Deri më sot opozita është e ndarë brenda saj në qëndrimet ndaj reformës së pabërë zgjedhore dhe fajëson PD-në, është e ndarë në qëndrimin ndaj zgjedhjeve, ku PD është më shumë afër bojkotit dhe të tjerat pro hyrjes, është e ndarë në qëndrimin ndaj rrugës radikale, atë të djegies së mandateve, apo rrugës institucionale, ku dhe këtu PD është e ndarë nga të tjerat.

Protestat, në përgjithësi, janë manifestime të mëdha kolektive dhe mund të jenë disa llojesh. Ato më të shënuarat, zakonisht, prekin emocionet e një pjese të madhe të popullit dhe shndërrohen në demonstrime të fuqishme që, shpesh, arrijnë deri në dhunë ekstreme dhe bëhen shkas për ndryshime politike ose për përmbysje. 

Dhuna nuk i zgjidh problemet dhe konfliktet dhe as minimizon pasojat e tyre, përkundrazi, ajo i amplifikon dhe heq vëmëndjen nga thelbi, origjina dhe zgjidhja e tyre. Veprimi i deputetit të PD me shiringë boje në dorë, ish një veprim, sa foshnjarak, sa mjeran aq punëprishës për të ndrequr situatën ku gjëndemi sot

Nuk kam dëgjuar njeri të thotë, që kjo opozitë nuk di të ushtrojë dhunë. Biles kjo aleancë, PD-LSI, është dhe e vetmja aleancë që ka vrarë në këtë vend. Nuk është se u mungojnë meritat në këtë drejtim.

Por, boja blu e hedhur në drejtim të kryeministrit Rama sot dhe ‘boja e zezë’ e hedhur në drejtim të Shqipërisë, ka një simbolikë shumë të fortë për atë që përfaqëson opozita shqiptare dhe për atë se si e do ajo Shqipërinë.

Çfarë kauze ka protesta e thirrur nga dy njerëz që në vend të rregullave dhe praktikave demokratike të përfaqësimit dhe adresimit të problemeve të shqiptarëve, ua shtojnë hallet këtyre të fundit me sjelljen e rrugës, dhunën e ushtruar në rrugë dhe në Kuvend? Çfarë kauzë përfaqësojnë këta që bllokuan me dhunë mësimin për fëmijët tanë në salla auditoresh?

Ajo që është thelbi i çështjes ka të bëjë me kauzat për të cilat opozita proteston dhe kërkesat e saj që janë absurde për çdo vend demokratik.
 

Si qytetarë apo gazetarë përditë jemi dëshmitarë të tolerimeve deri në çmenduri të aktivitetesh të zhurmshme dhe të jashtë çdo norme volumi vetëm sepse janë pronë apo administrim prej të fortish apo njerëz pushteti. 

Sot, të nesërmen e platformës së opozitës së bashkuar, që kërkon sërish të na rikthejë qeverinë teknike të çadrës, analiza e vërtetë që duhet të bëjmë është se çfarë motivon me të vërtetë protestën e 16 shkurtit. Dhe për të analizuar këtë, duhet ta nisim me një paralelizëm. Çfarë ka të përbashkët kjo protestë me atë të studentëve? Përveç emrit protestë, në fakt asgjë tjetër. 

Është pak a shumë taktika që ndoqi në vitin 2017, kur aleatëve të vegjël u premtoi vende në lista, me kusht që ata të mbështesnin çadrën dhe më pas marrëveshjen me Ramën. Tani po përsëritet e njëjta skemë. Basha duket se e ndjen realisht rrezikun e përçarje së aleatëve para fillimit të fushatës, për shkak të injorimit që ai ju ka bërë kërkesave të tyre për ndryshime në Kodin Zgjedhor dhe shmangien e debatit për reformën zgjedhore.

Kjo ngjarje tragjike mori konotacionin e luftës civile ndërmjet shqiptarëve të bashkuar në një shtet dhe për shumë kohë u shfrytëzua nga propaganda komuniste për të ngjallur ndjenja antikosovare në Tiranë dhe në mbarë Shqipërinë.

...Duke qëndruar te synimi i ardhjes në pushtet, ai shfaq një defekt gati historik të PD-së; mungesën e modelit promovues. Me para zgjedhjet lokale, Basha duhej të ishte rregullisht në ato bashki që drejtohen nga partia e tij, për t’u bërë reklamën e modelit të suksesit, sigurisht nëse kanë.

Ndaj lufta për këtë pushtet e privilegjet e saj nuk njeh rregulla. Aleatë të tyre bëhen sa shpifja e demagogjia, aq dhe agresioni verbal. Ky është shkaku pse partitë janë bërë sot më të rëndësishme se interesi shoqëror.

Qe sot ne të Shqiptarja.com dhe Report TV mbi ngjarjen e Kavajës, nisim të zbatojmë heshtjen e shtypit, një praktikë qytetarie, e cila aplikohet çdo herë që e drejta e mbrojtjes së viktimave e tejkalon detyrimin për të informuar. Shpresojmë të mos mbetemi të vetmit.

Parë kështu, një pjesë e mirë e ligjërimit publik për këtë skandal ngjan më shumë si përgojim se sa si informim dhe të kujtojnë personazhin e proverbit që u nis të rregullonte vetullat po nxorri sytë.

Sondazhi elektronik i zhvilluar nga Eduard Zaloshnja tregon se 14% janë të pavendosur për faktin nëse duhet të ketë shkëmbim territoresh me Serbinë. Ata duket se janë të tërhequr nga ideja se Uashingtoni është prapa kësaj marrëveshjeje, dyshues ndaj motiveve të Thacit dhe të frikësuar nga hezitimi i kancelerive europiane.

Dobësimi i Serbisë është mision historik i shqiptarëve për të neutralizuar në Ballkan një shoqëri që e ka të identifikuar territorin e saj me një krim 200 vjeçar kundër shqiptarëve.

Opozita në gjithë këto vite, duhej të kishte një rol vendimtar në këtë vend, dhe jo të fliste çdo ditë pallavra, sajesa turpi, duke derdhur lot krokodili për “popullin”, duke synuar veçse një luftë për pushtet klanor. Protesta e opozitës nuk duhet të jetë me ultimatume “për të ardhur në pushtet duke rrëzuar një qeverisje legjitime”, por duhet të jetë shpresë dhe frymëzim për ndjekësit e saj.

Nuk na intereson se ç’bëni ju me partinë tuaj, por na intereson gjendja e opozitës shqiptare. E paimagjinueshme që edhe në këtë foltore, ashtu si në komisionet parlamentare, sidomos të drejtuara nga kjo zonja këtu [Albana Vokshi] që është dëshmi e vulgaritetit politik, flitet për një të mitur. Heshtni more zotërinj!Jua detyron dhe ligji të heshtni për një të mitur që është viktimë.

Per ata une isha kopili, djali i nje prostitute qe e shfrytezonte burri rrugeve te Italise derisa kur u bera adoleshent, mamin dhe babin e kthyen nga Italia dhe babi nga frika se mos nëna ime e kallezonte ne polici, u sforcua duke na mbajtur si nje familje sa per sy te botes...