Një qasje e këtillë e popullatave të dy shteteve nuk do mend se ka të bëjë me perceptime të sigurisë, për të cilën Kosova vazhdon të shikojë në formë pothuajse plebishitare rolin prijës të SHBA-së e Serbia vazhdon të mendojë (madje 72 për qind e respondentëve) se Amerika nuk ka çka të kërkojë në Evropë.

Prej disa kohësh, së bashku me Prof. Machiarella nga Universiteti Ca' Foscari i Venecias, po bisedonim për publikimin e një korpusi me mbishkrimet e Shqipërisë së Jugut. Prof. Machiarella dhe ekipi i tij kishin kohë që studionin zonën e Delvinës si një prej oazave historike dhe kulturore të Epirit, në kontekstin më të gjerë të zhvillimeve ballkanike.

Një debat i ndezur mes shoqesh për mënyrën se si torturohen patat nga njerëzit për të arritur prodhimin e produktit ushqimor luksoz “foie gras” dhe një përfundim i tij me një vendim për të respektuar patat e gjora, nuk është ndryshe nga lindja e logjikës së debatit konstruktiv edhe në vendin tonë.

Në vendin tonë, dy partitë kryesore zotërojnë aktualisht plot 133 mandate parlamentare (nga 140 gjithsej). Dmth, ‘elektorati gri’ është praktikisht i papërfaqësuar në parlamentin shqiptar.

A është rënia e Veliajt një reflektim politik? Ndëshkim moral? Goditje e korrupsionit që premton një mëngjes më të pastër për shoqërinë? Një triumf i drejtësisë? Do duhej të ishte.

“Nuk është burrëri t’i heqësh një qime luanit të lidhur me zinxhir për qafe”, ka shkruar kohë më parë Sami Frashëri. M’u duk shprehje e qëlluar për ta përdorur për nisjen e këtij opinioni mbi çka ngjan këto ditë në gjyqin e Hagës.

Këshilltarët kokëboshë, ata që vetë Erion Veliaj i përzgjodhi pikërisht për këtë cilësi dhe që i përdori sa qe në detyrën e Kryetarit të Bashkisë për çfarë ia deshi qefi atij, sot u shfaqën si një pellg llubatëtire, përmjerrë siç e meritojnë njerëzit që nuk kanë as minimumin e dinjitetit.

E vërteta është se kemi dy beteja të ndryshme: betejën politike të Edi Ramës që i duhet një kryetar i ri bashkie për Tiranën dhe betejën juridike të Erion Veliajt i cili duhet të provojë jo vetëm pafajësinë e vet, por dhe procesin e linçimit politik ndaj tij.

Opozita nga ana tjetër, me plot arsye dhe të drejtë kërkon të përfitojë nga kjo situatë, por po heziton të bëjë një betejë politike për Tiranën, e cila në realitet është kryebeteja e çdo partie në Shqipëri.

Shtëpia ku thuhet se është vendosur tritoli është më shumë sesa një objekt ndërtimi. Ajo është një simbol i pasurisë së papërgjegjshme dhe arrogante që burokratë lokalë kanë ndërtuar në kurriz të qytetarëve shqiptarë. Pasuri që nuk mund të justifikohet as nga rroga e shtetit, as nga ndonjë aktivitet i ligjshëm i deklaruar.

Një nënë shqiptare ka vendosur të ndajë publikisht historinë e djalit të saj transgjinor, duke treguar mundimet, paragjykimet dhe forcën për t’i qëndruar pranë fëmijës së saj. Kjo letër i është drejtuar Aktivistes Xheni Karaj, e cila e bën publike për Shqiptarja.com.

Me ekstrapolim të përafërt statistikor, i bie që rreth 700 mijë banorë të rritur të vendit nuk simpatizojnë asnjërën nga dy partitë kryesore! Po për kë votuan më 11 maj këta që nuk kanë opinion pozitiv për asnjërën nga dy partitë e mëdha?

Me këtë opozitë - që glorifikon ekstremistë të largët në vend që të ofrojë alternativa për qytetarët që i ka afër – Shqipëria vështirë se mund të shpresojë për ndryshime pozitive apo rotacion pushteti pas katër vitesh

Shqipëria e ka njohur Palestinën qysh më 1988, në ditët e fundit të regjimit komunist. Atëherë, Tirana zyrtare shfaqej si kampion i popujve të shtypur, edhe pse vetë shqiptarët ishin të shtypur deri në palcë nga regjimi.

Në fshatin tonë, Kryeministri Rama me vendosmërinë dhe egon e tij të zakonshme, madje dhe bindjen se do të jetë përgjithnjë në pushtet dhe madje edhe pas vitit 2030, lëshon deklaratat cinike: Se do iki kur të dojë vetë!

Doktori më epik i opozitës mbetet Flamur Noka. Bëmat e tij nisin që nga montimi i skelave të mitingjeve të PD-së, pajisja me nga një apartament të vëllezërve dhe kunatave kur ishte tek Enti Kombëtar i Banesave, kamuflimin e një vile për vete në Gjirin e Lalzit, zgjatja e koncensionit të pasaportave.

Në prolog të mandatit të katër Rama duket se ka vetëm një mision vetjak: të rishpikë vetveten! Herë duke e thënë anash e anash, herë duke e dëshmuar edhe në mënyrë direkte, në të gjitha aktet e tij nga vera e deri në këtë muaj të parë të vjeshës, Rama po sillet si një kryeministër që hyn për sefte në zyrë.

Mazhoranca e Edi Ramës, është e vetmja që e ka vendosur si objektiv politik, me të cilin bëri edhe fushatën e 11 majit, hyrjen në Bashkimin Europian, pore dhe një axhndë taktike ditore e më gjatë për të mbivendosur apo përshtatur zhvillimet e tjera në kuadër të këtij objektivi strategjik.

Mjaft më me nerva, xhelozi, dhe poezi të dështuara! Nga sot, dashuria do të bëhet shtetërore dhe do të ruhet në serverat e qeverisë virtuale. Çdo dashuri do të ketë një ID unike dhe një kod QR. Dëshironi të dashuroni? Skanoni! 

PS dhe PSD, të dyja bashkë kanë shumicën e cilësuar në Kuvend për të miratuar të gjitha ligjet në funksion të integrimit të vendit, pa pasur asnjë nevojë që të bëjnë presion ndaj asnjë deputeti, aq më tepër Xhelal Mziut, për votën e tyre apo dhe për t’i mbyllur gojën në Kuvend apo jashtë tij!