Sali Berisha “vdes” t’u vërë nofka fyese, çfarëdo qofshin, burra, gra, djem e vajza të reja, mjafton të jenë kundërshtarë politikë ose nga ata që nuk pranojnë t’i shërbejnë familjes së tij.

Busti i Sali Berishës, dikur i instaluar në Presidencë, pastaj në Kryeministri tashmë ka hyrë si fantazmë në barkun e deputetëve e jo pak mbështetësve të PD.

Modeli i politikanit gangster dhe i qeveritarit arrogant nuk është më një incident i izoluar apo një lapsus i çastit, por është shndërruar në portretin zyrtar të Shqipërisë së sotme, ku forca e muskujve, lidhjet e dyshimta dhe paprekshmëria peshojnë shumë më tepër se forca e ligjit, merita profesionale apo argumenti intelektual.

Ndërsa dy selitë zienin nga entuziazmi, njëra nga ftohtësia e shtrëngimit dhe tjetra nga hedhja e dorës në sup, te kthesa e Kamzës kishte plasur sherri me grushta, bishta lopatash dhe shqelma.

Nuk fitohet më kurrë me Sali Berishën. Fitohet ndoshta duke mos e vrarë atë, por jo duke e lënë kryetar dhe duke orientuar pushtetin te klani i tij familjar.

'Ne si shoqëri nuk mësuam ende të shembim bustin brenda vetes sepse nuk e perceptojmë si problem. Ai është bërë pjesë e identitetit tonë, e historisë sonë, e justifikimit tonë moral.'

'Tani, fantazia e tillë, e sjelljes së skenareve me shkarkime, burgosje, pengmarrje, apo edhe bllokime, mund të jetë edhe pjellë e nëndërgjegjës siç thoshte Frojdi'.

Një analist i zellshëm, emri i të cilit nis me B. në gjendje ekstaze na njoftoi se Rama në SHBA “hoqi brekët dhe tregoi b*let” (!) Citim literal.

Dy shtetet me shqiptarë, Shqipëria e Kosova vijojnë të mbyten më së shumti nga grindjet e brendshme dhe nuk po arrijnë të krijojnë një model europian të qeverisjes që do t’u jepte atyre dinjitetin e duhur.

Rasti i Elda Hotit tregon se kauza e narkoshtetit të opozitës është thjesht një beze e kuqe në arenën politike dhe se Sali Berisha operon dhe zbaton vetë çdo marifet, për të cilin akuzon kundërshtarin politik.

Logjika është e thjeshtë: Rama është fajtor edhe kur merr frymë. Sidomos kur merr frymë jashtë vendit

Anti-Enveri më i zëshëm për vite ishte dhe mbetet Sali Berisha. Shumë e besuan, shumë e ndoqën, por koha tregoi se modeli i tij i udhëheqjes mbeti i ngjashëm me atë që pretendonte se luftonte: kontroll, përqendrim pushteti, përjashtime nga partia dhe konflikt i përhershëm

Kritikat e athta ndaj Evropës në lidhje me spekticizmin ndaj nismës së Trump ishin tema tjetër delikate e fjalës së Edi Ramës. Një zeje që ai e ka përsosur me kalimin e viteve, ndërsa ka hedhur fjalë të rënda ndaj të gjitha vendeve evropiane.

Me fjalën e tij, ku sulmoi Jack Smith dhe foli për Hashim Thaçin, duke thënë fjalën Turp pë rata që e mbështesin Gjykatën Speciale, që s’janë gjë tjetër veçse vendet e mëdha të BE, sipas të gjitha gjasave ka prekur një minë politike.

Morali në politikën shqiptare ka humbur gjatë rrugës. Dorëheqja shihet si turp, ndërsa kapja pas karriges si sukses. Deputetët flasin sikur nuk përfaqësojnë askënd, sikur fjala e tyre nuk prodhon asnjë pasojë dhe sikur nesër nuk do të japin llogari për asgjë.

Shqipëria shpesh është perceptuar si faktor stabiliteti në Ballkan. Angazhimi në diskutime globale për paqen i jep vendit një dimension më të gjerë diplomatik dhe kontribuon në ndërtimin e një imazhi konstruktiv për rajonin.

Askush nuk e imagjinon Berishën në këtë stad, as kur ka qënë në pushtet dhe as tashmë që është në opozitë! Përkundër Ramës, që asnjëherë nuk ka folur në gjuhë të huaj kundër opozitës jashtë vendit, Berisha, në të gjitha herët, si në pushtet ashtu dhe në opozitë, nuk e ka ndarë sulmin ndaj kundërshtarëve politikë!

Arrestimi në Romë i vëllait të deputetes demokrate Elda Hoti duhet të kishte ngritur të paktën një debat mediatik.

Me ardhjen e Qeverisë Kurti 2, kishte shpresë se kjo do të ndryshonte. Kurti zgjodhi Brukselin si destinacion për vizitën e tij të parë jashtë vendit. Gjatë dy ditëve në Bruksel, Kurti takoi pak a shumë të gjithë krerët e institucioneve të BE-së dhe NATO-s dhe një numër të madh komisionerësh evropianë. Ishte një vizitë e paprecedentë.

Lufta e Kosovës ishte një konflikt i armatosur në Serbia dhe Mali i Zi ndërmjet Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës UÇK, dhe ushtrisë së Jugosllavisë që mbështetej nga Policia e Serbisë (MUP).