Janë ulërimat e pakuptimta për gjykime dhe ekzekutime ekstrashtetërore pikërisht në kohën kur për herë të parë një grup i drejtësisë si Spak po vepron pas dekada e dekada paprekshmërie e imuniteti qoftë të krimit, qoftë të politikës. Pse evokohet vetëgjyqësia tani?

Në politikë, një përulësi e tillë do të shihej më shumë si dobësi sesa si virtyt. Jo sepse përulësia është dobësi, por sepse politika është një përplasje interesash, forcash dhe legjitimitetesh, ku tërheqja interpretohet si dorëzim.

Edhe Komiteti Shqiptar i Helsinkit është shprehur qartë se mbajtja e të pandehurit në kafaz është antikushtetuese dhe antikonventore.

Thirrja e një drejtuesi të protestës se nesër duhen marrë vezë e miell me vete, nuk ishte gjë veçse kodi, që me mungesën e PD-së në Parlament, sollën atmosferën e pritës së madhe, e një skene ku mbi pjesën tjetër të auditorit, përkatësisht deputetëve të mazhorancës do të hidhej një municion i nivelit të lartë.

Nuk pranoj t’u bëj drafte, nene dhe teknikalitete ligjore ideve të paqarta të atyre që vetëshpallen ideologë, heronj dhe fytyra të protestës, ndërsa të tjerët t’i përdorin si noterë të konfuzionit të tyre.

Jemi përballë një brezi që kanë 13 vjet që shikojnë model opozitar të dhunshëm, por që mendojnë se nuk ka fituar ngaqë nuk është mjaftueshëm i dhunshëm.

Frika se mos i marrin autorësinë, bëri që “tribuna” dhe mikrofoni, të mos hapej për intelektualë që mund të kishin kurajën të ngrinin kokën, duke ia rritur peshën lëvizjes.

Pse Spiuni i Iranit është pikërisht spiun i Iranit dhe jo spiun i Turqisë, Arabisë, Kinës, Rusisë, Italisë, Amerikës, Anglisë, Vatikanit, Bangladeshit etj., është gjithashtu lehtësisht e kuptueshme.

Sipas Alban Dacit, Shqipëria është kthyer në një vend me "dy botë paralele", ku politika jeton me privilegje, ndërsa qytetarët përballen me vështirësi, çka po thellon krizën e besimit te shteti, drejtësia dhe meritokracia.

Teksa jo pak i përkrahin protestat në sondazhe, fare pak dalin të protestojnë. Thënë ndryshe, është e lehtë të përgjigjesh në një sondazh se i përkrah protestat, por është e vështirë të ngrihesh nga kafeneja për të protestuar.

Sot problemi nuk është shfaqja e anës tjetër të protestës, pra nuk përbën ndonjë shqetësim për vendin se përse vijon protesta në këtë formë që po vazhdon sot. Ajo që duhet të na bëjë të mendohemi është se përse nuk ditëm ta ruajmë entuziazmin që na dha zemërimi i flamingove.

Rrahja barbare deri në gjakosje, dhunimi dje i një njeriu publik, gazetarit dhe analistit Ilir Demaliaj, pavarësisht se motivi në plan të parë nuk ka lidhje me protestën rinore 32 ditore, është, për fat të keq, produkt i radikalizimit dhe gjuhës më të ashpër në rrjetet tona sociale, të nxitura nga kjo protestë.

Para se të mësohen të gjitha rrethanat e ngjarjes dhe përgjegjësi(t) të dalin para drejtësisë, një gjë është e qartë: dhuna ndaj një njeriu nuk mund të relativizohet, të justifikohet apo, akoma më keq, të festohet.

Në çdo revolucion vrasësit pagëzohen me emrin “atentatorë” për t’u fisnikëruar, pasi thjesht kanë zbatuar një porosi dhe kanë bërë një detyrë për revolucionin. Ata po përpiqen të frikësojnë shoqërinë dhe të dëshmojnë se kush është kundër tyre dhe mund të dhunohet.

'Problema më e fundit që preokupon kasabanë e revolucionit është taktika më e re guerrilase. T'i shpojnë deputetëve gomat e makinave. Me pirun! Kjo është padiskutim një fyerje e madhe për gjithë zërat dhe kërkesat qytetare që me të drejtë dhe pastërti kërkojnë një Shqipëri më të mirë.'

I gjithë ky realitet, padyshim ekzistent dhe me zë ndoshta prej kohësh në mjedisin publik, është një segment i një proteste e cila ka dy qendra graviteti që nuk kanë lidhje me mjedisin shqiptar.

Llumi i revolucionit do të ishte i varfër pa trefletëshit dhe mallistët, të cilët denden në bar dhe viza deri kur fluturojnë si flamingo në bulevard, pa influenceret që Skënderbeun e pandehin për markë rrobash dhe sidomos pa disa blogere që patadite paraqiten në burg për takime speciale dhe pasdite në bulevard.

Turma e konverton individin nga një qenie të vetëdijshme dhe të arsyeshme në një qenie të trashë; për budallallëkun e secilës, edhe vetë perënditë debatojnë kot së koti

Të gjithë më thonë se në Çemerricë shkohet. Por se nga cila rrugë shkohet në Çemerricë, nuk e di as Google, çka është garancia më e sigurt për të vuajtur dhe humbur, jo si langaraq që qurravitet nëpër kafenera dhe restorante, por si udhëtar i vërtetë nga një shenjtëri në tjetrën.

Hamdi Jupe e paraqet Ismail Kadarenë si shkrimtarin më të madh shqiptar, duke kujtuar takimet personale me të dhe duke argumentuar se vepra dhe qëndrimet e tij i rezistuan presionit të regjimit komunist dhe e bënë pjesë të letërsisë botërore.