Universiteti shqiptar ka pasur diçka që shumë institucione të tjera nuk e kanë pasur: autonominë. Ligji ua dha të drejtën të zgjidhnin drejtuesit e tyre, të vendosnin për stafet, të ndërtonin standardet e veta

Çdo lëvizje që kërkon largimin e qeverisë duhet t'i përgjigjet një pyetjeje të thjeshtë: me cilin mekanizëm do të sigurohet që pushteti i ardhshëm të marrë legjitimitetin nga qytetarët, dhe jo nga forca e turmës?

Pakënaqësitë e shprehura në protestat e fundit përfshijnë çështje të arsimit, kostos së jetesës, perspektivës së të rinjve dhe vendimmarrjes për pasuritë publike. Kur këto shqetësime bashkohen me kërkesa më të gjera politike, protesta bëhet shenjë e një pakënaqësie që shkon përtej një mase apo sektori të vetëm.

Perëndimi ruan burime të jashtëzakonshme energjie nëse dikush guxon t’i kërcënojë të drejtat e fituara. 

Ata në çdo rrethanë nuk do donin bisedime, sepse qeveria mund t’ua merrte në konsideratë kërkesat e arsyeshme dhe kështu ata nuk kishin më arsye të dilnin në bulevard. Për ta mbajtur situatën sa më të tensionuar, nuk duheshin bërë assesi bisedime. Një tjetër problem ishte se asnjëri nuk po arrinte të merrte përsipër rolin e liderit.

Protesta e Flamingove dhe kjo e tetorit patën në dorë t’i bënin një nder të madh shqiptarëve. Të kërkonin ato që politika nuk ka guxim t’i bëjë, apo më mirë nuk ka dëshirë të prekë status quo-në e saj.

Diferenca mes atyre që u mësojnë të rinjve kulturën e dialogut dhe atyre që rrezikojnë t’i orientojnë drejt dhunës është diferenca mes edukimit dhe deformimit të misionit të arsimit

Kështu, ardhja në pushtet e Pashinyani në Armeni ndërthuri trysninë e një lëvizjeje masive protestash me procedurën kushtetuese për zgjedhjen e kreut të qeverisë.

Një protestë nuk bëhet më demokratike duke fshehur identitetin e pjesëmarrësve, ashtu si një qeveri nuk bëhet më demokratike duke kufizuar të drejtën e kundërshtarëve për të protestuar.

Në '90 nuk kërkonte njeri gjak, vdekje, edhe pse perballë ishin segmentet e fundit te diktaturës, por populli kërkonte vetëm liri. Kurse parullat e sotme janë thirrje për vdekje ose sharrje qesharake me libër shpie. Tragjedia dhe komedia vetëm nga një fill i hollë ndahen!

Nuk e di se cilët studentë përfaqësojnë këta mësimdhënës që dolën sot në protestë, por është e sigurt se kemi më shumë mësimdhënës të gatshëm të protestojnë sesa studentë. Përgjegjësia e qeverisë së Edi Ramës është se e ka lënë të ardhmen e studentëve në duart e këtyre.

Duke qenë se studentëve protestues sot dukshëm nuk u interesonte të ishin vetë avokatë të nevojave të tyre përballë qeverisë, lind menjëherë pyetja: a janë këta studentë përfaqësues të shqetësimeve dhe kërkesave të ligjshme të të gjithë studentëve të Shqipërisë?

Qyteti është i plagosur, por nuk është dorëzuar. Asnjë justifikim për të dhunshmit. Ndryshimi mund të nisë nga Milano.

Demokracia digjitale duhet mbrojtur edhe nga rreziku që interneti të kthehet në një kënetë, ku vandalët apo ndërhyrjet e shteteve autoritare mund të nxisin fare lehtë njerëzit më të prirur drejt dhunës, madje duke i glorifikuar ata.

Berisha ka vendosur të luajë të gjitha kartat kundër Shqipërisë!

…ose protesta që e ka zërin, por flet gjuhën e ikjes.

Paqja e qëndrueshme kërkon pjesëmarrje, besim dhe ndjenjën se institucionet i trajtojnë qytetarët me dinjitet. Ajo kërkon që ankesat të dëgjohen përpara se të kthehen në dëshpërim, që ligji të zbatohet pa dallim dhe që vendimmarrja publike të jetë e kontrollueshme. Pa to qetësia mund të jetë vetëm sipërfaqësore

Mund të thuhet se shqiptarët flasin shumë, por vetëm 0.3% e tyre protestojnë.

Nuk dua të merrem as me ata, mes tyre, që përfliten për shitje notash e tezash provimesh. Për sa kohë nuk ka akuza të provuara, prezumimi i pafajësisë vlen edhe për pedagogët.

Një kritikë ndaj politikës shqiptare, drejtësisë dhe mënyrës se si shteti po përballet me protestat e dhunshme.