Nëse Bashkimi Europian kërkon një demokraci funksionale në Shqipëri, ai nuk mund të sillet si vëzhgues selektiv. Sepse një opozitë e marrë peng nuk është thjesht problem i vogël partie — është, sikurse po dëshmohet cdo ditë, një problem i madh demokracie.

Listat  e hapura fragmentarizojnë më tej opozitën e brendshme dhe e bëjnë më të egër konkurrencën, ndërsa porta e hyrjes mbetet e mbyllur për këdo jashtë dy blloqeve kryesore.

Në Shqipëri nuk ekziston bursa nga Banka e Shqipërisë, por ekziston Bursa e Partive Politike. Një njeri që ka para mund të blejë një parti ose të bëhet aksioner në të.

Përsëritja e zgjedhjeve të përgjithshme pothuajse në çdo gjysmë viti mund të lexohet edhe si “shprehje e një ritmi të shëndoshë demokratik”.

Në përpjekje për ta ruajtur partinë që mos t’ia prekë kush Berishës, Flamuri e hodhi në erë edhe partinë dhe rizgjedhjen e Berishës, duke përzgjedhur Meremen si të vetmen të denjë përballë tij. Kështu që Berishës, në vend që t’i vinte vetullat, i nxori sytë.

Qëkurse vendosi të rimerrte drejtimin de fakto të Partisë Demokratike në shtator të vitit 2021, Berisha ka qenë i vetëdijshëm se rikthimi i saj në pushtet nën drejtimin e tij do të ishte një termale prej sizifi.

Dy vjet më parë, Sali Berisha i llastoi, duke i përkëdhelur forcën e “demokratëve”, sa kjo fjalë përdorej edhe në emisionet televizive nga gazetarë që duhet të ishin të paanshëm.

Heronjtë po shfaqen si viktima. Kur ishin viktima shfaqeshin si heronj; heronj mbi fatin dhe dhimbjen e të tjerëve. Stina e zgjedhjes së kryetarit të stërzgjedhur në PD, sapo ka ardhur.

Berisha do të dalë i pari në kuti. Por jashtë kutisë është i dyti. Sepse i pari është braktisja. I pari është refuzimi. I pari është heshtja. I pari janë demokratët që nuk vijnë më, që nuk besojnë më, që nuk kanë më as nerva të zemërohen.

Pas 13 vitesh, gjithnjë e më pak e ndjekin Berishën sepse demokratët janë të zhgënjyer, por më shumë se kaq shqiptarët janë të lodhur me protagonizmin fals

Shqipëria e ka shkruar Beccaria-n në ligje, por shpesh ka duartrokitur Robespierre-in në praktikë. Ne kemi menduar se drejtësia e re do të provohej nga emrat që arreston, jo nga standardet që respekton. Kemi menduar se forca e saj matet me pranga, jo me prova.

Ervin Salianji që në fillim të revoltës të tij kishte artikulim politik, dialektik politike, por disa "analistë" thoshin se nuk ka një platformë politike!  Elisa Spiropali ka dialektikë dhe teza politike, por përsëri të njëjtët "analistë" po thonë se ajo nuk ka projekt politik!

Zonja Mereme, Rama ju ka më shumë frikë juve sesa Berishën.

Ajo nuk ka asnjë ves nga të Berishës: as vesin e hajdutit, as të vrasësit, as të autokratit, as të “non gratës”, asgjë të keqe që ne kritikojmë tek ai. Ajo thjesht është produkt i një partie që jeton brenda burgut të Berishës.

'Jo, ore! Do të na fusësh kalin e Trojës brenda, duke na ofruar ide që këta që janë brenda as nuk i kuptojnë, jo më t’i artikulojnë. Ata janë për veprim; idetë i kam vetë. Ju, meqë keni ide brilante, futini në programin e partisë suaj.'

Në PD bëjnë sikur ka garë, madje dhe kandidatët bëjnë sikur janë kandidatë. Farsa fillon që te mos respektimi i Statutit të PD-s që Sali Berisha vetë e ka hartuar dhe thotë që kryetari që humbet zgjedhjet është automatikisht i shkarkuar. Mirëpo i pari që nuk e zbatoi këtë nen ishte pikërisht Berisha kur humbi thellë zgjedhjet e 2025.

Partia Demokratike është vendi, ku asnjëherë nuk ka pasur një garë të vërtetë për postin e kryetarit, edhe pse ka pasur grupe dhe klane që kanë pasur pozicione të kundërta dhe kanë luftuar politikisht. Këtë garë nuk e ka lejuar, e atëherë kur sadopak ka hedhur rrënjët e ka shkulur si gram në një arë të mbjellë vetë Sali Berisha.

Kur një lider që vetë sfidon statutin dhe përballet me akuza të rënda i thotë një ish-deputeti se “nuk do kandidosh”, pa ofruar transparencë apo argument publik, atëherë kemi të bëjmë me një model selektiv të rregullit.

"Në këtë kuptim, 'gara' Berisha– Sela nuk është thjesht një çështje e brendshme e PD. Është një shërbim i drejtpërdrejtë ndaj Ramës për vazhdimësinë e pushtetit aktual. Është çimentim i status quo-së, një garanci e heshtur se asgjë thelbësore nuk do të ndryshojë".

Në segmentin socialist të votuesve të këtushëm të 11 majit, firoja ishte e vogël, krahasuar me firon në segmentet e tjera elektorale – plot 85.2% e atyre që votuan më 11 maj për PS-në do ta votonin përsëri për PS-në.