Nëse opozita do të mundë Ramën, duhet në fillim të mposhtë veten: të ndajë të ndershmit nga të korruptuarit, progresistët nga regresivët, dhe europianët nga ata që shohin politikën si mall pazari.

Sot, Berisha nuk është më as burrë shteti, as udhëheqës opozite, as zë i një epoke që lamë pas. Ai është kthyer në një siluetë politike që endet si fantazmë mbi rrënojat e një partie që dikur ishte forca më e madhe opozitare në vend.

Pamjet e fundbotëshme të luginës rrinë varur mbi male si mbi muret e një Galerie Arti në natyrë me përmasa kolosale. Gravurave mahnitëse mbi faqe malesh u mungojnë vetëm kornizat kilometrike. Që mund të bëhen. 

Partia Demokratike, e cila personifikohet me Familjen Berisha, ka zhvilluar një frikë ndaj zgjedhjeve. Nuk është frikë irracionale, por pasojë e traumave elektorale. Ka 16 vite që humbet çdo palë zgjedhje; lokale, qëndrore dhe të pjesshme.

Primaret do të organizohen brenda javës, pasi nuk ka shumë kohë për t’u vonuar, por bashkë me këta që u vetofruan do të futen edhe kandidatët që ofrojnë partitë e tjera opozitare.

Kjo platformë dixhitale vizionare shërben si një arkiv i gjallë, i dedikuar për të rindërlidhur komunitetet me trashëgiminë e tyre të vjedhur apo te humbur si dhe për të rritur vemendjen globale mbi vjedhjet dhe grabitjet e pa ligjshme kulturore si dhe për të nxitur përpjekjet për kthimin e objekteve të vjedhura ne vendet e tyre

Pa kaluar dy muaj, Partia Komike Demokratike ka banalizuar tërësisht procesin më të rëndësishëm elektoral, duke e kthyer garën për bashki në një parodi të estradës së Tironës.

Ndërtimi i aeroportiti të Vlorës në një zonë të mbrojtur ku ekosistemi është i tillë që nuk ta mundëson atë sepse shkatërrohet hapësira Karavasta -Nartë që është habitati apo shtëpia e Flamengove, pelikanëve dhe zogjve të tjerë migratorë, i detyroi këto shoqata që të ngrinin zërin, të protestonin dhe ta ndërkombëtarizonin këtë çështje.

Në çastet kur askush nuk po e akuzonte PD-në se po bojkotonte zgjedhjet, një tezë e tillë dukej krejt e pakuptimtë, mirëpo e vërteta e ‘mosbojkotit’ u shfaq sot, bash pas mbledhjes së kryesisë, kur Berisha dora vetë do të deklaronte se kjo parti nuk do të nxjerrë kandidat.

Historia ka shembuj të qartë se si çasti i duhur, përgjegjshmëria dhe marrja e përgjegjësive krijojnë liderin e duhur. Churchill do të kishte mbetur një politikan mesatar pa Luftën e Dytë Botërore. Ai u kthye në lider ngaqë Londra digjej dhe duhej dikush që të mos dorëzohej.

Në fakt qysh prej vitit 2019, pushteti lokal me frymën e PD-së e ka humbur forcën.

"Kemi ngritur një shërbim që qëndron dhe punon relativisht mirë, kur vjen puna në shërbimet me bazë komunitare, në shërbimet e përditshme zjarrfikëse sa i përket pikërisht komuniteteve, zjarrit apo incidenteve, që ndodhin në zonat urbane, përmbytjeve, misioneve të kërkim shpëtimit".

Simbolika e flijmit dhe vetflijimit të çon larg, thellë në kohë: që nga mitologjia e përfaqësuar nga Ifigjenia e Argolidhës e më pas, në periudha të ndryshme historike, si e Maro Kondës; e Argjiros së Labërisë e Norës së Kelmendit; e vajzave të Krujës që u vetëflijuan për të mos rënë në duart e pushtuesve turq, etj.

Identiteti ideal i një figure brenda PD që duhet të bëhet kryetar bashkie, është dikush që Berishën e bezdis si besnik, por që duhet ta heqë qafe protagonizmin e tij. Thellë-thellë ai nuk po kërkon dikë që të bëhet kryetar, por dikë që të mos i ngatërrohet më në këmbë pas saj.

Një dramë që nëse besohet Berisha, atëherë e nxjerr Amerikën si një shtet të dështuar. Por kush realisht e beson këtë narracion dhe pse Berisha po synon ta theksojë fabulën e Ramës “të papranuar në SHBA”.

Për vite me radhë Partia Demokratike nën drejtimin e Berishës ka ndërtuar një ligjërim me armiq imagjinarë, të brendshëm dhe të jashtëm.

Nëse do të zyrtarizohet, kandidatura e Ilda Zhulalit do të ishte më shumë një vendim taktik sesa një sfidë politike. Një mënyrë për të qenë në garë, pa bërë shumë zhurmë. Dhe në një situatë ku beteja për Tiranën duket e vendosur që më parë, ndonjëherë edhe prania simbolike ka vlerë.

Tri herë gjatë vitit të fundit Rusia ka tentuar ta destabilizojë Moldavinë dhe rrugën e saj perëndimore. Tri herë dështoi. Dështimi i parë ishte tentativa për ta parandaluar rizgjedhjen e presidentes properëndimore të Moldavisë, Maia Sandu.

Ne si persona LGBTI e kemi përjetuar mbi kurriz këtë logjikë të reduktimit dhe dehumanizimit: për ne nuk shihet njeriu i plotë me të gjitha shtresat e identitetit, por vetëm “lezbikja”, “gej”, “transi”, që paraqitet si kërcënim për rendin moral apo për familjen tradicionale.

Erion Veliaj tani është vetëm sepse Partia Socialiste e braktisi dhe e la në dorë të atyre që i bënë atentat demokracisë shqiptare duke sfiduar në mes të ditës dhe në sy të të gjithëve, të gjitha institucionet e këtij vendi.