Deklarata e Pavarësisë shpreh idenë se qeveritë i marrin pushtetet e tyre nga pëlqimi i të qeverisurve dhe se populli ka të drejtë të ndryshojë qeverinë kur ajo shkel qëllimet për të cilat ekziston. Ky është një parim politik që e vendos qytetarin para qeverisë.

Me një intuitë që vjen nga natyra e lëvizjeve të pastra e të çiltra rinore-popullore, protesta ka kapur momentin për të shtyrë mbylljen e kapitujve të anëtarësimit në BE, si garanci e ndryshimeve të pritshme.

Këto javë, gjuha e politikës është shndërruar në një përzierje arrogance, përçmimi, etiketimi dhe kërcënimi. Kundërshtari nuk kundërshtohet, nuk dëgjohet, por demonizohet nëpërmjet bërjes së biografisë dhe etiketohet.

Me cilët do të negociojë Rama? Me berishët me mjekër apo me shtresën e mesme që nuk kërkon atë qeverinë me letra me vrimë, por shanse të barabarta tek banka, tek administrata tek spitali, tek çerdhja e kopshti, te shumë e shumë të tjera që mund ta kthejnë qeverisjen socialiste në binarët e një shteti social.

Fatos Çoçoli thotë se hedhja e vezëve mund të tërheqë vëmendje për një ditë, por rrezikon ta largojë protestën nga kauza e saj dhe të dobësojë mbështetjen publike për të.

'E sulmuan barbarisht publicistin Ilir Demalia, dy banditë që e identifikuan si “njeri të shtetit”, dhe qindra komente të Vezëvendosjes uronin vdekjen e tij sa më parë. As në Palestinë nuk ka pas kaq miratim për sulmin ndaj Kullave Binjake në SHBA, sa miratohet unanimisht vdekja nga “Flamingot” e Vezëvendosjes në Tiranë'.

Frrok Çupi argumenton se protestuesit që u mobilizuan fillimisht për flamingot janë manipuluar nga keqinformimi dhe propaganda, ndërsa dhunën dhe urrejtjen ndaj qeverisë ai e shpjegon me frikën, ndikimet e huaja dhe interesa të grupeve të caktuara.

Pata sugjeron se në Shqipëri është krijuar një klimë e organizuar kërcënimesh, propagande dhe nxitjeje të dhunës, të cilën e krahason me "serdengjeshtlerët" e "Kështjellës" së Kadaresë, si metaforë për njerëz që përdoren për sulme pa kthim.

'Duhet të ndodhte i ashtuquajturi “Revolucioni Flamingo” në Shqipëri që shoqëria shqiptare të trandej dhe të kuptonte dasitë e mëdha që kemi sot, por edhe mungesën e madhe të përfaqësimit për një pjesë të madhe të publikut; ndjeshmërinë për shfrytëzimin e aseteve kombëtare dhe sidomos cinizmin e skajshëm të politikës aktuale PS dhe PD.'

Shqiptarët nuk jetojnë vetëm në Tiranë. Kombi shqiptar nuk kufizohet brenda territorit të Republikës së Shqipërisë. Për këtë arsye, çdo zhvillim që prek identitetin, përfaqësimin dhe trashëgiminë historike të shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut meriton vëmendje të plotë.

'Debati kryesor për Partinë Demokratike nuk është se kush hyn në kryesi, por nëse partia është e gatshme të hapë një kapitull të ri në drejtimin e saj. Prej më shumë se tre dekadash, figura dominuese e kësaj force politike ka qenë Sali Berisha.'

Bashkëpunimi politik për zgjedhjen e Presidentit mund të fillojë jo nga ndarja e pushtetit qeveritar, por nga përcaktimi i kritereve për figurat që mund ta përmbushin rolin kushtetues të unitetit të popullit dhe që pastaj i nënshtrohen procedurës së zgjedhjes në Kuvend.

Janë ulërimat e pakuptimta për gjykime dhe ekzekutime ekstrashtetërore pikërisht në kohën kur për herë të parë një grup i drejtësisë si Spak po vepron pas dekada e dekada paprekshmërie e imuniteti qoftë të krimit, qoftë të politikës. Pse evokohet vetëgjyqësia tani?

Në politikë, një përulësi e tillë do të shihej më shumë si dobësi sesa si virtyt. Jo sepse përulësia është dobësi, por sepse politika është një përplasje interesash, forcash dhe legjitimitetesh, ku tërheqja interpretohet si dorëzim.

Edhe Komiteti Shqiptar i Helsinkit është shprehur qartë se mbajtja e të pandehurit në kafaz është antikushtetuese dhe antikonventore.

Thirrja e një drejtuesi të protestës se nesër duhen marrë vezë e miell me vete, nuk ishte gjë veçse kodi, që me mungesën e PD-së në Parlament, sollën atmosferën e pritës së madhe, e një skene ku mbi pjesën tjetër të auditorit, përkatësisht deputetëve të mazhorancës do të hidhej një municion i nivelit të lartë.

Nuk pranoj t’u bëj drafte, nene dhe teknikalitete ligjore ideve të paqarta të atyre që vetëshpallen ideologë, heronj dhe fytyra të protestës, ndërsa të tjerët t’i përdorin si noterë të konfuzionit të tyre.

Jemi përballë një brezi që kanë 13 vjet që shikojnë model opozitar të dhunshëm, por që mendojnë se nuk ka fituar ngaqë nuk është mjaftueshëm i dhunshëm.

Frika se mos i marrin autorësinë, bëri që “tribuna” dhe mikrofoni, të mos hapej për intelektualë që mund të kishin kurajën të ngrinin kokën, duke ia rritur peshën lëvizjes.

Pse Spiuni i Iranit është pikërisht spiun i Iranit dhe jo spiun i Turqisë, Arabisë, Kinës, Rusisë, Italisë, Amerikës, Anglisë, Vatikanit, Bangladeshit etj., është gjithashtu lehtësisht e kuptueshme.