Po guxojnë ta rrejnë veten se mund të maten me Lea Ypin ca lehësa, ca lëpirësa, ca uritha që mbijetojnë me kockat e thata që u hedh Sali Kulla, i cili, mishin e vjedhur të kockave të zbrazura që u hedh lehësave, e ka ngrënë vetë paraprakisht.

Nëse zvarrisim drejtësinë për të vrarët tanë, nëse nuk gjejmë të vërtetën për krimet masive ndaj jetës, për asnjë tjetër të vërtetë nuk do të na bëhet më vonë: për korrupsionin, për të drejtat e njeriut, për barazinë, për përmbytjet, për shpifjet, për urrejtjen… Nëse vazhdojmë të dëgjojmë e të ndjekim ata që heqin gurët e “kalasë së Rozafës” me çështje të tjera përpara këtyre vrasjeve masive bashkëatdhetarësh, gabohemi rëndë, nëse duam të rindërtojmë me të vërtetë njerëzillëkun mes nesh. 

Me 8 janar 2022, Sali Berisha nisi sulmin mbi selinë e PD për ta marrë me dhunë!

Objektivi final i Berishës nuk është të bashkojë opozitën, por të mbajë me çdo kusht kreun e PD-së, qoftë dhe duke e përçarë atë çdo vit. Atij i duhet deomos të jetë në krye të PD-së dhe ata që i përjashton nga PD-ja pastaj është i gatshëm t’i ftojë si aleatë për të bashkëpunuar, pasi nuk ia rrezikojnë më karrierën.

Është e vërtetë se disa votues të PS-së janë zhgënjyer nga partia për të cilën votuan më 11 maj 2025 (1/6 e tyre rezultuan të zhgënjyer në sondazhin e fundit që realizova) Por ky është një fenomen që, ku më shumë e ku më pak, vërehet në gjithë botën demokratike, pasi bie euforia  e zgjedhjeve.

Në këtë atmosferë gjërat shkuan në një vit supertensioni, kur “qeveria teknike” u realizua, po jo siç donte “arkitekti” por si një formulë hibride. E cila lindi në takimin e famshëm romantik të 17 majit ndërmjet Edi Ramës dhe Lulzim Bashës.

Sot, pas pesë vitesh nga ndërprerja e dhunshme e reformës, RTSH është kthyer prapa në nivelin e dhjetë viteve të shkuara. Nuk dëgjoj të përmenden më as zbatimi i Parimeve Editoriale, as Strategjia e RTSH-së dhe as hartimi dhe zbatimi i një Plani të Ri Biznesi, meqenëse tashmë edhe problematikat kanë ndryshuar.

Shkodra ka pasur projekte specifike për mbrojtje nga përmbytjet, digat, argjinaturat e Bunës dhe Drinit, financime të huaja dhe plane kombëtare. Rezultati: përmbytje ciklike, çdo disa vite, të njëjtat zona, të njëjtat premtime, të njëjtat mashtrime.

Në Durrës, brenda 18 muajve nga kushtrimi i qeverisjes “Meksi-1”, u zaptua 50 per qind e ish-Kënetës, 45 per qind e plazhit, dhe u zaptuan dhjetra troje me pronarë të ligjshëm. Vendi po shkonte me shpejtësi marramendëse, drejt anarshisë urbane dhe qytetëse.

Para të derdhura lumë, por situata me infrastrukturën në terren vazhdon të dështojë. Rrugë që  kanë kushtuar qindra milionë euro për disa kilometra të paktë çahen ose mbulohen nga dheu e gurët sapo nis dimri.

Askush nuk e vë në dyshim që Maduro ishte një diktator gjakatar, që e mbante pushtetin me forcë, me dhunë e burgosje. Vendi, për shkak të tij, ishte kthyer në një gërmadhë vuajtjesh.

Bisedë me Majlinda Bufin, Kryetare e Bashkisë së Roskovecit

Skenari i zbatuar përpikshmërisht mbi gjoja “shpëtimin e partisë nga Basha dhe MC Conigali”, ishin fllucka që ulën edhe më tepër numrin e mbështetësve ndaj Berishës në PD.

I do Tiku emrat që propozoi për emra teknikë? Ti fusë në listat e tyre për deputetë, madje t’i shpallë tani. Ndryshe, e gjithë kjo logjikë është një hipokrizi e turpshme.

Emërtimi “Shqipëria Bëhet” është domethënës: nuk flet për një realitet të kryer, por për një mision në ecje. Ndoshta Adriatik Lapaj do ta konsiderojë të përmbushur këtë subjekt politik vetëm atëherë kur “Shqipërinë ta ketë bërë”, sipas vizionit të tij politik dhe qytetar.

Në shkurt do të mbushen plot 3 vjet prej kur BE-ja tha se është arritur marrëveshja. Por e njëjta BE që nga dita kur kumtoi arritjen e marrëveshjes lejoi që të relativizohet ajo deri në masën saqë mund të thuhet edhe se një marrëveshje e tillë nuk ekziston formalisht.

Pandemia nuk ishte një eksperiment i kontrolluar. Nuk ishte as skenar trajnimi, as ushtrim teorik. Ishte një ngjarje ekstreme, globale dhe e papërsëritshme, ku vendimet u morën me informacion të paplotë, nën presion kohe,frike kolektive dhe përgjegjësi të jashtëzakonshme.

Si popull i uritur për tu bërë pjesë e qytetërimit perëndimor, duhet të shohim me alarm çdo krisje, apo rivalitet mes Europës dhe SHBA-së, jo të zgjedhin për konsum të brendshëm njërën skuadër kundër tjetrës.

Kjo ndërmarrje e sofistikuar kundër Nicolas Maduro ka qenë një skemë perfekte dhe me një teknologji të lartë, por edhe me avionë të një niveli teknologjik të lartë në industrinë e ajrit.

3 janari tregoi qartë diçka që shumë bëjnë sikur nuk e kuptojnë, por bota nuk funksionon me moral, por me interes. Dhe interesat amerikane nuk negociohen me deklarata, por ekzekutohen me operacione. Maduro u kap sepse për amerikanët ai nuk është president, por një kriminel në kërkim dhe Pikë.