Ata i janë bindur jo thjesht urdhrit të Hipokratit, por respektit për qenien humane.

Lajm i mirë është që ka dalë negativ, por lajm i keq është pabarazia e një autoriteti të lartë shtetëror para protokollit shëndetësor, për të cilin është rënë dakord të aplikohet në këtë kohë krize.

Jo more! Pse kaq e thjeshtë qenka? Të kishte qenë tamam ashtu, ne na takonte të organizonim manifestime për mirëseardhjen e virusit në të gjitha pikat kufitare. Sepse ku ta gjenim të vinte ajo ditë.

Reportazh nga Luan Rama për Viktor Gjikolën.

Dritarja e qelisë pa xhama. Shiu i janarit përplaset mbi kangjellat e ndryshkura dhe pështyn batanijet tona. Jemi 6 të burgosur në qelinë Numër 1, Sektori 4 në katin e dytë e cila është vetëm 8 metra katrorë.

Në vitin 2016, rreth 16 muaj pasi kishte ardhur në pushtet, ministria e Shëndetësisë ndërmori hapin e madh për ngritjen e Qendrës Kombëtare të Urgjencës Mjekësore (QKUM).

Protokolli mjeksor, me të drejtë, nuk e lejon praninë e të tjerëve, bashkëshortit, fëmijve, vëllait apo motrës.

Herën e fundit që bëmë debat për këtë gjë, mendova se e tremba mjaftueshëm.

Të burgosurit me vite e dekada ruajtën një dinjitet të madhërishëm...

Të njëjtën gjë e bënë dhjetra qytete të Italisë. Disa duke demonstruar simbolet e Italisë, disa duke kënduar në kor, të tjerë duke duartrokitur secili në ballkon të vet.

Shpëtimtarët tanë në këto ditë të vështira duhet të jenë mjekët, librat dhe NETFLIX-i.

Fjalët e kryeministrit britanik Boris Johnson dhe të këshilltarit të tij shkencor Patrick Vallance shokojnë: “Le të marrin virusin shumica e britanikëve, do të vdesin disa, por duhet bërë infektimi i turmës që të jemi më të fortë stinën e ardhshme”.

U bë ditë që stresi, meraku, lodhja tek ajo është e pranishme, por kur ajo gjen pak kohë lexon lajmet dhe ndihet e fyer!

Qeveritarët të marrin masa që të mos mungojë sapuni dhe uji, kurse mjekët të japin këshilla se si dhe pse të lahen duart.

Për herë të parë pas kaq shumë dekadash në Tiranë dëgjohet kënga e zogjve. Nuk ka uturima dhe borie makinash, nuk zhurmon as mileti dhe qyteti nuk po i beson dot vetes së tij.

Pastaj erdhi koronavirusi dhe të gjitha shqisat u drejtuan tek mjekët, infermierët dhe shkencëtarët, që po punojnë nën presionin e kohës për të shpikur kurën dhe vaksinën.

Shpallja zyrtare e gjendjes së Pandemisë botërore nga OBSh-ja, vendosja e kurrorës së virusit në më shumë se 100 vende dhe përhapja e tij në çdo kontinent, i ka vënë vulën këtij pushtimi pothuaj virtual dhe pushtimi tërësisht real cep më cep të globit.

Venediku përdori si vënd karantine ishullin e Santa Maria di Nazareth. Qëndrimi i detyruar në ishull zgjaste 40 ditë, pas së cilës besohej se, pa manifestime të sëmundjes, ata nuk ishin bartës të infeksionit dhe mund të hynin në qytet.

Prej 3 ditësh kam kërkuar në mbi 50 farmaci në Berlin dhe nuk munda të gjej, as maska anti-virus dhe as dizinfektat për duart.

Fundnëntorin e vitit të kaluar kur toka u drodh nën këmbët tona ju nuk rrëmbyet palltot e ngrohta të stinës por veshët përparëset e bardha, i hipët ambulancës dhe nxituat për në gërmadhat e Durrësit, Laçit, Thumanës.