Lidershipi aktual i Partisë Demokratike, i kapur peng nga hipoteka problematike e të shkuarës, nuk ka arritur – dhe nuk arrin – ta shndërrojë partinë në një burim të shprese për një të ardhme më të mirë.

Në një kërkim të thjeshtë online, rezulton se Veliaj ka qenë në punë thuajse çdo të shtunë e të dielë në 10 vitet e fundit, përfshi dhe pushimet ligjore të verës duke inspektuar punime, mbjellë pemë apo hapur shkolla e çerdhe.

Ndryshe nga ajo që opozita akuzon prej vitesh për kapje të shtetit, autoritarizëm dhe kriminalizim të politikës, ajo që ndodh sot është një fenomen shumë më i thellë dhe më i rrezikshëm, “shtegtimi tradhëtar”, i njerëzve të saj, të bindurve, të besuarve dhe të zëshmëve.

Prej shtatorit 2021 deri sot, na akuzojnë ne si të shitur te Edi Rama, vetëm pse iu thamë të vërtetën e madhe se kthimi i Sali Berishës është regres e katastrofë. Dhe rikthimi ashtu doli, katastrofë, regres, pisllik, rrenë publike, justifikim i pacipë, mashtrim dhe mosmbajtje e asnjë zotimi.

Vullnetarët e Enverit, Doktorit e Piktorit kërkojnë moral në politikë.

Sot Murrizi ka trajtuar çështjen e Partisë së Lirisë, apo ndryshe partisë së Ilir Metës, përkatësisht ish-LSI. Murrizi thekson se kjo forcë politike nuk sjell asnjë votë për opozitën.

Ka shumë liri për të folur, por gjithnjë e më pak liri për t’u dëgjuar. Qytetari shqiptar i kërkon shtetit dhe Bashkisë që t’i japë ujë Tiranës, Rama merret me këshilltarët e Velisë që të heqin vetë Velinë. Ky i fundit në paradoksin e madh të asaj që i dha shqiptarëve dhe të akuzave marramendëse që duhet t’i sfidojë në gjyqin e afërt. 

Duke mos gjetur rrugët e ardhjes në pushtet, dhe duke e ngatërruar Edin me Fatosin, Berisha dhe PD kanë mbetur si ai njeriu “mes pyllit”. Ka 13 vite e ca, që ç’nuk po bën, ç’nuk po ujdis, dhe provon të rrëzojë nga pushteti Ramën.

Pra të gjithë në PD presin me zemër të ngrirë derisa të zgjidhet një kandidat! I cili sipas të gjitha gjasave do të jetë dikush që do të garantojë një humbje të thellë, pasi jo vetëm që PD është copë copë dhe s’ke ku ta kapësh, por të gjithë janë të interesuar se rezultati në këto zgjedhje para kohe të dalë poshte numrave të Belind Këlliçit që garoi përballë Erion Veliajt para dy vitesh!

Konkluzioni im është i thjeshtë: Tirana nuk ka krizë. Të kesh probleme është frymëzuese. Kjo është arsyeja pse artistët jetojnë mes betonit dhe jo në ndonjë fushë me lule. Nuk duam një qytet perfekt, sepse përsosmëria është rutinë. Rutina është e keqe, si një dënim me vdekje për shpirtin tuaj.

Këtu tek ne në rajon është vetevidente që Serbia është shteti i vetëm, i cili në masë të madhe i përmbush të gjitha pesë kriteret për t’u cilësuar regjim autokratik. Prandaj edhe nuk është rastësi që qytetarët serbë prej disa vjetësh të fundit kanë organizuar protesta të mëdha për ta kundërshtuar regjimin.

Nja dy a tri herë herë provoi të ndizte Amerkën duke djegur nja njëzet a më tepër milionë dollarë për të blerë si malësor i dalëboje Nderin me pare, për të hequr ‘Non Gratën’. Nuk janë shumë për Doktorin, janë kacidhe, janë pare xhepi.

Rasti i kryetarit të bashkisë Blagomir Kotsev ka një ndikim të madh mbi qytetin e Varnës, ku ndikimi rus kërkon të depërtojë, me autorë Georgi Gotev dhe Emilia Milcheva (EUalive 23 shtator 2025), është interesant se rasti që përshkruhet aty është i njëjtë me atë të Erion Veliajt.

Hedhja e shisheve me ujë dhe e kushtetutës në sallën plenare, në ditën kur duhej të diskutohej programi qeverisës, nuk ishte thjesht një akt proteste. Ishte një skenë që i mohoi publikut mundësinë të njihej me prioritetet e qeverisë.

Të shëtisësh pa marrë celularin është si të shpallësh pavarësinë personale. Është ekuivalenti modern i themelimit të një republike të vogël, ku mbreti i vetëm është mendja jote dhe e vetmja taksë është numri i hapave që arrin të bësh.

Fillimisht, pak kontekst. Burrnesha ishte një grua biologjike, kryesisht nga zonat malore të Shqipërisë së Veriut, e cila zgjidhte të jetonte si burrë për arsye shoqërore e familjare. Duke hequr dorë nga martesa dhe jeta seksuale, ajo merrte rol publik mashkullor: vishej si burrë, mbante armë, merrte pjesë në kuvende, punonte tokën

Situata në PD duket qartë se nuk është përgatitur për një garë të menduar dhe të strukturuar në Tiranë, e cila dukej prej kohësh që do të ndodhte. Një garë që nuk është e plotë, pasi është një nxemje për fushatën e ardhshme në 2027-n.

Pas 7 muajsh pa një kryetar bashkie të votuar në krye të detyrës dhe po ashtu pa një kryetar bashkie të dënuar nga drejtësia lidhur me detyrën, u detyruam të marrim një hap të debatueshëm në raport me Erion Veliajn, por të detyrueshëm në raport me fatin e kryeqytetit të Shqipërisë.

Bashkimi i votave të PD me PS është thjesht një përpjekje e PD për të fshehur dështimin kundër Veliajt. Meqë dështuan ta padisin, meqë nuk ia dolën dot me protestat e sponsorizuara me 20 veta, tani po përpiqen të duken si fitimtarë duke bashkuar votat me PS.

Në këtë skenar, emri i Jorida Tabakut përmendet shpesh, por vetëm si një mundësi që ekziston në letër, jo si një vendim i prekshëm. Përballë një gare të ashpër dhe të shënuar nga përballje politike dhe personale, ajo duket e rezervuar për të marrë një hap kaq të madh, duke rrezikuar mandatin e saj si deputete për një kohë të shkurtër.