Të gjithë këta qen u ikin zonjave, braktisin stanet, sallonet, banaqet, lënë kolibet, harrojnë sofrat ku po hanin e pinin e gogësinin, përmbysin tasat që sapo i zbrazën, këpusin zinxhirët ose litarët ku ishin lidhur, dhe nisin e lehin si të çmendur.

Në zgjedhjet e prillit 2021, për partitë që janë aktualisht në koalicionin PD – Aleanca për Shqipërinë Madhështore (PD-ASHM, ku përfshihen PD, LSI, PR, PDIU, PAA, PBDNJ etj.), votuan rreth 770 mijë zgjedhës brenda vendit. 

PD-ja do të merrte brenda vendit vetëm 58 vota për çdo 100 vota të PS-së, ndërkohë që para tetë muajsh mori plot 66 vota për çdo 100 vota të PS-së. Si rezultat, PD-ja nuk do të siguronte dot as 50 mandatet parlamentare që ka aktualisht…

Dy njerëz nga kampe të ndryshme politike, por të bashkuar nën misionin sublim për t'i shërbyer vendit. Dy njerëz që besonin se respekti dhe ndjesia e shërbimit ndaj kombit është më e madh se egoja personale.

Çështja nuk është për të gjetur ‘fajtorin’ në atë parti, mirëpo ka të bëjë më shumë me shqetësimin për ta vënë gishti mbi plagën reale të opozitës, e cila, pavarësisht se pushteti është gangrenizuar i gjithë, sërish nuk arrin ta ngjallë nervin popullor, për shkak të lidershipit të opozitës dhe të PD-së, që i ka kryer ‘orët e punës’ në politikë.

Ku PD dhe LSI, që ishin dhe janë kundër produktit të reformës në drejtësi, e nisën betejën politike duke denoncuar me padi zyrtare qeverinë dhe mazhorancën. Duke i dhënë një lëndë të parë prokurorisë speciale, që në një mënyrë ishte orientim i hetimeve ndaj korrupsionit të zyrtarëve të lartë.

Por edhe formatimi i një koalicioni opozitar për protestën e radhës të PD që do të zhvillohet më 24 janar përballë kryeministrisë për të kërkuar largimin e Ramës dhe të PS nga pushteti dhe ‘bashkimin’ e forcave me socialistët për një qeveri teknike, 1 apo 2 vjeçare në rastin më të mirë!

Nuk jam fans i policisë e as i SPAK, po ky tregues statistikor më pëlqen shumë. Ma sfidon komplet llogjikën aq sa nuk e di ç'është më mirë, të jesh i korruptuar dhe rezultativ apo i ndershëm dhe katil që dënon njerëz për fjalë goje?! 

Kur një familje shpërbëhet keq, ndodh një tragjedi e heshtur. Fëmijët pushojnë së qeni qëllim dhe kthehen në argument, në justifikim, në armë morale se kush e ka fajin dhe në fund si gjithmonë, dëmet kolaterale qoftë fizike apo emocionale, i pësojnë ata.

Vazhdojnë thirrjet e dëshpëruara të disave që të ngrenë shqiptarët në protestë, por thirrje pas thirrje, proteste pas proteste, shqiptarët braktisin apeluesit. Pse? Çfarë alergjie kanë krijuar në këto vite politikano-pasanikët?

Rikthimi i konkurrencës midis fuqive të mëdha, fragmentimi i rendit liberal dhe intensifikimi i rivaliteteve sistemike e kanë vendosur Evropën përballë një krize ekzistenciale.

Kush nga opozita u gjend pranë banorëve të përmbytur në Durrës, Lushnje, Lezhë, Shkoder, apo dhe në Jug ? Askush. Asnjë deputet i Partisë Demokratike, nuk u gjend pranë atyre fatzinjve, që kujtojnë se “përbytjen e solli Edi Rama”.

Se si do të veprojnë partitë opozitare nuk mund të parashikohet, sepse më nuk dihet se kush dhe kur do të vendosë në emër të tyre. Gjasat janë që ndryshime të ketë edhe në krye të LDK-së, por edhe në PDK.

Për dreq e provuan njëherë të dilnin nga Parlamenti për të "lulëzuar" si revolucionarë... U përvëluan fare ata e ne bashkë me ta... Kam idenë se nuk e kanë më këtë opsion.

Në shkurt të 1907, një zviceran me emrin Simon Jenatsch erdhi me çekan, lëndë djegëse e mjete të tjera dhe me qëllim që ta hidhte në erë hekurudhën. Ai donte ta ruante natyrën të paprekur, jo të nënshtruar nga teknika.

PD në zgjedhjet e majit 2025 konkuroi me një operacion imazhi të rremë sikur sanksionimi i Sali Berishës nga SHBA ishte hequr de fakto. Ndjekësit e tij e kishin besuar symbyllur kur ai u kishte thenë se shpalljen non gratta e kishte nga Sorosi.

Qeveritë teknike nuk janë produkte të retorikës opozitare, por pasoja të drejtpërdrejta të krizave të thella politike që e bëjnë të pamundur vazhdimin normal të qeverisjes. Historia politike evropiane është plot me shembuj që e dëshmojnë këtë

Për fat të keq, sot përplasja e hapur mes Prokurorisë së Posaçme (SPAK) dhe qeverisë nuk është më thjesht një debat institucional.

Kur një kryeministër flet për “harbutëri ekstreme” të një populli të tërë, ai ose nuk e kupton peshën e fjalës, ose po e zhvendos qëllimisht fajin te viktima.

Një prokuror apo gjyqtar që mendon, qoftë edhe në heshtje, se “duhet patjetër një dënim, sepse shoqëria ka nevojë për një sinjal”, nuk po gabon thjesht profesionalisht. Ai po ndryshon natyrën e rolit të drejtësisë.