Çfarë duhet të ndodhë që të pranohet se kemi të bëjmë me dhunë? Të hidhen bomba? Të ketë viktima? Apo dhuna fillon të quhet e tillë vetëm kur është tepër vonë për ta ndalur?

Altin Ketro argumenton se thirrjet për rrëzimin e gjithë klasës politike dhe rindërtimin e shtetit nga e para do ta çonin Shqipërinë në krizë institucionale, ekonomike dhe izolim, duke krijuar një cikël të pafund revolucionesh.

Skënder Minxhozi argumenton se protesta rrezikon të humbasë mbështetjen dhe legjitimitetin nëse kalon nga rezistenca paqësore te aktet e dhunës, pasi kjo, sipas tij, do t’i shërbente më shumë qeverisë sesa vetë protestuesve.

Studimi u financua nga fondacioni gjerman Konrad-Adenauer-Stiftung (KAS)* dhe u bazua në një kampion të rastësishëm dhe të shtresëzuar gjeografikisht prej 1119 të rriturish në 12 qarqet e vendit, duke siguruar përfaqësim demografik, gjeografik dhe politik me një marzh gabimi statistikor nën 2.9%.

Dje, Gjykata e Lartë e SHBA-së, në një vendim historik, e shpalli këtë urdhër ekzekutiv të paligjshëm dhe antikushtetues, duke konfirmuar se Amendamenti i 14-të i Kushtetutës garanton shtetësinë për çdo person të lindur në tokën amerikane, pavarësisht statusit të prindërve.

Kjo në fakt është fundi i maskës së protestës qytetare, fundi i fantazisë për meme, pelikanë, flamingo dhe kthimi në identitetin e protestave të dhunshme të Tiranës, me të cilat ky qytet është ndoshta më i stërvituri në gjithë Evropën.

Turmat krijojnë presion, por jo domosdoshmërisht besim. Një protestë mund të mbushë sheshin për një ditë, por nuk mbush boshllëkun e vizionit për vitet që vijnë.

Historia tregon se shumë lëvizje rinore kanë humbur mbështetje, jo për shkak të kauzës së tyre, por sepse kanë kaluar nga protesta simbolike, në veprime që një pjesë e opinionit publik i ka perceptuar si kalim të Rubikonit, si tejkalim të kufijve të pranueshëm shoqërorë

Njerëz, jini vigjilentë. Po u bënë fitimtarë njerëz të rrahur, me vese, dhunues e trafikantë,  njerëz pa shpirt, pa din e iman, të yshtur, të marrë e kasapë…, atëherë fitimtari kthehet në përbindësh.

Protesta e ka dhënë, demonstruar mesazhin e vet, e njerëzit e kanë kuptuar madje shumë mirë. Sot ne jemi në një fazë ku askush nuk është i panjohur me atë që ka parë e dëgjuar.

Edhe pse programi utopik i protestës së përditshme bulevardore nuk ka gjasa të realizohet, një objektiv politik organiztorët e saj mund ta arrijnë: Mund të nxjerrin një kandidat konkurrues përballë kandidatëve për kryebashkiakë të dy partive të mëdha.

Amplifikimi i idesë së "protestës së bukur" nga përfaqësues të qeverisë në Tiranë më kujton, sidoqoftë, shembullin e famshëm të "përshëndetjes së ushtarit me ngjyrë" (The Negro's salute) në esenë e Roland Barthes, Myth Today (Le Mythe, aujourd'hui), e cila mbyll librin e tij Mythologies, botuar në vitin 1957.

Iluzioni i forcës në emër të së cilës lëshojnë përditë mallkime dhe dënime, është thjesht iluzion. Pas pak kohësh kur të kthejnë kokën pas do shikojnë vetëm hijen e tyre.

Protesta është akoma më e dëshpëruar për mbështetje ndërkombëtare, pra për një mbështetje nga vendet anëtare të BE dhe ndoshta dhe nga SHBA, opozita atje sëpaku, pasi pikërisht si protestë anti-Trump u ndërkombëtarizua dhe kishin lënë për të kuptuar organizatorët se protesta po bënte dhe këtë ‘lojën’ e evropianëve anti-Trump!

Duket qartë se fanatikët islamikë që i janë ngjeshur që në fillim kësaj proteste, vërtetë nuk janë apo kanë të bëjnë me Hezbullahun dhe Hamasit, por janë mbështetëset më të mëdhenj të këtyre proxyve gjakatarë të regjimit të ajatollahët.

Si gazetar, do të flas nga këndvështrimi i medias dhe ndoshta do të jem edhe kritik për disa nga vështirësitë që kolegët e mi, hasin në raportimin e proceseve gjyqësore.

Gjatë fjalës së mbajtur në ceremoninë e diplomimit të magjistratëve të rinj në Shkollën e Magjistraturës, ministri i Drejtësisë, Toni Gogu, u bëri thirrje brezit të ri të gjyqtarëve dhe prokurorëve që të ushtrojnë detyrën me integritet, përulësi dhe ndërgjegje

Marrëdhënia midis drejtësisë dhe medias nuk duhet ndërtuar mbi logjikën e kundërvënies, por mbi përgjegjësinë e ndërsjellë ndaj publikut. Liria e medias dhe pavarësia e gjykatës nuk e përjashtojnë njëra-tjetrën; përkundrazi, ato plotësojnë njëra-tjetrën,

I madhi William Shakespir, në kohën e tij të artë, shkroi një komedi kryevepër me titull "Ëndrra e një nate vere".

Strategjia klasike e sistemit ka qenë “lodhja”. “Bashkëekzistencë paqësore me protestën. Ne qeverisim, ju protestoni.” E ka aplikuar dy herë me sukses të pjesshëm.