Iluzion i Fuqisë së Mesme- Moszgjedhja nuk është një opsion

Një nga shënimet më interesante mbi shqiptarët në Mekë, ende i panjohur nga studiuesit, është dëshmia e eksploratorit të famshëm britanik Sir Richard Burton, i cili udhëtoi i maskuar si tregtar persian në një karvan të nisur nga Kajro.

Me krijimin e sistemit shumëpartiak në Shqipëri nga fillimi i viteve 1990, Partia Socialiste, trashëgimtare e PPSH (partia komuniste), e identifikoi veten si e majtë.

Në spitale, metro, teatër, lokale… duket sikur Shqipëria është zhvendosur e gjitha në Itali, me siguri është kështu dhe në gjithë kontinentin . Shqiptarët janë brenda në Europë dhe në Shqipëri, mesa duket, kanë lënë vetëm politikanët që të bëjnë detyrat që përfundimisht duhet të na integrojnë.

26 maj ’96 ishte një “21 janar i madh” që u aktivizua si operacion i gjerë ndëshkimor për të trembur e terrorizuar opozitën, por  edhe pjesën intelektuale të PD-së.

Qofshin të vjetër a të rinj, bërtasin, ofendojnë, shpifin, sajojnë dhe prapë mbeten përherë e më vetëm, përherë e më pak, përherë e më të izoluar e të përbuzur nga pjesa më e madhe e shoqërisë. Ka një shpjegim.

Rikonfirmimi i fundit i Sali Berishës në krye të Partisë Demokratike përfaqëson një rast emblematik të kësaj dinamike. Lider historik i së djathtës postkomuniste, protagonist absolut i tranzicionit demokratik shqiptar që nga vitet ’90 e deri më sot, Berisha arriti edhe një herë të konsolidojë kontrollin mbi partinë

Nga rreth 1.9 milionë banorë të rritur që ka vendi, rreth 0.89 milion nuk do të votonin fare sot. Rreth 1/9 e mos-votuesve të sotëm votuan vjet për PS-në, rreth 2/9 votuan për PD-ASHM.

“O tempora, o mores!” Sa e trishtë është koha kur edhe humbja shitet si fitore; vetmia si referendum dhe rikonfirmim dhe frika nga gara si demokraci.

Të etur për hakmarrje primitive, ne verbohemi, pa qenë në gjendje të shikojmë përtej individit, të shikojmë problemin në thelb dhe të kërkojmë zgjidhje. Më duket trishtuese që jemi të etur për të shqyer këdo që mendojmë se është fajtori, e nuk arsyetojmë dot për zgjidhje.

'Prandaj, kur kujtojmë ngjarjet tragjike të vitit 1997, nuk duhet të flasim vetëm për piramidat. Duhet të kujtojmë edhe 26 majin 1996. Sepse shtetet rrallë shemben brenda një dite. Ato fillojnë të bien në momentin kur qytetarëve u merret besimi se vota e tyre ka vlerë'.

Nikos Dendias, i ka të gjitha atributet për të qenë një negociator i rëndësishëm, i pakompleksuar dhe që ka një besim si nga shefi i tij Mitsotakis, ashtu edhe te kreu i qeverisë shqiptare.

"Dhe meqë jemi tek shifrat, Berisha në vitin 2030 kur përfundon ky mandati i 23 majit si kryetar, mbush plot 40 vite si kryetar partie! Eshtë rekord më vete, dhe i njejtë me atë të ‘babait të tij shpirtëror’, Enver Hoxha, kryetarit jetëgjatë komunist. Ku për për hir të së vërtetës gjatë luftës e deri në vitin 1948, Partia Komuniste ishte në ilegalitet e vendin e ‘udhëhiqte’ Fronti Demokratik!"

Në një leksion në Fakultetin e Drejtësisë në Prishtinë, kreu i Gjykatës së Lartë, Sokol Sadushi foli për sfidat e shtetit të së drejtës, raportin mes politikës, medias dhe drejtësisë, si dhe nevojën për ndërtimin e një kulture publike të respektit ndaj institucioneve.

Fëmija shtatë vjeç ishte akoma në botën e engjëjve; kjo ishte bota kur ndodhi. Rruga e zhurmshme turfulluese e makinave mund të merrej si rruga nga ku po vinte dhe po  hynte për në këtë botë. Kjo botë ‘virane’, e zhurmshme, e egër, e dhunshme, e pamëshirshme.

Çfarë më tepër apo më pak se përbindësh i frikshëm mund të jetë një i dalë nga mentë e kokës që pasi i duket se ka shpikur rrotën duke zvogëluar partinë dhe fryrë veten, në krye "zgjedh" pasqyrën ?

70% e njerëzve të cilët shajnë e fyejnë nëpër komente personat e tjerë, janë të moshës 55 vjeç e lart. Shanin cilindo që kishte kundërshtuar apo tallur "rizgjedhjen" e Sali Berishës në krye të pronës së tij.

Më vjen keq, po koha publike e harxhuar, kryesisht me kritikë, shpoti apo ironi, për rizgjedhjen e Sali Berishës në krye të Partisë Demokratike, është në thelb e humbur.

Dje Dibra nuk ishte thjesht një vend në hartë. Ishte skena e një rilindjeje që nuk erdhi nga sloganet, por nga një ëndërr shekullore që tashmë ka marrë formë: Rruga e Arbrit.

Nuk ka gabim më të madh se kur një parti politike njehsohet me fatin e kryetarit të saj. Më 23 maj nuk u votua kryetari i Partisë Demokratike, u votua rizgjatja e mandatit të kryeministrit Edi Rama!