Edi Rama nuk ikën nga zhurma. Nuk ikën nga sharjet. Nuk ikën nga trendet e rrjeteve sociale. Nuk ikën as nga algoritmet, qofshin ato edhe mashtruese.

Sali Spiuni nuk ka lejuar kurrë protesta. Për Sali Surratin protesta kundër tij është mollë e ndalume.

Izraeli është një aleat i ngushtë i Shqipërisë. Një aleat strategjik, që ka marrëdhënie të ngushta politike, dhe partneritet të ngushtë për të mbrojtur sigurinë kibernetike, kundrejt agresionit permanent të Republikës Islamike të ajatollahëve.

Çeshtja e identitetit të lidershipit që qëndron pas protestës ka qenë në krye të diskutimeve në Tiranën politike e mediatike qysh në ditët e para të shfaqjes të këtij fenomeni që më pas u kthye në ritual të përditshëm.

Partia Socialiste nuk është më një organizatë politike. Është një kalë. Mbi të hipin disa njerëz, por vetëm njëri vendos kush hipën, kush zbret dhe kush shpallet se ka rënë.

Sali Berisha është i zhgënjyeri i madh i këtyre protestave. Ai ka kuptuar se në 22 ditë protestë janë mbledhur më shumë njerëz sesa në 13 vjet opozitë të Partisë Demokratike.

Shqipëria ka ende sfida serioze, por nuk ka përjetuar kriza të mëdha destabilizuese të shkaktuara nga vendimmarrja politike, si ato që shënuan periudha të mëparshme të historisë së saj.

Protesta e idealistëve duhet të shfrytëzohet si energji popullore për të zhvilluar një demokraci të garantuar institucionale, forcim të luftës ndaj korruspionit nëpërmjet fuqizimit të SPAK dhe vendosjes së standarteve për barazi dhe solidaritet social bashkëkohor.

Lidershipi i tyre duhet të kuptojë që epoka Sali Berishës dhe Edi Ramës ka përfunduar, dhe kjo jo në sytë e militantëve, por në sytë e shqiptarëve.

Kjo protestë, përtej madhështisë së saj, ka krijuar disa dritëhije dhe pikëpyetje. A i shërben vërtet kjo protestë Shqipërisë dhe shqiptarëve, apo interesave të dikujt tjetër?

Një protestë 21-ditore përfaqëson një akt të gjatë rezistence dhe këmbënguljeje politike. Por kur objektivi kalon nga shprehja e pakënaqësisë në përpjekjen për të detyruar dorëheqjen e qeverisë, përmes presionit të vazhdueshëm në rrugë, protesta hyn në një fazë të re.

Ka një mënyrë të drejtpërdrejtë për ta matur nivelin e përkrhajes ndaj protestave dhe ai është votimi në zgjedhje.

Në një vend normal, flamingoja do ishte simbol ekologjik, estetik, një metaforë për ekuilibrin e brishtë mes natyrës dhe barbarisë urbane. Në Shqipëri gjithçka degradohet në folklor militant. Edhe flamingoja. Edhe protesta. Edhe revolta. Sepse këtu çdo gjë që prek turma kthehet në daulle, flamur dhe ulërimë fisi.

Një nga kërkesat që artikulohet në protestat e fundit në Tiranë është largimi i klasës së vjetër politike, e përfaqësuar nga PS dhe PD, dhe zëvendësimi i saj me forca të reja politike që do të lindnin nga vetë kjo lëvizje.

Kurrë Shqipëria nuk ka pasur një tribunë të tillë e cila, si një Big Brother mbarëkombëtar, tregon se çfarë u ka ndodhur shqiptarëve këto 35 vjet. Këtë algoritëm s’e kalon dot njeri.

Ish-ministri i Shëndetësisë thotë se akuza për “vjedhje duke shpërdoruar detyrën” ka problem themelor ligjshmërie dhe argumenton se vjedhja duhet të përkufizohet qartë në ligj.

Historikisht, ultimatumet kanë qenë efektive, kur mbështeten nga një lëvizje apo forcë e organizuar politike, nga një shumicë e gjerë shoqërore, ose nga mekanizma institucionalë që mundësojnë realizimin e kërkesave të tyre.

Protestat sot po na tregojnë se rinia dhe gjenerata Z ka hyrë tashmë në politikë pa patur nevojë për leje, duke shënuar një tjetër sukses përballë klasës së vjetër politike.

Në një shoqëri demokratike dhe të shtetit të së drejtës, fillimisht lind dyshimi, më pas kërkohen faktet, analizohen provat dhe vetëm në fund formohet bindja. Sot, gjithnjë e më shpesh, ndodh e kundërta

Fjala e plotë e Edi Ramës në mbledhjen e grupit të PS, ku u fokusua tek investimi në Zvërnec dhe te protestat para kryeministrisë.