Udhëheqësi historik i socialistëve shqiptarë Fatos Nano u largua sot nga jeta, duke lënë pas një trashëgimi politike e cila vë në pozitë të vështirë si partinë e tij ashtu edhe kundërshtarët e tij. Merita e parë e madhe e Fatos Nanos ishte se ai ktheu garën politike në ish Partinë e Punës, që kishte sunduar për 50 vite në vend si një parti e centralizuar dhe parti-shtet.

Ndonëse pas humbjes së zgjedhjeve të vitit 2005, mund të qëndronte në krye të PS-së, mund të ‘riorganizonte’ ‘bazën’ dhe mund të shpikte kongrese shpëtimi, të prodhonte një retorikë rikthimi dhe ringritjeje, zgjodhi të shohë punët e veta dhe ta lërë Partinë Socialiste të ecte pa hijen e tij

Nëse ka një politikan që koha e vendosi menjëherë si “sanduiç” mes “të vjetrës që shembet dhe të resë që po lindte”, ky është Fatos Nano.

Ekonomist, ideolog, reformator dhe një nga politikanët më kompleksë të periudhës postkomuniste, Nano mbetet emri që identifikohet me rilindjen e së majtës shqiptare dhe me themelimin e Partisë Socialiste si forcë moderne socialdemokrate.

Sot u nda nga jeta Fatos Nano, ish-kryeministër dhe një nga figurat më të rëndësishme të viteve të vështira të tranzicionit shqiptar. Me largimin e tij mbyllet një faqe e politikës sonë që për shumë njerëz lidhej me përpjekjen për t’i dhënë vendit një politikë të arsyes, të debatit dhe të qytetarisë, jo thjesht të pushtetit.

Në Kosovë, sistemi zgjedhor e ka si rregull që asnjëra parti nuk mund të krijojë shumicën parlamentare, e vetme. Ky sistem, në vend të garës për gjithçka ose asgjë, krijon insentiva për bisedime, kompromise e bashkëpunim deri në bashkëqeverisje

Nuk kishin si të më fyenin më rëndë. Ishte më e rënda e jetës sime publike, sepse erdhi nga bashkëpunëtorët e mi, nga njerëz që më njohin më mirë se kushdo tjetër dhe që nuk denjuan as të më dëgjonin.
Zoti i faltë! Lutem çdo natë për ta: Zot, fali, se nuk dinë ç’kanë bërë.

Madje askush nuk mund të përgjigjet zyrtarisht në një seancë pyetjesh nëse nuk ka një avokat. Edhe nëse nuk ka mundësi që ta paguajë një qytetar i thirrur avokatin, atë ja siguron shteti. Është një e drejtë kushtetuese, e jo një parashikim i nostradamusve që mbushin eterin mediatic 24 orë në 7 ditë.

Kuvendi është kthyer në një telenovelë të pafundme televizive. Seancat janë monologë që fillojnë me “Popull i Shqipërisë!” dhe mbarojnë me “Faleminderit për vëmendjen!”.

I tillë ka ardhur momenti në Shqipëri me atë që duket se po gatuan politika jonë për t’u përjetësuar. Ende shoqëria nuk është e gatitur të reagojë, kurse grupet e interesit dhe sidomos media duket e kapluar nga çështje krejt të tjera.

Pse Berisha dhe Rama po nxitojnë të ndryshojnë Kushtetutën? Ky është momenti më delikat për të dy në raport me drejtësinë dhe SPAK-un.

Një sofër e madhe në jug-lindje shtruar plot po më pret. Të mirat shtruar mbi sofrën kilometrike ku do vete, ullishtat, vreshtat, kopështet, arat e mbjella, e të tjera e të të tjera, veç t'i shohësh, të ikën mendja. Po të këqijat, ku janë

Fredi Beleri ka folur në Parlamentin Europian, duke shprehur mospranimin e tij për faktin që nuk ka ende një Universitet Grek në Shqipëri, çfarë përbën një mangësi lidhur me shkollimin e pakicave në gjuhën e tyre amëtare.

Rama nuk e ka gënjyer elektoratin e vet. Është PD dhe Berisha që e gënjyen, prandaj nëse votojnë ato që do Rama duke e bërë mbret, meritojnë jo kritikat që po e po, por meritojnë mbi të gjitha neveritjen, përçmimin, përbuzjen me të thellë si dhe braktisjen totale nga çdo person që e quan veten opozitar

Në planin kushtetues, raportimi i prokurorisë para Kuvendit nuk është problematik në vetvete. Ai ekziston edhe në shumë demokraci të zhvilluara. Por ndryshimi është se në ato vende, raportimi bëhet për politikat e ndjekjes penale dhe për performancën institucionale, jo për hetimet konkrete

Senati, është një dhomë parlamentare ku si model general përfaqëson vendet e mëdha, ku në një panel ka përfaqësuesit e zgjedhur të popullit në mënyrë proporcionale, e në tjetrn përfaqësuesit e rajoneve, përkatësisht diversitetit rajonal. 

Zgjedhjet e Prillit 1992- Shënuan një rritje të indiferentizmit popullor kundrejtë një politike të mbyllur në skemat e saj të krijuar që nga mbarimi i Luftës II Botërore si e paaftë për t'u rinovuar edhe pse vendi ishte i përfshirë në ndryshime historike dhe epokale.

BE-ja ka vendosur masa ndëshkimi ndaj Kosovës për shkak të “veprimeve unilaterale” (si p.sh. shkuarjen e kryetarëve të komunave në zyrat e tyre), ndërsa nuk ka bërë as edhe një veprim të vetëm për të sanksionuar shtetin në të cilin udhëheqësi i vetëdeklaruar i aksionit paraushtarak në Banjskë gjendet në liri.

Si shoqëri përjetojmë një boshllëk të theksuar dramatik, që fatkeqësisht institucionet, qoftë shtetërore, qoftë edhe fetare, nuk kanë aftësinë për ta mbushur dhe të kryejnë rolin e shkarkuesit dhe të qetësuesit mendor të një shoqërie të ngarkuar nga stresi dhe ankthi i pasigurisë. 

Ne e kaluam me sukses “pengesën statistikore Serbi”. Dhe pas asaj pengese të kaluar, një rrugë më e gjerë na është hapur statistikisht për të shkuar në Botëror…