Ç'është e vërteta, gjatë 13 viteve të revolucionit paqësor, karakterizuar nga vistër gënjeshtrash, protestash-synetlliqe, lobime, blofe dhe alibi, Sali Berisha ka fituar të paktën shtatë beteja të rëndësishme.

Sa herë dikush është në hall, shpik diçka në emër të SPAK-ut dhe baltos palën tjetër me idenë që këto janë çështje në hetim.

Rama, është natyrisht politikani që ka promovuar dhe ka realizuar një marrëdhënie më intensive me Izraelin por këto relacione nuk nisën me të.

Kneseti ka dëgjuar me dhjetëra fjalime liderësh botërorë. Shumica e tyre janë të mbushura me formula standarde, fraza të sigurta dhe fjalë të zbrazëta. Rama zgjodhi të mos lexojë një tekst steril diplomatik, por të flasë me gjuhë njerëzore dhe politike njëkohësisht.

Gjatë Holokaustit, kur i dërguari nazist Hermann Neubacher kërkoi lista të hebrenjve dhe arin e tyre, përfaqësuesit tanë iu përgjigjën me një fjali që meriton të gdhendet në gur: Mund ta merrni arin. Jo hebrenjtë.

Në vitet pas konstituimit të saj, pas reformës së vitit 2016, Gjykata e Lartë ka treguar paaftësi ose pamundësi për të ndërtuar standarde të qëndrueshme në zbatimin e ligjit, për të unifikuar praktikën gjyqësore dhe për të krijuar precedentë që mbrojnë realisht të drejtat dhe liritë themelore të njeriut dhe shtetin e së drejtës.

Edhe në 24 Janar, ai u tall hapur fare me ata. I ftoi nga rrethet, u mbajti një fjalim shumë “prekës”, ua zbriti “Hënën në tokë”, dhe ata nisën të hedhin drejtim policisë dhe kryeministrisë molotovë. Vetë iku drejt selisë, madje thane se “uji me piper u drejtua drejt kryetarit të PD kastile për ta dëmtuar”.

Ky banalitet parlamentar e ka zhbërë institucionin e vetëm të shqiptarëve që  është Parlamenti, i cili duhet të kishte përgatitur me kohë amendamente, të kishte ngritur me kohë komisione për të ndalur katastrofën e drejtësisë shqiptare.

Gjendja e sotme e Shqipërisë nga ana social-ekonomike është vërtetë shqetësuese. E përjashtojmë atë politike, sepse kurrë nuk ka qenë ndryshe. Në ditët tona, temat për zhvillime protestash nuk mbarojnë.

Pushteti, në thelb, nuk është problem për aq kohë sa mbahet mend se është vetëm funksion. Kriza nis kur pushteti fillon të besohet si cilësi ontologjike e njeriut që e ushtron.

Partia Demokratike nuk ka kryetar dhe ekip drejtues për një politikë të re në Shqipëri. Dhe sigurisht që kjo është në favor të Partisë Socialiste.

Në Europë, ka mjaft shembujsh të organizmave sindikalë apo shoqërorë që kanë pasur efekte politike në zgjedhjet e radhës. “Jelekët e verdhë” që terrorizuan Parisin, nuk ishin gjë tjetër veçse katalizatorë të rritjes së majtës ekstreme në Francë, e cila tashmë është një forcë determinante e vendit, etj etj.

Alban Daci thotë se lidershipi aktual i PD-së erdhi në 2021 me premtimin se do ta sillte partinë në pushtet, por pas pesë vitesh dështimi dhe mungese perspektive, demokratët po mbahen në një pritje pa fund, ndërsa sakrifikojnë pa marrë asnjë përgjigje apo rezultat.

Ata që përgjigjen për të mbrojtur institucionet, policia në këtë rast, janë të përgatitur/stërvitur, fizikisht dhe psikologjikisht, për t’u përballur në mënyrë proporcionale edhe me turmat e dhunshme.

Pa kamerat, mikrofonët dhe “breaking news”-et, Lexhenda do të ishte thjesht një relike e viteve ’90. Me median, ai shndërrohet në “lajm kombëtar”, në “kërcënim”, në “zhvillim dramatik”. Kjo nuk është informim. Kjo është larje politike në cikël të plotë.

Kur retë e molotovit u shpërndanë mbi Bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, ajo që mbeti nuk ishte frika e pushtetit, por qeshja e tij. Kjo nuk ishte protestë. Ishte simulim i zemërimit. Një inskenim i varfër politik, ku flaka përdoret për të fshehur zbrazëtinë dhe zhurma për të mbuluar mungesën e besimit.

Sado të krenohet PD e Berishës, madje megjithë dhunën që përpiqet të shfaqet, prap nuk e arrin pjesmarrjen në protestat e PD së Lulit dhe LSI së Monikës. Dhe protestat e Lulit me thënë të drejtën ishin ditën për diell, jo natën me drita celularësh e me regji.

Vizita dyditore e Ivanka Trump në Vlorë, më 22–23 janar 2026, përbën një ngjarje me rëndësi të veçantë politike, ekonomike dhe simbolike për Shqipërinë. Përtej protokollit dhe vëmendjes mediatike, kjo vizitë prodhon disa përfitime konkrete dhe afatgjata për vendin tonë.

Rutina e zakonshme e protestave të thirrura nga Berisha u përsërit edhe në protestën e fundit.

Jemi në kilometrin e fundit drejt fitores, u shpreh Berisha në protestën e thirrur dhe të trumbetuar me aq pompozitet, çka do të thotë që Edi Ramës i ka lënë afat edhe për një protestë tjetër, përpara se ta rrëzojnë.