Sipas Jakin Marenës, protesta ka humbur karakterin fillestar qytetar, është politizuar dhe radikalizuar, ndërsa episodi me arkivolin është simboli i këtij degradimi.

"Edi Rama vihet në radhën e njerëzve të zgjedhur përballë armikut të madh të botës s përparuar. Irani po planifikon sulme në Amerikë, sulme në Evropë, përfshi Shqipërinë. Me Shqipërinë i doli ‘ huq’ në ditën 4 korrik, kur është ditëlindja e Edi Ramës dhe 250 vjetori i Pavarësisë s Shteteve të Bashkuara".

Arkivoli nuk është simbol i dialogut. Nuk është metaforë e debatit politik. Nuk është as një rekuzitë teatrale që mund të shpjegohet me estetikën e protestës. Arkivoli është një mesazh. Simbolik është vetëm objekti prej druri. Mesazhi është krejt i drejtpërdrejtë: këtë punë e zgjidh vetëm vdekja.

Urrejtja nuk lind vetëm nga padrejtësia. Shpesh ajo ushqehet nga frustrimi, nga ndjenja e pafuqisë, nga dështimet personale që projektohen mbi armikun e radhës.

Kur në shesh shfaqet një arkivol, vëmendja shpesh largohet nga kauza dhe përqendrohet te simboli. Debati nuk bëhet më për padrejtësinë, korrupsionin apo keqqeverisjen, por për kufijtë e etikës së protestës.

Protesta që nisi me kundërshtimin e drejtë të organizatave mjedisore ndaj projektit të zhvillimit të zonës Pishë-Poro -Nartë, u transformua në një lëvizje antiamerikane dhe antisioniste me qenë se në qendër të këtij projekti ishte dhëndrri dhe vajza e Presidentit Amerikan, Donald Trump.

Protesta ka bashkuar shumë pakënaqësi, por nuk ka arritur ende të prodhojë më së pari dialog politik mes vetes.

Sot është edhe dita e 35-të e protestave të përditshme rinore në Tiranë dhe organizatorët mund ta kishin lënë protestën kombëtare të rradhës, një mobilizim më të gjerë se protestat e ditëve të tjera

Deklarata e Pavarësisë shpreh idenë se qeveritë i marrin pushtetet e tyre nga pëlqimi i të qeverisurve dhe se populli ka të drejtë të ndryshojë qeverinë kur ajo shkel qëllimet për të cilat ekziston. Ky është një parim politik që e vendos qytetarin para qeverisë.

Me një intuitë që vjen nga natyra e lëvizjeve të pastra e të çiltra rinore-popullore, protesta ka kapur momentin për të shtyrë mbylljen e kapitujve të anëtarësimit në BE, si garanci e ndryshimeve të pritshme.

Këto javë, gjuha e politikës është shndërruar në një përzierje arrogance, përçmimi, etiketimi dhe kërcënimi. Kundërshtari nuk kundërshtohet, nuk dëgjohet, por demonizohet nëpërmjet bërjes së biografisë dhe etiketohet.

Me cilët do të negociojë Rama? Me berishët me mjekër apo me shtresën e mesme që nuk kërkon atë qeverinë me letra me vrimë, por shanse të barabarta tek banka, tek administrata tek spitali, tek çerdhja e kopshti, te shumë e shumë të tjera që mund ta kthejnë qeverisjen socialiste në binarët e një shteti social.

Fatos Çoçoli thotë se hedhja e vezëve mund të tërheqë vëmendje për një ditë, por rrezikon ta largojë protestën nga kauza e saj dhe të dobësojë mbështetjen publike për të.

'E sulmuan barbarisht publicistin Ilir Demalia, dy banditë që e identifikuan si “njeri të shtetit”, dhe qindra komente të Vezëvendosjes uronin vdekjen e tij sa më parë. As në Palestinë nuk ka pas kaq miratim për sulmin ndaj Kullave Binjake në SHBA, sa miratohet unanimisht vdekja nga “Flamingot” e Vezëvendosjes në Tiranë'.

Frrok Çupi argumenton se protestuesit që u mobilizuan fillimisht për flamingot janë manipuluar nga keqinformimi dhe propaganda, ndërsa dhunën dhe urrejtjen ndaj qeverisë ai e shpjegon me frikën, ndikimet e huaja dhe interesa të grupeve të caktuara.

Pata sugjeron se në Shqipëri është krijuar një klimë e organizuar kërcënimesh, propagande dhe nxitjeje të dhunës, të cilën e krahason me "serdengjeshtlerët" e "Kështjellës" së Kadaresë, si metaforë për njerëz që përdoren për sulme pa kthim.

'Duhet të ndodhte i ashtuquajturi “Revolucioni Flamingo” në Shqipëri që shoqëria shqiptare të trandej dhe të kuptonte dasitë e mëdha që kemi sot, por edhe mungesën e madhe të përfaqësimit për një pjesë të madhe të publikut; ndjeshmërinë për shfrytëzimin e aseteve kombëtare dhe sidomos cinizmin e skajshëm të politikës aktuale PS dhe PD.'

Shqiptarët nuk jetojnë vetëm në Tiranë. Kombi shqiptar nuk kufizohet brenda territorit të Republikës së Shqipërisë. Për këtë arsye, çdo zhvillim që prek identitetin, përfaqësimin dhe trashëgiminë historike të shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut meriton vëmendje të plotë.

'Debati kryesor për Partinë Demokratike nuk është se kush hyn në kryesi, por nëse partia është e gatshme të hapë një kapitull të ri në drejtimin e saj. Prej më shumë se tre dekadash, figura dominuese e kësaj force politike ka qenë Sali Berisha.'

Bashkëpunimi politik për zgjedhjen e Presidentit mund të fillojë jo nga ndarja e pushtetit qeveritar, por nga përcaktimi i kritereve për figurat që mund ta përmbushin rolin kushtetues të unitetit të popullit dhe që pastaj i nënshtrohen procedurës së zgjedhjes në Kuvend.