Lulzim Basha, ka zgjedhur sërish edhe kësaj  here, rrugën e vetme dhe më të lehtë për tu zvarritur drejt  humbjes, bojkotin edhe të  Këshillit Politik. Pas miratimit në Parlament me shumicë votash të ndryshimeve kushtetuese, kryetari “opozitës së shpartalluar” ka dalë mes aleatëve, dhe ka kërcënuar dhe paralajmëruar jo vetëm kryeministrin me burg “kur të vijë në pushtet”, por ai ka paranjoftuar se “do të braktisim edhe Këshillin Politik”.

Mbi 75 përqind e shqiptarëve nuk ka e kanë kërkuar hapjen e listave, as që të shtiret si i gëzuar Edi Rama, dhe as që të bëjë si i prekur Lul Basha, por që të ndryshojë rrënjësisht sjellja e pushtetit në këtë vend. Dhe që kjo aspiratë të realizohet, duhet që ata njerëz të përfaqësohen sinqerisht dhe realisht, duke filluar që nga këto zgjedhje.

Bëjnë gjithmonë të njëjtën gjë. Nuk është gjëja më e mirë që mund të bëjnë, por ama vetëm atë vazhdojnë të bëjnë. Para çdo zhvillimi të rëndësishëm politik, para çdo reforme të madhe legjislative, para çdo fushate elektorale, para çdo vendimarrje të madhe ndërkombëtare për Shqipërinë sillen njëlloj. E bëjnë pambarimisht pa i hequr asnjëherë asnjë presje, sepse me sa duket, është e vetmja gjë që dijnë të bëjnë.

30 qershori i vitit të kaluar, është ende i freskët për të kuptuar, se këtë 30 korrik e kanë dhuratë prej tij. Është çmimi i hidhur që duhet të paguajë çdo udhëheqës, kur humbjet i shpall fitore dhe dështimet i shpall suksese. Ndaj PD është më e fituar këtë 30 korrik, pasi, e para e kupton që nuk ka fituar gjë dhe e dyta e kupton se çfarë ka humbur nga marrëzia e vitit të kaluar.

Miqësisht po i sqaroj 2-3 element që edhe njerëzit të kuptojnë ç'po ndodh dhe pse kundërshton opozita.

Monika Kryemadhi është në rrugë të mbarë. Ndryshe nga Basha, ajo ka filluar t’i heqë frikën vetes për zgjedhjet edhe pas ndryshimeve kushtetuese. Më së paku, është e qartë që ndryshimet do të bëhen dhe po mendon si ta bëjë më të lehtë ditën pas ndryshimeve.

Departamenti Amerikan i Shtetit çmonoti me deklaratën e sotme analizat, pretendimet dhe shpresat e palogjikshme të opozitës jashtëparlamentare dhe të Presidentit të Republikës duke i hapur rrugë, siç ishte e parashikueshme, ndryshimeve kushtetuese dhe listave të hapura që do të votojë Kuvendi, i cilësuar edhe njëherë nga SHBA plotësisht legjitim. Një tjetër dënim nga ana e ndërkombëtareve ndaj vendimit vetëvrasës të Lulzim Bashës për të braktisur kuvendin 17 muaj më parë.

Le të rikthehemi tek deklarata e ngjizjes së gabimit të Lulzim Bashës, faturën e të cilit po vazhdon ta paguajë edhe sot. Tha se “kështu nuk vazhdohet më” ndërsa pas 17 muajsh jo vetëm qeverisja ka vazhduar por janë dhe 9 muaj tjerë përpara.

Frika e humbjes, mbetet shkaku kryesor i çdo situate që sekretarët e Lulzim Bashës mundohen të krijojnë pas çdo seance në Parlament, apo pas çdo dakortësie mes palëve në Këshillin Politik.

"Mirëpo, nëse dikush po mendon që tashmë e kemi arritur pikun dhe se po e shohim më të keqen, e ka gabim. Raportimet se shumica e kanë kaluar virusin dhe se tash jemi afër një lloj imuniteti kolektiv janë të paqëndrueshme. Janë thjesht hamendësime joshkencore."

Shqipëria ka nevojë për një sistem të drejtë zgjedhor, ku një votë e qytetarit, të vlejë njësoj dhe të ketë të njëjtën peshë mbi rezultatin e zgjedhjeve. Sistemi i vitit 2009 dhe 2013 e ka deformuar votën. Më 2017 Lulzim Basha, pranoi t’i heqë fare koalicionet parazgjedhore dhe vota ishte më e drejtë. Por meqë ai humbi, mendon se duhet të rikthejë sistemin që deformon votën, si më 2009 dhe 2013.

Arrestimet e fundit për dosjen 339, shënojnë “normalizimin” e saj, duke e futur në një hulli banale vjedhjesh nga hajdutë xhepash, të cilët gjallojnë rregullisht në të gjitha votimet shqiptare, që prej 30 vjetësh. Drama politike që u ndërtua mbi këtë dosje, shërbeu vetëm që PD të krijojë opozitën e Murrizit e Hajdarit, duke relativizuar veten dhe duke bërë me dëshirën e saj një autogol të hatashëm politik, që vazhdon ta paguajë.

Në Shqipëri, dihet, nuk na pëlqejnë shumë rregullat. I kemi hedhur “në kosh plehrash” bashkë me atë të çmendur diktaturë që hoqëm në kurriz. Po na thanë mbaj maskën, do të na shijojë më shumë se çdo raki dëshira për të mos e vënë, po na thanë mbaj distancën, eh, ku ka më bukur se të përqafohemi në këto kohë; po na thanë laj duart, sa batuta do të hidheshin përreth nga miqtë tanë? Ka lindur në Shqipëri në këto kohë një tjetër lloj rebeli, quhet rebel Covidi.

Edi Rama ka tashmë gjithë pushtetin qendror dhe atë lokal, dhe gjithë përgjegjësitë për të drejtuar vendin. Shkarkimi i Ilir Metës dhe hapja e një procedure për të zgjedhur një President të ri, do të rëndonte imazhin e një pushteti që i do të gjitha institucionet nën kontroll dhe do të ishte për të një kosto politike.

Listat e hapura janë për të shpëtuar personalitetet nga hakmarrja e partisë, jo për të shpëtuar anonimët. Ato vlejnë vetëm kur në listë është një personalitet që nuk i ka punët mirë me preferencat e kryetarit, por që e vlerëson populli.

Astrit Patozi: Koha ka treguar, se midis tyre mund të bëjnë, jo vetëm luftë, por edhe pazar.

Deri para pak ditësh, jo vetëm ata që kërkonin hapjen e listave “ishin agjentë të Edi Ramës”, por mbi të gjitha “kush prekte Kushtetutën luante me zjarrin”. I vetmi argument procedural që kishte Ilir Meta dhe PD ishte se Kushtetuta nuk mund të preket një vit para zgjedhjeve dhe se po të prekej do merrte flakë vendi. Luli pati mirësinë të mos thoshte këtë radhë, që “do kalojnë mbi trupin tim”.

Një ndër vetitë më të dallueshme të mendësisë totalitare është theksimi i rëndësisë së propagandës në ligjërimin politik.

Kur i shikon bashkë dhe i dëgjon si flasin, të krijohet idea se kanë 20 vjet që mendojnë dhe veprojnë njësoj, aq të ngjashëm dhe të sinkronizuar duken sot zotërinjtë Bardhi dhe Vasili.

Gjej pak kohë, eja vizito Divjakën, tako njerëzit e punës, ndihmo modestish biznesin lokal dhe falëndero deputetin e zonës Erion Braçen që me përkushtimin dhe punën e tij ia riktheu turizmin kësaj zone ku natyra është e paprekur ashtu si idealizmi i vetë Braçes!