Alban Daci thotë se lidershipi aktual i PD-së erdhi në 2021 me premtimin se do ta sillte partinë në pushtet, por pas pesë vitesh dështimi dhe mungese perspektive, demokratët po mbahen në një pritje pa fund, ndërsa sakrifikojnë pa marrë asnjë përgjigje apo rezultat.

Ata që përgjigjen për të mbrojtur institucionet, policia në këtë rast, janë të përgatitur/stërvitur, fizikisht dhe psikologjikisht, për t’u përballur në mënyrë proporcionale edhe me turmat e dhunshme.

Pa kamerat, mikrofonët dhe “breaking news”-et, Lexhenda do të ishte thjesht një relike e viteve ’90. Me median, ai shndërrohet në “lajm kombëtar”, në “kërcënim”, në “zhvillim dramatik”. Kjo nuk është informim. Kjo është larje politike në cikël të plotë.

Kur retë e molotovit u shpërndanë mbi Bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, ajo që mbeti nuk ishte frika e pushtetit, por qeshja e tij. Kjo nuk ishte protestë. Ishte simulim i zemërimit. Një inskenim i varfër politik, ku flaka përdoret për të fshehur zbrazëtinë dhe zhurma për të mbuluar mungesën e besimit.

Sado të krenohet PD e Berishës, madje megjithë dhunën që përpiqet të shfaqet, prap nuk e arrin pjesmarrjen në protestat e PD së Lulit dhe LSI së Monikës. Dhe protestat e Lulit me thënë të drejtën ishin ditën për diell, jo natën me drita celularësh e me regji.

Vizita dyditore e Ivanka Trump në Vlorë, më 22–23 janar 2026, përbën një ngjarje me rëndësi të veçantë politike, ekonomike dhe simbolike për Shqipërinë. Përtej protokollit dhe vëmendjes mediatike, kjo vizitë prodhon disa përfitime konkrete dhe afatgjata për vendin tonë.

Rutina e zakonshme e protestave të thirrura nga Berisha u përsërit edhe në protestën e fundit.

Jemi në kilometrin e fundit drejt fitores, u shpreh Berisha në protestën e thirrur dhe të trumbetuar me aq pompozitet, çka do të thotë që Edi Ramës i ka lënë afat edhe për një protestë tjetër, përpara se ta rrëzojnë.

Njerëzit rrinë në hije, jo më poshtë avllive, por në kafene, studio televizive, komente, story dhe debate online, duke pritur me gojë hapur jo më Evropën nana-vida, por Brukselin, Washingtonin, grantin, tenderin, projektin pilot, apo ndonjë “fond zhvillimi” a "operacion zbarkimi".

Edi Rama hyri ne vitin e 13 që i ka ditët e numëruara. U bë vite e vite që dëgjohet ky paralajmërim që nuk shndërrohet kurrë në realitet politik, të paktën nga kjo opozitë, me këtë model politik dhe me ata që e përfaqësojnë sot.

Kompromiset dhe pazaret e nëndheshme që bën me Ramën, ujku plak përpiqet t'i mbulojë me thirrje hiperbolike kundër tij, duke e quajtur "Ramaduro" atë dhe "Narkoshtet" shtetin shqiptar.

Trump kërkon të eliminojë rolin politik dhe ekonomik të BE! Jo vetëm që nuk do i'a dal, por me politikat e tij jo miqësore po e ndihmon bashkimin e kontintetit Europian dhe forcimin e tij në dimensionin ushtarak dhe ekonomik.

Trashëgimia e Ismail Qemal Vlorës nuk është vetëm Pavarësia. Është ideja se shteti duhet të jetë i denjë për qytetarët e vet.

Nga kjo filloi një vërshimë e fyerjeve, sharjeve e shprehjeve dehumanizuese nga persona anonimë e joanonimë, në mënyrë individuale e të organizuar, e cila zgjati për tri ditë rresht. Për fat të mirë nuk pati kërcënime e sharje të atij niveli, siç i kishte përjetuar gazetari Lirim Mehmeti këto ditë nga një person, po ashtu simpatizant i LVV-së.

Sot, pafuqia politike e Sali Berishës nuk është më çështje perceptimi, por një realitet i prekshëm. Ai u rikthye pa rrugëdalje, pa projekt fitues dhe pa aftësi unifikuese.

Fillimisht tha se opozita nuk e pranon veprimin e shpejtë parlamentar për të miratuar Bordin e Paqes në botë, themeluar nga presidenti Trump. Në pasditen e hershme u vu në radhë për të votuar pro Ramës në Bord dhe kundër vetes.

Ndërkohë që kur vjen diskutimi te dy prej reformave më të rëndësishme edhe për të ardhmen e saj politike, në një kohë kur vetë kanë kërkuar dhe kanë ndërmarrë nisma për t’i ndryshuar dhe përmirësuar, duket sikur jetojnë politikisht në realitete paralele.

Natyrisht në 24 janar, shqiptaret do të shfrytëzojnë fundjavën për të dalë, apo  udhëtuar e psonisur, dhe nuk kanë fare në plan të dalin në protestën e “fuqishme” të Saliut.

Sali Berisha me të vetët e njohën "Ramaduron" si kryeministër legjitim dhe përfaqësues të shqiptarëve në një forum privat ndërkombëtar të rëndësishëm.

Në Vaterlo, Napoleoni humbi jo vetëm betejën, por edhe mitin e pathyeshmërisë. Sot, Berisha duket se po humb gradualisht të njëjtin mit përballë Ramës.