Ju përshendes emisioni ’Pa Gjurmë’! Ju ndjek vazhdimisht dhe për këtë dëshiroj që edhe unë të ndaj hisorinë e jetës sime. Ma beso znj.Odeta nuk e pata të lehtë ta marr këtë guxim, por sa kohë e kam pranuar tashmë të jem vetvetja po e bëj. I rrezikuar nga ngacmimet, unë një vrapues midis dy botëve, asaj të 'grave' dhe botës së 'burrave', duke ndarë këtë histori me ju, kërkoj të flas për gjërat që kam humbur dhe ato që kam gjetur, përgjatë këtij hapi që kam bërë në jetë. Nëse do të kisha mundur të zgjidhja ndryshe jetën time, nuk e di nëse do ta kisha bërë dot. Kam një jetë që jam ndjerë tjetër nga ç’kam lindur. Që në moshën kur fëmija bëhet koshient për përjetimet edhe karakterin e tij, unë linda një djalë por gjithnjë u ndjeva vajzë. Nuk e dija saktë çfarë ishte kjo ndjesi, që nisi si pafajësi e moshës duke ia pranuar vetes si diçka normale të shoqërohesha gjithë kohës me vajza dhe të luaja me kukulla. Teksa rritesha pëlqimet i kisha të njëjtat me to dhe kjo më distanconte gjithnë e më shumë nga shoqëria me djem, prej të cilëve merrja vetëm refuzime, tallje e fyerje. Ndjesitë dhe përplasjet brenda vetes më vinin përballë gjykimeve të vazhdueshme për atë që unë shtiresha se nuk isha. Nuk dua të flas si një burrë, të cilit i është caktuar gjinia që në lindje, të cilëve u lejohet të ushtrojnë sovranitetin mashkullor, por as si grua, duke qenë se e kam braktisur vullnetarisht dhe qëllimisht atë formë të mishërimit. Unë dua flas si trans. Sot jam një banor i një bote që i përkas me çdo ndjesi timen. Sot unë jam një 37-vjecar. Prej 7 vitesh jam një i arratisur gjinor, nuk e kam një manual të dallimeve seksuale për shkak të kokëfortësisë së kodeve dhe dëshirave të imponuara, unë nuk jam më pranë familjes sime. U desh të kaloja 30 vite derisa ime motër të zbulonte se kisha folur për një kohë të gjatë me djem. Për herë të parë këtë sekret timin e pranova para nënës, sytë e zgurdulluara të saj në atë rrëfim shokues për të nuk do t’i harroj kurrë. Kjo do të jetë tashmë një luftë e vazhdueshme, nuk është për territor, por ndodh brenda trupit, kënaqësisë dhe jetës sonë. E për këtë kam zgjedhur të jem vetvetja. I shkëputur tërësisht nga familja edhe pse jetoj në të njëjtin qytet, lufta me veten është edhe lufta me përditshmërinë time të frikshme mes ofendimeve e dhunës. Gjuhem me gurë si një grua që ka thyer tabutë e moralit në një tjetër anë të botës tonë. Një episod që zor ta largoj nga mendja është nata kur u përndoqa nga disa djem që më qëllonin vazhdimisht. Unë nuk dua të ndryshoj botën, unë thjeshtë kam aftësinë për të ndryshuar jetën time duke qenë vetvetja dhe ta dua kështu veten time...