"Mërgimtarët po hyjnë në sallën e Parlamentit dhe po flasin e vendosin ‘si me ia ba’. Një nga mërgimtarët ankohej sot në një video se ‘a po shikoni, nuk po më lënë të hyj në parlament’."

Duhet diçka mistike për të justifikuar dështimet apo problemet tona reale. Soros është alibia perfekte.

Një parti që punon katër vite nuk ka nevojë të shpikë një realitet të ri në prag të zgjedhjeve. Ajo thjesht paraqet bilancin e punës së saj. Ndërsa partia që punon tre muaj duhet të bëjë mrekullira.

"Pjesa tjetër e 20 miliardëve që nuk kanë hyrë në Thesarin e Shtetit, ka shkuar në xhepat e privatizuesve të aseteve shtetërore (Armo, Cez, etj, etj.), si edhe të biznesmenëve të mëdhenj, të mesëm e të vegjël, që nuk e raportojnë sa ç’duhet xhiron, që punësojnë njerëz në të zezë apo që raportojnë rroga më të ulëta për ta, që punojnë me dy bilance etj., etj."

Sali Berisha dhe Ilir Meta, si shtyllat e opozitës anti-Rama, kanë shpenzuar më shumë energii sesi të shmanget përballja elektorale me Edi Ramën me shumë mënyra, sesa ta mundin në betejën elektorale.

Arbitrazhi për Aeroportin e Vlorës mund dhe duhet të shndërrohet në një test shumë më të madh se vetë Aeroporti: testin nëse Shteti shqiptar di të lidhë kontrata të mëdha, t'i monitorojë ato dhe, kur ato nuk zbatohen, t'i mbrojë interesat e tij me profesionalizëm përpara institucioneve ndërkombëtare.

Fjala e Rubio-s mund të lexohet edhe për Shqipërinë, por jo për të nxjerrë prej saj teori për bashkime shtetesh apo ndryshime kufijsh.

Shqipëria është një vend i dëshpëruar. I eksperimentuan kolektivizimin, por nuk e lanë të provonte shijen e komunitetit, e gënjyen me teatrin e përgjakur të komunizmit, por po e detyrojnë të jetojnë sërish nën komunizmin feudal, ku gjithësecili është vetëm një gur në piramidën e ngritur vetëm me një kriter:

"Por çështja bëhet edhe më e rëndë kur kjo sjellje shtrihet jo vetëm ndaj vendimeve gjyqësore, por edhe ndaj urdhrave të kryetarit të Bashkisë, apo urdhërimeve të përmbaruesit gjyqësor, të cilat kanë për qëllim pikërisht realizimin e detyrimit të vendosur nga gjykata."

Në një analizë të fundit, Zhak Attali, intelektuali i shquar francez, ngre alarmin se zjarret që po djegin Francën, por edhe Europën, janë një metaforë pas së cilës fshihet shkatërrimi që i kemi bërë natyrës, degradimi i demokracisë dhe egoizmi i shfrenuar për të shkatërruar natyrën në emër të industrisë së betonit.

Narrativat kanë qenë të cekëta, pa thelb dhe të ndërtuara mbi batutat e ditës. Batuta që mund të prodhojnë duartrokitje për një mbrëmje, por jo bindje politike për një dekadë.

"Skandali Ranucci e shef veten shumë kollaj në pasqyrë në mjedisin tonë, e nga ana tjerër, emisioni report është shumë i njohur për mjedisin tonë mediatik, ngase për një kohë të gjatë u kthye në një armë politike në vend. Një armë politike, e cila u furnizua me municion nga Sali Berisha, si dhe televizioni i familjes së tij."

Përmes historisë së Muhametit dhe Mehmetit, satira e Thoma Gëllçit nxjerr në pah kontradiktat e atyre që e quajnë "komunizëm" çdo politikë publike progresiste, ndërsa vetë përfitojnë nga shërbimet dhe programet publike që ofron shteti.

Në Kosovë, konflikti u zhvillua në kuadrin e shpërbërjes së Jugosllavisë, pas një periudhe të gjatë represioni dhe mohimi të të drejtave të shqiptarëve të Kosovës, e cila kulmoi me luftën e viteve 1998–1999 dhe krizën humanitare.

Kush lexon librin e mrekullueshëm të Stefan Zweig, Bota e Djeshme, e kupton sa të qetë ishin evropianët që jetonin në një rend pa shtete të vogla. Por edhe pa e lexuar Zweigun, shtetet e mëdha janë të bindura se shtetet e vogla kanë lindur vetëm për një arsye: për tua nxirë jetën shteteve të mëdha.

Sot Edi Rama i pari dhe socialistët mbas tij apo Berisha dje, janë të bindur pothuaj sa vetë Hoxha, që Shqipëria është në qëndër të vëmendjes botërore, duke harruar se është vetëm një vend modest, i vogël dhe i varfër. Një vend që mund të bëhet i madh vetëm nëse kupton vendin modest që zë në hartën e interesave ndërkombëtare.

"Po si duhet të drejtohet vallë Shqipëria? Vijojnë pastaj lloj-lloj shpjegimesh dhe interpretimesh, por që në fund, të gjitha mbeten kur logjika ta thjeshton narrativën. Pa hë? Dy partitë kryesore PS dhe PD na e kanë treguar, një soj dhe partitë e vogla që kanë qenë kryesisht patericat e tyre."

"Gjestet 'revoltuese' të djegies së teserave natyrisht janë çështje kryetarësh dhe përpjekje për t’iu imponuar që të mos shkrihen bashkitë, por përtej këtyre gjesteve primitive, brenda Partisë Socialiste ka realisht pakënaqësi në nivele të larta politike për ndarjen".

'Besoj shumë te shteti im. Ai ka gjithë aftësinë dhe kapacitetet të ngrejë struktura prej Ministrisë së Ruajtjes së Rendit Publik dhe ushtrisë. Frika ruan vreshtin, thotë populli!'

Ka mjaft mister mbi këtë ngjarje, duke nisur nga të dhënat e identitetit të 22 vjeçarit, por për të cilin u bë shumë bujë në Itali, sa ka folur edhe vete ministri i Brendshëm, Matteo Piantedosi.