Reforma zgjedhore duket se ka hyrë në ngërç jo për shkak të ndonjë problemi serioz rreth rekomandimeve të OSBE/ODIHR, por për shkak të pretendimeve të reja që Partia Demokratike po i përdor si shkak për ta çuar bllokimin në kufirin kohor ekstrem, me qëllim që palët të ulen për negociata politike.

Kryetari në detyrë i Partisë Demokratike Lulzim Basha, ka folur në një nga studio televizive dy net më parë, sikur të ishte duke pritur shpalljen e “qeverisë tij” pas zgjedhjeve. Krekosur para drejtuesit të emisionit, zoti Basha ishte në ekzaltim të plotë ( dhe nuk dihet sepse) dhe se çdo pyetje i përgjigjej me “detaje të pikave të programit të qeverisjes”.

Për të gjithë tifozat politik të partive në Tiranë apo Prishtinë po jap disa argumenta pse Vendimi Gjykatës Kosovës ishte kushtetues, legjitim, historik dhe leksion për kokat e nxehta në Tiranë dhe Prishtinë:

Në Shqipëri dhe kudo gjetkë ata janë shkëlqimi i çdo televizioni. Në qiellin gjithmonë e më të ulët të ekraneve me ngjyra, ata janë nga yjet më të larta, kurse në përditshmëri janë kartëvizitë ari e duarve flori.

Shqiptarët shquhen për cilësira të ndryshme nga njëritjetri. Edhe Byzylykët ashtu do t'i kenë. Si janë vetë. Të personalizuar. Secili Byzylykun e vet. Me këtë rast, "Budallait vëri festen" do bëhet "Idiotit vëri Byzylykun".

Simbolika e atij gjesti ishte qartazi një gjest anti-italian, kundër një mbreti, kurorën e të cilit ja kishte dorëzuar paria e vendit.

E një gjë të tillë, madje më të ekzaltuar e bënin edhe kur Doktori (kryeministët) shante me libër shtëpie, ndonjë deputet të ish-opozitës që kishte kurajën të denonconte me fakte shkelje ligjore, abuzime, korrupsionin, apo dhe afera të tjera. Padyshim që sot gjërat janë krejt ndryshe, padyshim që Rama kryeministër, nuk është si paraardhësi tij, pasi në krye të Kuvendit është dikush që i thotë kujtdo në foltore, madje edhe shefit të qeverisë “koha mbaroi”.

Edhe në një shkrim të mëparshëm, por edhe tani vijoj të kem bindjen se për argumentin apo për topikën «Teatër» u shkrua aq shumë dhe me aq pasion nga profesionistët më të mirë që ka Shqipëria në lëmë të shkrimit publicistik, trillues, antropologjik, historik e kështu me radhë, sa nuk është shkruar për asnjë argument tjetër.

Mbledhja e fundit e Këshillit Politik për Reformën Zgjedhore, përfundimisht demostroi se zgjedhjet e ardhshme dhe zgjedhjet në përgjithësi do vazhdojnë të funksionojnë me Lista të mbyllura, ata indirekt dhe qartazi e konfirmuan këtë fakt, e konfirmuan kur sanksionuan sa kandidatë për deputetë do të kish Lista e Deputetëve të çdo Qarku, ku sipas tyre do të kish fiks sa deputete ka ai qark sipas Kodit te vjeter Zgjedhor, si dhe poziconimin dhe renditjen e femrave ne keto lista të mbyllura.

Ilir Meta është i zemëruar me Lulzim Bashën dhe Edi Ramën. Me të parin pak më shumë. Me Edi Ramën është mësuar të ndjehet i tradhtuar.

Me Aleksandër Gjokën kjo nuk mund të ndodhë. Ai le të thotë ç’të dojë për këdo. Janë më të sinqerta e të pastra fjalët “e pista” të një artisti si ai, nga shumë fjalime e analiza që dëgjojmë. Thënë kjo, le të merremi me veten.

Është fakt se sebebi i çdo krize politike që nga 22 Korriku i 2016-ës (kur u votuan më 140 vota ndryshimet kushtetuese), ka qenë reforma në drejtësi dhe tentativat për të ndërhyrë në të. PD dhe LSI të cilat në 21 korrik 2016 e votuan reformën nën presionin e madh amerikan e europian, nuk kanë ndaluar në asnjë moment sulmin ndaj reformës, duke përdorur lloj e soj stërkëmbëshash. Por, sot që flasim, njeriu që i është ‘qepur’ më së keqi reformës në drejtësi, është Ilir Meta

Ti Anna Shkrepi, Ti që nuk je një kreaturë dosido por Bijë Pasioni ngjizur me Frymë Arkitekti dhe Shpirt gjuhëtareje, Ti pra që je një çelik që nuk ndryshkesh, mur që nuk shembesh, lumë që nuk ndalesh, nuk mund t'ja lejoje vetes lojën e dyfishtë. Ti nuk mund të kesh Destin të turbullt. Ti nuk mund të jesh edhe me Lirinë edhe me Diktaturën, edhe me Spaçin edhe me Sigurimin, edhe me Qiellin edhe me qenefin.

Presidenti Meta ka hedhur dje hapin e parë drejt shpalljes Non Grata të ambasadores amerikane Yuri Kim. Ilir Meta i cili del foto me çdo qen dhe mace në Gjirin e Lalzit, ka deklaruar që s’ka kohë të pres në zyrë ambasadoren fuqi plotë të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Të më ndjejë komandanti i luftës, që vetëm tani e pashë paralajmërimin e tij se ne shqiptarët do t’i paskemi fundjavat pa makina deri në mars. Pastaj shohim e bëjmë, ndoshta e shtyjmë edhe gjithë pesëvjeçarin ashtu, po nuk u ankua njeri. Kështu i bie apo jo?

Kërkesa tejkalon dhe guximin e partive të vogla aleate me PD, të cilat nuk janë kaq të qarta në kërkesat e tyre politike për ndryshim sistemi ndaj Lulzim Bashës. Ato shkojnë deri tek presioni, ose na fut në listat e PD, ose ndrysho sistemin.

Ka një seri faktesh që të çojnë drejt idesë se mes palëve, Ramës nga njëra anë dhe opozitës dhe Presidentit nga ana tjetër, ka pasur një marrëveshje të heshtur për të shkuar tek prekja e reformës në drejtësi duke përdorur prishjen e Teatrit. 

Kryetari i shtetit, në kundërshtim me ligjet dhe Kushtetutën, nuk po rresht së bëri thirrje për krijimin e “një fronti të përbashkët për rivendosjen e demokracisë”. Ilir Meta duke gërmuar në rrjetet sociale edhe përtej kufijve të Shqipërisë, na paskësh gjetur një këngë të artistëve zviceranë, kushtuar “shembjes së teatrit”.

Në rastin e kërcënimit dhe shpifjeve ndaj Bolinos është shkelur edhe kodi i nderit i shqiptarit. Berisha do të duhej të ishte bartës i kësaj vlere, por ai, përkundrazi, bën të kundërtën. Karlo Bolino ka zgjedhur të jetë shqiptar, pra të jetojë me ne dhe të marrë shtetësinë tonë. Në vendin e tij në Itali janë me mijëra shqiptarë që jetojnë dhe vlerësohen. Karlo Bolino, ashtu si shumë gazetarë të tjerë në këtë vend, ka treguar dhe ka informuar publikun si një gazetar perëndimor.

Njerëzit që u gdhinë më 17 maj me shkatërrimin e godinës së Teatrit Kombëtar nuk kishin kohë të bënin përsiatje për atë që ndodhi me komunitetin e njerëzve që mëtonin se e mbronin teatrin. Dhe, protagonistët e tjerë. Para syve u shemb një pjesë e historisë së qytetit, u prish një simbolikë me të cilin lidheshin kujtime të pashlyeshme, por nga ana tjetër mori fund edhe makthi i gjatë i apatisë së një institucioni, që duket se e përçau keqazi jetën social-kulturore të vendit.