Figura e Sali Berishës mbetet ndër më domethënëset në historinë moderne shqiptare. Presidenti i parë pluralist, disa herë kryeministër dhe lider historik i Partisë Demokratike, Berisha ka dominuar jetën politike shqiptare për më shumë se tri dekada. 

Berisha kandidon përballë Berishës, i vetëm, për të ‘ratifikuar’ praninë e tij në krye të PD, pa pasur asnjë frikë se dikush mund ta rrezikojë t’i prishë ‘madhështinë’ e fitores në këtë parti, madhështi e cila që nga viti 2013 i ka rezervuar PD-së, vendin e nderit në krye të opozitës

'Një parti që për 35 vite kishte folur në emër të demokracisë, pluralizmit dhe rotacionit, po e mbyllte rrethin e saj historik duke duartrokitur idenë se askush tjetër nuk mund ta drejtonte veç të njëjtit njeri.'

Nuk paskan një limit vuajtjet e atyre që besuan dhe besojnë në idealet e djathta, apo qoftë antiRamë, në Partinë Demokratike. Heqja e mundësisë, edhe formalisht, të një gare pluraliste, është më qesharakja e qesharakeve që mund të shihej ndonjëherë nga një parti, nëse PD vazhdojmë ta konsiderojmë ende të tillë.

"Procesi i anëtarësimit të Shqipërisë në BE mbetet i varur nga aftësia për të dëshmuar zbatim real dhe të qëndrueshëm të reformave. Kjo do të thotë se çdo zë shqiptar që shkon në Bruksel me mesazhin 'shteti ynë nuk funksionon, institucionet tona janë fasadë' nuk është zë kritik, është pengesë e vullnetshme jo pa dashje, aktive jo pasive."

Ndërsa arbëreshët e Molises  në Itali ende kremtojnë shtegtimet e tyre shekullore, ndërsa Italia, Spanja apo edhe Greqia përtej Vjosës kanë bërë sadopak për t’i mbajtur gjallë këto tradita, ne vazhdojmë të sillemi sikur historia jonë është barrë dhe jo pasuri.

'Pra, faktikisht fryma që ekziston midis PS dhe PD është një frymë bashkëpunese dhe aspak konfliktuale, dhe aq me tepër revolucionare. Kjo është një gjë e mirë në interes të Shqipërisë sepse bashkëpunimi midis opozitës dhe mazhorancës duhet të jetë  I tillë, institucional dhe brenda garës normale demokratike.'

Lajmi nga Brukseli që raporti i ndërmjetëm IBAR ka marrë konsensusin e vendeve anëtare të BE-së nuk ishte gjë tjetër veçse një hipotekë politike për mazhorancën e Edi Ramës.

Ky projekt përfshin një program investimesh publike në infrastrukturë, ku parashikohet modernizimi i transportit publik dhe lidhja organike me zonat turistike alpine, me synimin për t’i dhënë rajonit një zhvillim të qëndrueshëm dhe jo vetëm sezonal.

Sot, sipas Roland Lamit, politika e BE-së ndaj Ballkanit udhëhiqet më shumë nga gjeopolitika sesa nga idealizmi europian klasik.

Albatros Rexhaj kritikon BE-në duke thënë se kushtet për Shqipërinë ndryshojnë vazhdimisht, ndërsa vende të tjera janë futur  me standarde më të ulëta. Sipas tij, Shqipëria ka bërë reforma të mëdha, është rreshtuar plotësisht me Perëndimin dhe NATO-n, por përsëri po mbahet pezull.

Brexit-i ka bërë më shumë sesa i ka kushtuar Britanisë disa kryeministra gjatë dekadës së fundit: ai ka riformësuar peizazhin politik britanik.

Prej më shumë se tri dekadash, Ballkani Perëndimor jeton mes premtimeve europiane dhe pritjes së gjatë. Samite, deklarata, negociata, raporte progresi dhe kushte të reja janë përsëritur pothuajse në mënyrë rituale. Megjithatë, pavarësisht reformave dhe transformimeve të shumta që kanë ndodhur në rajon, procesi vazhdon të ecë me ritme të ngadalta.

Deri në vitin 2030, sipas Edi Ramës dhe sipas Marta Kos (Komisionere për Zgjerimin e BE-së), Shqipëria do të antarësohet në BE.

Kurrë në jetë s’kam parë njerëz më naivë, as në Europë, as në SHBA, as në Amerikën Latine dhe as në Afrikë. Kam punuar dhe kam studiuar me shtetas nga gjithë bota, por kurrë nuk kam gjetur një të dytë si demokratët e PD-së.

'Berisha nuk kontrollon më asgjë në shtet (PD-ja është e mbetet vetë ai), veç akuzave që i bëhen për korrupsionin në kohën kur ishte në detyrë; nëmien e non-gratës amerikane dhe britanike që ia kujtojnë shpesh dhe pasurisë së familjarëve.'

'Në logjikën e përditshme, asaj që ne jemi mësuar të shohim, gjasat janë që të kemi një Donald Lu 2.0, edhe më të fortë sesa Yuri Kim, e madje edhe me spaleta gjenerali, i cili gjasat janë që mund të flasë pak po saktë. Po që kur të flasë do të ngjisë më shumë'.

Italia rrezikon të ndërtojë një shoqëri të mbyllur “brenda kështjellës”, ku brenda mureve ndodhen qytetarët me të drejta të plota dhe jashtë tyre njerëzit që mbajnë ekonominë në këmbë, por që mbeten të përjashtuar nga institucionet dhe nga ngjitja sociale.

Shqipëria ka nevojë për opozitë të fortë, moderne dhe bindëse, jo për rikthime nostalgjike që prodhojnë vetëm përplasje të vjetra dhe riciklim figurash të konsumuara. Një opozitë që synon të fitojë duhet të ngjallë shpresë për të ardhmen, jo të rikthejë konfliktet e së shkuarës.

Ca mjeranë me orë të mbetur po bëjnë pësh-pësh-pësh me njëritjetrin se Edi Rama po bashkëpunon nën rrogoz me Sali Lugatin.