Kryetari i demokratëve të mbetur Lulzim Basha, ka kohë që sillet si një Stalin i vogël në atë parti.E ka theksuar sjelljen e tij “sovjetike” me paralajmërime për “shkarkime, largime, përjashtime, penalizime” apo dhe degdisje. Ai ka vendosur të sillet si një diktator i vogël, edhe pse roli nuk i shkon. Mblodhi kryesinë së fundmi, dhe e katandisi situatën deri në përplasje fizike mes anëtarëve.

Dje mund të ketë qenë një ditë fatale për Partinë Demokratike. Mund të ketë qenë dita kur dy fraksionet e krijuara në muajt e fundit, hodhën një hap vendimtar drejt ndarjes de facto të partisë në dy pjesë. Logjika e dy kongreseve çon drejt ndarjes pa kthim, pasi vendimet që ato pritet të marrin prodhojnë një situatë të tillë.

Pas zgjedhjeve të 2013-ës dhe të 2017-ës, zhvillova sondazhe që më mundësuan analizën e të shkuarës familjare të votuesve.

Edi Rama jo vetëm që nuk iku, siç premtuan kur Berisha dhe Basha ishin bashkë, por si kryetar i maxhorancës qeverisëse dhe kryetar i PS-së që mbeti tani që ata janë ndarë, duhet të zgjedhë kundërshtarin, me të cilin do të bashkëpunojë më tej për realizimin e reformave. Do të zgjedhë atë që do të kryesojë një parti më të  ‘bashkuar dhe më të fortë’, megjithëse ka parashikuar që ai do të jetë, Lulzim Basha.

Deri sot në mesditë gjithë mbështetësit e Sali Berishës kishin vetëm një argument të fort kundër Lulzim Bashës. Argumenti ishte se ata po vetëmblidhnin Kuvendin, për shkak se Basha nuk e mblidhte. Sot në mesditë Lulzim Basha në bazë të kompetencave që ka nga statuti i PD-së, kërkoi mbledhjen e Kuvendit të PD më 18 Dhjetor.

“Katarsis” i Nanos, ndërmarrë para 20 vjetësh për ”pastrimin e të keqes” dhe “Foltorja” e Berishës sot, po shpjegohen në forma dhe mënyra të ndryshme.

Është një triller më vete, që natyrisht kërkon mjaft studim për ta kuptuar, se si mbështetësit më të ethshëm të Sali Berishës dhe Ilir Metës në Tiranë, u bënë jo thjeshtë partizanë, por enturazh i Albin Kurtit.

Zgjedhjet në Kosovë kanë dhënë panoramën më të qartë se si mund të ndëshkohet një lider politik që kërkon të dominojë dhunshëm jetën politike, publike dhe sociale të një vendi.

Kryeministri i Maqedonisë së Veriut, Zoran Zaev i cili fitoi mbi 20% të komunave në zgjedhjet lokale, sërish mori përgjegjësinë mbi supe duke dhënë dorëheqjen. Pak ditë nga akti i fortë i tij, Zaev e shtyu dorëheqjen deri në stabilizimin e vendit. Por, ai duhet të ndihet shumë komod politikisht sot pas rezultatit të zgjedhjeve në Kosovë.

Lulzmi e ka hall të madh 11 Dhjetorin, edhe pse duket sikur nuk i “plas” fare. Prej asaj ç’ka do të vendosë ai “kongres” varet e  ardhmja e tij në politikë. Ndarja e Partisë Demokratike,do të shuante përfundimisht “ëndrrën” e tij për kryeministër, dhe do ta linte thjesht kryetar i një partie me përmasat e asaj të Fatmir Mediut

Kosova tregoi se demokracia nuk është paftësi e shqiptarëve, por e elitës së korruptuar politike. Kosova, tregoi si votohet lirë dhe ndershëm, dhe mbi të gjitha tregoi si humben zgjedhjet me nder dhe dinjitet.

Rënia e LSI-së në zgjedhjet e fundit, nuk ndodhi thjesht apo vetëm nga manovrat e Edi Ramës edhe Lulzim Bashës për ta lejuar këtë rënie. Por, kryesisht nga një dialektikë që nuk ka lexim ndryshe; nuk mund të vijojë pa fund fabula e dinosaurve 30 vjeçarë në politikën shqiptare.

Gjithçka erdhi pas vendimit të Sekretarit të Shtetit, Anthony Blinken, më 19 maj 2021 për shpalljen non grata ndaj Sali Berishës. Berisha jo vetëm që reagoi duke paditur për shpifje në gjykatën e Parisit Blinken, por arriti të lëshojë një bateri sulmesh ndaj ambasadores Kim.

Lëvizja paralele për të mbledhur Kuvendin e PD, duke mos përfillur institucionet e PD,  deri tani duket si lëvizje force. Nëse është e tillë, duhet të jetë në çdo hallkë apo institucion të PD. Nuk mund të jesh injorues vetëm aty ku nuk përballesh dot dhe pjesmarrës në institucione të tjera. Në rastin konkret, nuk mund të jesh i fortë për të injoruar statutin e PD për mënyrën si mblidhen firmat, dhe pastaj kokulur në kryesinë, që në fakt ka detyrë të mbrojë statutin. Vetëm nëse shkojnë për autokritikë, ka kuptim.

Problemi dhe shqetësimi më i madh që kanë në ditët tona njerëzit e Partisë Demokratike është i thjeshtë por edhe thelbësor.

Kudo në botë në momentet që një kombëtare apo një skuadër humbet një ndeshje, sidomos me një rezultat dhe paraqitje turpëruese në fushën e blertë, kritikat janë gjithënjë të pranishme pas përfundimit të takimit.

Teksa vemendja e opinionit publik është mbërthyer në betejën epike mes “babës” Berisha dhe “birit” Basha, në komisionet e Kuvendit të Shqipërisë diskutohen paketa fiskale dhe buxheti publik i vitit të ardhshëm.

Sulmi me breshëri të forta nga kundërshtarët e Lulzim Bashës për deklaratën e fortë të tij për “fshehjen e Berishës” nga ai në zgjedhjet lokale të vitit 2011, po bëhet me argumentet e socialistëve që u përdorën fiks 10 vjet më parë.

Disa nga politikanët shqiptarë sot, pa vizion, ose ngaqë për interesat e tyre personalë nuk lejuan ndërtimin e një shteti normal ligjor, si shumica e vendeve të tjera europiane, për arritjet e tyre personale dhe pushtetin e pamerituar që gëzuan në dy-tri dekadat e fundit, mburren njësoj si Nastradini me burrërinë e tyre.