte lënë burri.

Nuk mund të pranoj që fëmijët minorenë të shndërrohen në municion për luftën politike. Nuk është guxim. Nuk është satirë. Është kapërcimi i një vije që një shoqëri e qytetëruar nuk duhet ta kalojë. Nuk është vetëm çështje etike, por edhe ligji.

Paradoksi i dytë i protestës është që zemra e protestës është Partia Demokratike dhe opozitarët e përhershëm të këtij vendi që nuk duan t’ia dinë as se thotë dikush “Berisha në burg”, as se protestën e kanë kapur të tjerët.

Një qeveri, si çdo pushtet, duhet kritikuar. Kritika është mekanizmi që e mban përgjegjëse dhe e shtyn të korrigjojë gabimet. Por ajo humbet vlerën kur shndërrohet në mohim të vazhdueshëm të çdo arritjeje.