Tre pyetje për Edi Ramën, jo si kryeministër!

Këto radhë po i shkruaj si pedagog universiteti prej më shumë se 20 vjet, dhe së fundi edhe si pedagog i jashtëm në IB Washington DC, si pjesëmarrës në shumë veprimtari akademike jashtë vendit, si gazetar që një pjesë të madhe të shkrimeve të mia ia kam kushtuar edhe problemeve të kulturës, të arsimit apo të shkencës në përgjithësi dhe si qytetar i Republikës që, në më shumë se një rast, jam shprehur për krizën e thellë të mendimit human e shkencor në vend.

Aq herë sa thyen dhe sulmon institucionet publike në Tiranë, mos harro se sapo ke falimentuar një bujtinë në Theth dhe një hotel në Dhërmi.

Liderët e opozitës joparlamentare nuk artikulojnë dot politikisht asnjë ide, dhe kuptohet se janë të trembur nga Reforma në Drejtësi, e cila drejtohet nga amerikanët. Por këtu fillon realisht konflikti.

Të hedhësh në shesh Kushtetutën, përreth zjarrit toksik, Kushtetutën që është ligji më i lartë në Republikën e Shqipërisë, përbën në vetvete jo vetëm një vepër të mirëfilltë penale që dënohet nga Neni 268 i Kodit Penal, por kompromenton frymën, qëllimin dhe të ardhmen që ofrojnë soji i këtyre protestuesve kushtetutdjegës.

E dija që do vinte kjo ditë e kobshme. Nuk mund të ndodhte ndryshe me ju që ditën e votimit që duhet të jetë ditë feste e ktheni në ditë zie.

Pas një udhëtimi të dëshpëruar në Britaninë e Madhe, dhe një injorimi mizor që i janë bërë pretendimeve të tij nga faktori ndërkombëtar, Lulzim Basha po përpiqet të fusë krizën në një spirale të re, duke bërë sikur është gati për një pakt me Ramën. Dhe për këtë shkak, flet për mundësinë e shtyrjes së zgjedhjeve, përtej 30 qershorit.

Sa më shumë ndryshon, aq më shumë është e njëjta gjë: Shqipëria e sotme dhe ajo e fiks dy vjetëve më parë, është i njëjti film, i luajtur, me të njëjtët aktorë, të njëjtët figurantë dhe të njëjtin skenar.

Mediat shqiptare, publicistë, gazeta e televizione, të zënë me luftën për pushtet mes palëve armike dhe hamendjet nëse këto palë qelbësira do jenë të afta të na e rrezikojnë apo jo jetën ne qytetarëve, apo nëse e ardhmja jonë duhet t’i shohi ngjarjet e 1997-tës si lodra fëmijësh në krahasim me atë çka po na përgatit Monika me Lulin, dhanë fare thatë dy lajme.

Sistemi i drejtësisë në Shqipëri ka hyrë në një spirale të rrezikshme, ku në fakt çdo ditë e më tepër po ha vetveten se sa po bën atë që duhet të bënte dhe që ka për detyrë ligjore ta bëjë, të dënojë kriminele, trafikantë dhe njerëz të grupeve kriminale në Shqipëri.

Pa marrë parasysh a arrin opozita ta rrëzojë apo jo qeverinë, për Ramush Haradinajn pothuaj dy vjet në pushtet qenë papritur të dobishme. Futi në punë ca militantë dhe pas aplikimit të tarifës kundër prodhimeve serbe mbështetja për partinë e tij është rritur.

Në kohën kur disa individë po bënjë të pamundurën të mbushin me urrejtje zemrat e njerëzve të thjeshtë, gazetarët, ata që njohin, ata që kërkojnë të vërtetën, janë të thirrur të bëjnë punën e tyrë më të mirë.

"Basha dhe Kryemadhi u nisën papritur për në Perëndim, pas një dite, kur brenda dy orësh kishte shtatë deklarata të egra ndërkombëtare nga SHBA, BE, OSBE, qeveria gjermane, Britanike, Italiane, dhe Austriake"

Në kulmin e degradimit të procesit zgjedhor të 26 majit 1996, kur opozita braktisi kutitë e votimit, pas një sërë arsyetimesh mbi dhunën shtetërore dhe fushatën e pabarabartë, Partia Demokratike ngelej përgjegjësja e vetme e procesit. Por në të vërtetë, përgjegjësi i vetëm ishte Sali Berisha. Të tjerët poshtë tij, përpara se të shqetësoheshin për procesin, kishin hallin e mandatit të të tyre.

Deri më tani, Kushtetuta është arnuar saqë të vjen siklet ta përmendësh, ashtu si kanë vepruar të dy palët me të, kur i është dashur të fitojnë avantazh në zgjedhje. Këtë herë duket se kryeministri Edi Rama duhet ta mbyllë mandatin, paçka se zgjedhjet e mëdha duken afër, kurse zgjedhjet vendore duhen bërë në kohën e duhur.

"Janë dy parti politike, PD dhe LSI, që prej kohësh kërcënojnë jo vetëm popullatën që s’kanë përkatësinë e partive të tyre, se Shqipërinë do ta mbulojë hija e mynxyrës. Të mbyllur brënda caqeve të botëkuptimit fanatik e ekstremist, këta bij të denjë të sistemit doganor..."

Laku sa vinte e behej me i ngushte rreth qafes se djaloshit duke e detyruar ate te mbyllej ne guasken e tij. Shkolla po i kthehej ne ferr. Netet, qe sa vinin e zgjateshin, nderthurnin gjumin e paket me lloj lloj perceptimesh te zeza qe gjithnje e me shume i ushqenin neverine ndaj vetes. I lodhur, i vetem, pa asnje mbeshtetje ai gjen zgjidhjen me te lehte; vret veten...

E gjeta aty të lagur nga shiu i majit, dridhej e rënkonte jo prej motit por prej frikës. E rrëmbeva në duar, i fola por nuk përgjigjej. E pyeta pa fund por s'kthente përgjigje. Lëngonte, qante, pushonte, qante përsëri.

Rroftë Sigurimi që spiunllëkun e popullarizoi aq tepër sa po të kishte qënë gjallë Çajupi, spiunave të kudondodhur do tu kishte kënduar; Spiuna spiuna, dhe spiuna prapë, spiuna të pasosur, dhe shumë baltë.