Kultura e dialogut është e domosdoshme si ajri që thithim dhe si uji që pijmë, sidomos tek ne, në Shqipëri. Nuk mund të shohim edhe në 2025 skena mes dy palëve si të jenë dy grupe fëmijësh që luajnë me top poshtë pallateve e bëjnë sherr se topin e mban vetëm njëra palë, pastaj në mbrëmje të gjithë qahen dhe ankohen paneleve të studiove televizive pa bërë atë për të cilën janë votuar dhe paguhen.

Fjalimi i znj VanHorn, e ngarkuara me punë e SHBA në Shqipëri, përballë përfaqësuesve të trupës së drejtësisë, nuk ishte thjesht një përsëritje e frazave të njohura për shtetin e së drejtës, apo institucionet demokratike. Dy ishin mesazhet kyçe që ajo artikuloi, me qetësi diplomatike, por me peshë të madhe politike.

Ata që mendojnë se ai është i shqetësuar nga krimi apo droga, i ka në krah të gjithë personazhet e krimit dhe drogës në Shqipëri. Më të shquarin e tyre, një ish-prokuror, e ka dhe në krah në Kuvend.

Kandidatura e Alimehmetit me staturën e pastër, me qytetarinë nuk zuri dot vend në primaret gjithnjë problematike të PD-së, paçka se koha po tregonte që ai do të merrte shumë vota dhe majtas.

Edi Rama, e zbatoi atë që tha, tani uhet pritur Sali Berishën që të marrë hapin e tij. Por nga ana tjetër, natyrshëm vjen pyetja; përse Sali Berisha e quajti shpallje lufte kërkesën ultimative të mazhorancës që duhet t’i jepet fund obstruksionit verbal në Kuvend?

Nuk është faji i Edi Ramës që përqafon i pari teknologjinë dhe e sjell AI-në në qeverisje. Faji është i opozitës që ka mbetur gjithmonë offline, e fundit në çdo gjë.

Po pse Berisha bën këtë rrëmujë në Kuvend e jashtë tij dhe pse tërbohet nga ministrja “Diella”! Mbi të gjitha, pse e mori ‘ters’ që në fillim ministren e Inteligjencës Artificiale, të prezantuar nga kryeministri Rama që në krye të herës.

Nga njëra palë, kryeministri Edi Rama e zgjodhi kohën për t’i dhënë ministres së tij të re me AI, risisë me jehonë ndërkombëtare si primat në Parlamentin e Shqipërisë, 240 sekonda të shpaloste vizionin e saj.

Drejtësia në Shqipëri duhet të evoluojë, nga ndëshkuese, në Drejtësi që thërret me zë të lartë  se kush është fajtor, por edhe kush i pafajshëm, kush është gënjeshtar, por edhe kush viktimë, kush grabit dhe por kush punon me ndershmëri dhe bën dasmën e fëmijëve me kokën lart, pa turbulluar një popull të tërë.

Teatri është një rezultat i kulturës të një vendi, të zhvillimit të historisë, ngjarjeve dhe në kompleks përfaqëson një vend siç është kur kemi të bëjmë me skena të vendit dhe jo në rastet e skenave të huaja. Teatri i çdo vendi pasqyron shoqërinë e vendit ku zhvillohet

Këtë frazë Erion Veliaj do ta dëgjojë nga ekrani i televizorit në qelinë e IEVP Durrës, ose nga ata me të cilët bashkëjeton prej shkurtit 2025 si i paraburgosur. Të shkarkuan, Erion.

Në Shqipëri nuk ka as qeverisës që qeverisin, as qytetarë që qeverisen, por një grup të vogël njerëzish që sundojnë, përfitojnë e fitojnë dhe pjesa tjetër e popullsisë që grabitet e varfërohet çdo ditë, çdo javë, çdo muaj, çdo vit, çdo stinë qeverisëse.

Një reagim dukshëm cinik ndaj Adriatik Lapajt, por me satirë e jo me të shara. Por ç’mdodhi? Adriatik Lapaj, doli në media, duke trashur zullumin, ku justifikoi emërimin e tezes së tij si një “manovër kundër sistemit dhe tradhëtarit Endrit Shabani”.

Koalicioni Berisha-Meta mund të zgjedhin opsionin e bojkotit të zgjedhjeve në Bashkinë Tiranë, në qoftë se ato zhvillohen së afërmi. Dhe justifikimi në këtë rast do të jetë se ato nuk do të jenë të lira e të ndershme…

Ndryshimet e kësaj natyre të kushtetutësese nuk mund të ndodhin më përmes Kuvendit apo ushtrimit të votimit të këtij të fundit, por duhet të aplikohet më në fund referendum! Kjo lloj reforme kushtetuese prek interesa dhe përfaqësime të gjëra dhe për pasojë qytetarët duhet të kenë të drejtë të shprehim aprovimin apo diasprovim.

Pata ngurrim të vij, sepse të qëndrosh këtu në Bryzh, është shumë më e vështirë sesa të qëndrosh në Bruksel sepse do të thotë të qëndrosh përballë historisë, përballë legjendave, përballë shpirtrave që i pëshpëritnin çdo fryme...

Fatos Nano, është një nga personazhet politikë që kanë qenë disa herë në postin e kryeministrit të vendit, protagonist i epokës së ndryshimeve të viteve 90, me rol kyç në kohëra të trazuara siç ishin vitet e fundit të atij dhjetëvjeçari.

Besnikët janë ata që vazhdojnë t’i rrinë pranë Berishës, duke e konsideruar ende si “udhëheqës të përjetshëm”. Ata nuk janë thjesht individë të përkushtuar, por shpeshherë përfitues direkt të pushtetit të mbetur: poste, influencë, kontrata dhe mbrojtje.

Premtimi për revolucion shërbeu vetëm për luftën e brendshme në PD, për mobilizim emocional të militantëve, për marrje të vulës dhe të selisë, për kontroll të plotë të grupit parlamentar dhe të partisë, por në fund po shohim se rikthimi dhe ulja në tryezë është fakt i padiskutueshëm dhe domosdoshmëri për vijimin e lojës politike.

Po ecnim me veturë në Ksamil para disa javësh. Nga një veturë para nesh (me targa të Shqipërisë) së pari u hodh një letër. Menduam se ishte hedhje e paqëllimshme. Pas ca metrash u hodh edhe një masë e padefinueshme bërlloku.