Negociatat bëhen gjithnjë nëpërmjet një përfaqësie dhe, t’i refuzosh ato nga frika se përfaqësuesit nuk do të ishin të përshtatshëm, rrezikon t’i çojë këto demonstrate në një tunel pa dalje. Disa herë luftëra gati të fituara janë humbur edhe nga frika.

Në Shqipëri duhet të shtrojmë edhe një pyetje: a jemi të sigurtë se të gjithë studentët që nuk marrin në kohë provimet janë katranjosë vetëm për faj të tyre?

Fakti që qeveria u tërhoq nga pika 4 e VKM për tarifimin e krediteve të atyre që kanë lëndë të mbartura dhe fakti që arritën që të mos lejojnë opozitën të fusë turinjtë pengues në zgjidhjen reale të çështjes së tyre, janë dy levizjet e mira të bashkëpunimit që kanë bërë studentët.

Pak kohë më parë, banka jonë qendrore, Banka e Shqipërisë, në konferencën e saj vjetore, kumtoi se pesha e kredive me probleme në të 14 bankat tregtare të vendit u përgjysmua, ra në 12.9 për qind me totalin, në krahasim me 4 vjet më parë.

Protesta e sotme kërkonte pak a shumë që: Shqiptarët, dhe ata që nuk shkojnë në shkollë, dhe ata që ikin në emigrim, të paguajnë për shkollimin e disa parazitëve që e duan çdo gjë falas.

Paraprakisht dëshmoj se tarifa për provimet e mbartura nuk ka asnjë kuptim të ekzistojë meqë asaj nuk i korrespondon asnjë kosto shtesë nga ana e universiteteve. Pedagogu paguhet njësoj atë ditë pune si me si pa studentë në provime.

Shumica e studentëve, ata që me të vërtetë mësojnë, nuk u bashkuan me këtë protestë sepse kërkesat absurde të ngelësve, nëse do të pranoheshin, godasin qartazi meritokracinë dhe sjellin një deformim të qartë të tregut të punës.

Erdhën nga shtëpitë me qira të Astirit, zbritën nga konviktet pa larë ende sytë, u çuan nga kafenetë ku ngrysin ditët, lanë për një çast garat me qentë te llotoja perballe, thithën pompat e fundit të kallosë, u grumbulluan te oborri i fakultetit ku nuk kishin shkelur prej muajsh dhe u lëshuan rrugëve të Tiranës.

Andrea u largua nga kjo botë kur ishte në kulmin e punëve dhe të veprimtarisë së tij. Ishte gjithë entuziazëm dhe kishte hapur disa projekte librash njëherësh, në fushë të historisë filozofike, të publicistikës historike dhe, natyrisht, ishte gjithë energji për të marrë pjesë aktive në jetën e vendit.

Dje u shfaqën jelekët francezë. Ngjyra nuk qëlloi tamam, pasi ishte më portokolli, siç i takon të jetë opozita jonë. Por dhe kjo nuk zgjati shumë. Pasi protesta e Francës arriti fitoren e parë sot.

Lulzim Basha e di shumë mirë që nuk e ndjek njeri në kauzën e vet të rreme për të çliruar shtetin nga korrupsioni dhe oligarkia. Dhe për këtë shkak, ai po ndjek çdo rast, ku protestohet ndaj qeverisë, pavarësisht motivit që i shtyn njerëzit të revoltohen. Ndaj edhe sot jemi katandisur në pikën kur njerëzit në hall nuk kanë ndonjë shpresë se do ta zgjidhin atë duke u drejtuar nga opozita...

Në shqip ka botime të mjafta që hedhin dritë mbi këtë periudhë dhe mbi këta personazhe. Është një vepër brilante e Paolo Pettës me titull « Despotë të Epirit e princër të Maqedonisë », përkthyer mjeshtërisht nga Pëllumb Xhufi, dhe botuar në vitin 2001 që zbulon me shumë dritë fatin e Donika Kastriotit dhe, sidomos, të Vrana Kontit.

Mpleksja e mesdhetarizmit me kontinentalizmin, e bën Korçën një qytet absolutisht magjik, dhe udhëtimin drejt Saj definitivisht magjepsës, të tillë që nuk të mërzitet kurrë, edhe me miliona herë sikur të shkosh e të vish.

Nuk jam duke thënë se agresori është i njëjti, por viktimat më duken se janë njësoj. Në përpjekje për të bërë politikë me betejën e premtuar kundër emigrantëve, duket se Salvini, ka nevojë për “karburant” të ri për të ecur më tej, dhe e ka gjetur shpëtimin tek një letër që dërguesi, i referohet si shqiptar.

Këtë duket se po e kërkon edhe politika amerikane. Kryeministri i Kosovës është sak i kësaj rruge. Ky i Shqipërisë as që e kupton dhe as e dëshiron.

Kjo është një situatë prej xhungle ku ne synojmë që të vendosim një rregull normaliteti si në vendet e tjera duke bërë disa ndërhyrje ligjore që nuk synojnë, as prekjen e kodit penal, as prekjen e kodit civil por thjesht dhe vetëm fokusohen tek një lloj përditësimi i legjislacionit ekzistues mbi median.

Gjithsesi edhe ky Panair mbetet në kujtesë se libri duhet shfletuar dhe lexuar. Se duhet rendur drejt tij për të njohur dijet, të fshehtat, sekretet dhe çuditë e tij, si dhe kohën e shkrimtarëve.