Të shëtisësh pa marrë celularin është si të shpallësh pavarësinë personale. Është ekuivalenti modern i themelimit të një republike të vogël, ku mbreti i vetëm është mendja jote dhe e vetmja taksë është numri i hapave që arrin të bësh.

Fillimisht, pak kontekst. Burrnesha ishte një grua biologjike, kryesisht nga zonat malore të Shqipërisë së Veriut, e cila zgjidhte të jetonte si burrë për arsye shoqërore e familjare. Duke hequr dorë nga martesa dhe jeta seksuale, ajo merrte rol publik mashkullor: vishej si burrë, mbante armë, merrte pjesë në kuvende, punonte tokën

Situata në PD duket qartë se nuk është përgatitur për një garë të menduar dhe të strukturuar në Tiranë, e cila dukej prej kohësh që do të ndodhte. Një garë që nuk është e plotë, pasi është një nxemje për fushatën e ardhshme në 2027-n.

Pas 7 muajsh pa një kryetar bashkie të votuar në krye të detyrës dhe po ashtu pa një kryetar bashkie të dënuar nga drejtësia lidhur me detyrën, u detyruam të marrim një hap të debatueshëm në raport me Erion Veliajn, por të detyrueshëm në raport me fatin e kryeqytetit të Shqipërisë.

Bashkimi i votave të PD me PS është thjesht një përpjekje e PD për të fshehur dështimin kundër Veliajt. Meqë dështuan ta padisin, meqë nuk ia dolën dot me protestat e sponsorizuara me 20 veta, tani po përpiqen të duken si fitimtarë duke bashkuar votat me PS.

Në këtë skenar, emri i Jorida Tabakut përmendet shpesh, por vetëm si një mundësi që ekziston në letër, jo si një vendim i prekshëm. Përballë një gare të ashpër dhe të shënuar nga përballje politike dhe personale, ajo duket e rezervuar për të marrë një hap kaq të madh, duke rrezikuar mandatin e saj si deputete për një kohë të shkurtër.

Një qasje e këtillë e popullatave të dy shteteve nuk do mend se ka të bëjë me perceptime të sigurisë, për të cilën Kosova vazhdon të shikojë në formë pothuajse plebishitare rolin prijës të SHBA-së e Serbia vazhdon të mendojë (madje 72 për qind e respondentëve) se Amerika nuk ka çka të kërkojë në Evropë.

Prej disa kohësh, së bashku me Prof. Machiarella nga Universiteti Ca' Foscari i Venecias, po bisedonim për publikimin e një korpusi me mbishkrimet e Shqipërisë së Jugut. Prof. Machiarella dhe ekipi i tij kishin kohë që studionin zonën e Delvinës si një prej oazave historike dhe kulturore të Epirit, në kontekstin më të gjerë të zhvillimeve ballkanike.

Një debat i ndezur mes shoqesh për mënyrën se si torturohen patat nga njerëzit për të arritur prodhimin e produktit ushqimor luksoz “foie gras” dhe një përfundim i tij me një vendim për të respektuar patat e gjora, nuk është ndryshe nga lindja e logjikës së debatit konstruktiv edhe në vendin tonë.

Në vendin tonë, dy partitë kryesore zotërojnë aktualisht plot 133 mandate parlamentare (nga 140 gjithsej). Dmth, ‘elektorati gri’ është praktikisht i papërfaqësuar në parlamentin shqiptar.

A është rënia e Veliajt një reflektim politik? Ndëshkim moral? Goditje e korrupsionit që premton një mëngjes më të pastër për shoqërinë? Një triumf i drejtësisë? Do duhej të ishte.

“Nuk është burrëri t’i heqësh një qime luanit të lidhur me zinxhir për qafe”, ka shkruar kohë më parë Sami Frashëri. M’u duk shprehje e qëlluar për ta përdorur për nisjen e këtij opinioni mbi çka ngjan këto ditë në gjyqin e Hagës.

Këshilltarët kokëboshë, ata që vetë Erion Veliaj i përzgjodhi pikërisht për këtë cilësi dhe që i përdori sa qe në detyrën e Kryetarit të Bashkisë për çfarë ia deshi qefi atij, sot u shfaqën si një pellg llubatëtire, përmjerrë siç e meritojnë njerëzit që nuk kanë as minimumin e dinjitetit.

E vërteta është se kemi dy beteja të ndryshme: betejën politike të Edi Ramës që i duhet një kryetar i ri bashkie për Tiranën dhe betejën juridike të Erion Veliajt i cili duhet të provojë jo vetëm pafajësinë e vet, por dhe procesin e linçimit politik ndaj tij.

Opozita nga ana tjetër, me plot arsye dhe të drejtë kërkon të përfitojë nga kjo situatë, por po heziton të bëjë një betejë politike për Tiranën, e cila në realitet është kryebeteja e çdo partie në Shqipëri.

Shtëpia ku thuhet se është vendosur tritoli është më shumë sesa një objekt ndërtimi. Ajo është një simbol i pasurisë së papërgjegjshme dhe arrogante që burokratë lokalë kanë ndërtuar në kurriz të qytetarëve shqiptarë. Pasuri që nuk mund të justifikohet as nga rroga e shtetit, as nga ndonjë aktivitet i ligjshëm i deklaruar.

Një nënë shqiptare ka vendosur të ndajë publikisht historinë e djalit të saj transgjinor, duke treguar mundimet, paragjykimet dhe forcën për t’i qëndruar pranë fëmijës së saj. Kjo letër i është drejtuar Aktivistes Xheni Karaj, e cila e bën publike për Shqiptarja.com.

Me ekstrapolim të përafërt statistikor, i bie që rreth 700 mijë banorë të rritur të vendit nuk simpatizojnë asnjërën nga dy partitë kryesore! Po për kë votuan më 11 maj këta që nuk kanë opinion pozitiv për asnjërën nga dy partitë e mëdha?

Me këtë opozitë - që glorifikon ekstremistë të largët në vend që të ofrojë alternativa për qytetarët që i ka afër – Shqipëria vështirë se mund të shpresojë për ndryshime pozitive apo rotacion pushteti pas katër vitesh

Shqipëria e ka njohur Palestinën qysh më 1988, në ditët e fundit të regjimit komunist. Atëherë, Tirana zyrtare shfaqej si kampion i popujve të shtypur, edhe pse vetë shqiptarët ishin të shtypur deri në palcë nga regjimi.