Një ditë para përvjetorit të 110 të Nënë Terezës, nga shumë prej nesh, Xheni bëri atë që Nënë Tereza thotë: I dha dashuri një nëne të braktisur, që nuk e donte askush. Veprimet janë ato që na dallojnë, e me siguri do të ketë nga ata që do të rudhin bizët e tyre të thara nga urrejtja edhe për këtë rast. Por s'ka gjë. 

Astrit Patozi: Kjo mburrja e qeverisë me sendet, që ka ndërtuar apo financuar gjatë mandatit të saj, është një nga gjërat më të neveritshme të këtyre viteve të fundit.

Kryetari i demokratëve Lulzim Basha, ka nxituar edhe kësaj here të japë “ofertën” e tij imagjinare për mjekët dhe infermierët, lidhur me pagat , sapo kryeministri Rama ka njoftuar rritjen reale të tyre. Në fakt, u ndje si një karshillëk që Lulzim Basha po i bënte vendimit të qeverisë, e cila vazhdimisht ka treguar se është e gatshme për rritjen dhe mbështetjen financiare ndaj heronjve të pandemisë. I vetmi që nxiton vazhdimisht të “konkurojë” qeverisjen dhe kryeministrin Rama, mbetet kryetari i ish-opozitës. Ai ka kohë që ka nisur të ndjehet “i madh, lider” madje së fundi edhe “kryeministër”.

Kjo histori do të marrë fund shumë shpejt....

Astrit Patozi: Cili e ka zbrazur me shumë Shqipërinë, kur ka qeverisur, këta në pushtet apo ata në opozitë?

Së paku Basha është i zgjedhur i PD-së dhe ka mandat të vendosë vetë për një listë, por Komisioni i tij është thjesht alibi për paaftësinë e tij.

Po ku ishit ju zoti Meta, kur shqiptarët nisën të emigrojnë, kur shqiptarët nisën të shkojnë dhe të vijnë, kur pushtetarët e djeshëm nisën të bëjnë para me thasë, nisën ti qepen fushave, maleve deteve dhe lumenjve, për ti shitur dhe blerë, për tu bërë pasanikër?

“Një vend i bekuar nga Zoti me bukuri të jashtëzakonshme dhe pasuri natyrore që jo shumë vende në botë i kanë, po braktiset gjithmonë e më shumë.

Jane ata qe po bertasin me shume per zbrazjen e ketij vendi.

Deri tani ka dy kundërshtarë seriozë të negocimit të krizës së Bjellorusisë nga kryesia shqiptare e OSBE. I pari dhe më i vendosuri është Lukashenko. Ai në fakt, njësoj do ta kishte dhe po të ishte Franca apo Italia. Por i ka ndodhur Edi Rama ministër i Jashtëm i vendit që kryeson OSBE-në, dhe e ka me atë.

Kadareja bënte sikur nuk e kuptonte çdo të thoshte pluralizëm...Ishte edhe Fatos Nano aty…

Por shmangia kaq e gjatë nga debati politik e çelësit të zgjedhjeve të ardhshme, me kaq shumë peshë për fatet e shumë personazheve VIP, lë vend për shumë hamendësime.
 

Këto janë tre autogolat e opozitës, ku dalin kundër ndërkombëtarëvem, kundër Shqipërisë dhe promovues të punës së kundërshtarit të tyre. E kjo është fitorja e Ramës në ‘Bjellorusi’.

Janë boshatisur fshatrat, po marrin arratinë, s’ka mbetur këmbë njeriu në asnjë cep të Shqipërisë!

Lulzim Basha ka shanse të bëhet partizan i listave të mbyllura deri në 30 për qind dhe Edi Rama të bëhet partizan i listave plotësisht të hapura, ndërkohë që në shtator do të nisë puna që ndryshimet kushtetuese të reflektohen në Kodin Zgjedhor.

Presidenti i Kosovës Hashim Thaçi është në pritje të shqiptimit të akuzës, pasi është thirrur në Hagë për të dhënë shpjegime rreth dosjes së tij.  Ramush Haradinaj po ashtu. Kaderi Veseli kryetar i PDK është po në pritje. Në këtë listë pritet të jetë thuajse gjithë ish komandantët që sot janë në politikë. Deri dhe Ali Ahmetin në Maqedoni, e ka prekur lista.

Pas deklaratës së Monikës nga Mali i Tomorrit për mosnjohjen e COVID 19, duhet kërkuar dhe pritur me mbajtje fryme qëndrimi i Lulzim Bashës për këtë çështje.

Sikur të mos mjaftojë pandemia, kushtet e vështira ekonomike, post-tërmeti, problemet e pështira politike, tashmë në Shqipëri është bërë personazh Lukashenko.

Unë e kuptoj makthin e madh që i ka përfshirë të gjithë kundërshtarët e Edi Ramës nga që janë të bindur se nuk e mundin dot me zgjedhje, unë e kuptoj krizën e thellë në të cilën është zhytur opozita e vjetër shqiptare që u shfaqet shqiptarëve me emrat më të stërkonsumuar në gjithë këta vjet.

Amnezia nuk mund të trasformohet në një amnisti politike. Çfarë ndodhi në Shqipëri në periudhën 1993-1998 dhe nga 2005 në 2013 duhet treguar dhe kujtuar për t’u dhënë mundësinë zgjedhësve të gjykojnë të tashmen dhe të shkuarën dhe të vendosin se kush meriton me të vërtetë një tjetër shans.