Dibra, duket sikur është lënë qëllimisht në harresë nga pushteti ose në rastet më të këqija, është përdorur për t’i shërbyer atij.

Me dështimin spekatakolar të kandidatëve të pavarur berishizmi “vërtetoi” se në Shqipëri nuk ka alternativë politike jo vetëm ndaj Ramës, por as ndaj opozitës berishiste.

Në rastin kur PD e Sali Berishës nuk tentoi të dalë në betejë, duke e lënë fushën bosh. Në këtë rast, opozita e re kishte shansin për të hyrë në lojën reale të luftës politike, duke gjetur mundësinë e një koalicioni apo aleance në territor.

Problemi është se Berisha, në cilësinë e kreut të opozitës, u thotë qytetarëve rregullisht, çdo ditë, të njëjtën gjë, se ne nuk mund ti fitojmë zgjedhjet sa të jetë Rama.

Ndër 162 mijë zgjedhësit që banojnë në pesë bashkitë e 9 nëntorit, pothuaj 40% morën pjesë në zgjedhje (më pak se 2/10 e zgjedhësve gjithsej në lista).

Fatkeqësisht në ditët tona, dhe ky nuk është vetëm problem shqiptar, një vepër e mirë artistike nuk është e tillë si pasojë e ‘letrares’, por si pasojë e reklamës, e klikimeve apo e televizionit. Një shkrimtar nuk vlerësohet për materien që sjell, por për ‘provokimin’ që bëhet pjesë e debatit ditor.

21 janari nuk është ndonjë krim që ka nevojë për hetim. Ato janë vrasjet më të filmuara në botë pasi janë kryer live. E vetmja gjë që duhej dokumentuar ishin provat e krimit dhe deklaratat e kryeministrit që shmangu hetimin duke shantazhuar prokurorinë dhe gazetarët.

Libri "Tullumbacja e bardhë" është sigurisht një libër shkruar dhe përshtatur për një grupmoshe relativisht të vogël (3 - 7 vjeç) por për arsye të caktuara, mjaft interesant e befasues parë edhe nga këndvështrimi i një të rrituri.

Prokuroria e Posaçme sipas dokumentit origjinal ia dërgoi fletëthirrjen Sali Berishës në adresën, në banesën në rrugën “Mustafa Matohiti”, në Kuvend si edhe në selinë e PD. Kjo është thirrja e dytë që SPAK ka firmosur në drejtim të ish kryeministrit demokrat pasi thirrja e parë, e firmosur më datë 3 nëntor, ishte kthyer mbrapsht pa u hapur fare.

21 janari ndryshon gjithçka sepse nuk ka lidhje me denoncimet e partive, nuk ka lidhje me lojrat politike, ka lidhje me koshiencën e asaj që Gjykata e Strasburgut e quan vrasje shtetërore.

Për të shenjtëruar pushtetin e tij dhe për të mbajtur larg popullin opozitar Berisha ka shpikur narrativën e krimit, korrupsionit, vjedhjes së votave dhe gjithçkaje tjetër të zezë që njihen si plagë të kapitalizmit qysh kur ai u instalua si sistem.

Në pesë bashkitë ku u zhvilluan zgjedhje të pjesshme për kryebashkiakë të djelën, PD-ASHM nuk doli me kandidatë të saj politikë, por përkrahu nominalisht pesë kandidatë “të pavarur”. Dhe këta kandidatë morën vetëm 1/3 e votave që kishte marrë PD-ASHM më 11 maj në territorin e pesë bashkive.

Kjo nuk është politikë. Kjo nuk është as opozitë konstruktive, që jep alternative, propozime, që ka programe, dhe që ngjall dhe rindez frymën dhe besimin. Të ankohesh “mot e jetë” se, “po të rrahin, se po të vjedhin, se po të nëpërkëmbin” dhe të mos jesh i aftë, ti bësh ballë të keqes, do të thotë se defektin e ke tek vetja.

Sot, kemi një Opozitë që as nuk merr kurajën të marr pjesë në zgjedhje! Opozita kudo ku janë, zgjedhje të përgjithshme apo lokale, të pjesshme apo të plota, minimalisht  marrin  pjesë në zgjedhje edhe kur beson se ata mund të jenë fars.

Këto zgjedhje lokale në Kosovë ishin pikërisht të tilla. Ato zgjuan interes të madh në Serbi, por edhe në Bashkimin Evropian. Arsyeja është e qartë dhe ajo është situata në veri të Kosovës.

Tre vjet më parë, fraksioni i doktor Berishës, pikërisht se mposhti siglën zyrtare të PD-së, u rikthye në kontrolluese të paketës së pushtetit brenda në parti. Kësaj here e fshehu partinë mbas kandidatëve të pavarur, si për t’u dëshmuar e pavarur nga ambicja për t’u rikthyer në pushtet.

Kur Plansheti po merrte formë, më thanë se për inaugurimin e tij do vinte komandanti i përgjithshëm artilerisë kundërajrore, Bejdo Isufi.

Si mund të shpjegohen këto dy gropa të rënda elektorale të PD-së në Vlorë dhe Berat, pas disfatës së përgjithshme të saj të 11 majit?

Populli, që dikur rreshtohej me shpresë në radhë për të votuar, tani rri në shtëpi, duke parë ekranin e televizorit si një dritare pa ajër.

Sot ishte ditë zgjedhjesh, por askush nuk kishte mendjen aty. Shiu ishte lajmi më i rëndësishëm. Askush nuk shkoi në votime, jo nga frika e shiut, por nga dalja e bojës.