Kanë qenë aktorët ata, që janë shprehur kundër prishjes, por Basha ka hyrë si “fant spathi”, si një kryetar i partisë që nuk është në parlament.

Në fakt, kurrëfarë turpi nuk është që ai të shkojë si kryeministër edhe pa dhënë dorëheqje në Hagë. Pesha e asaj çfarë Hardinaj përfaqëson në Kosovë, nuk mund të zhbëhet nga dorëheqje formale, skema elektorale, apo populizmat teatrale, që përlotën gjithë ata që për arsyet e tyre, nuk janë të qeshur këto kohë.

Mësohet se janë diku te 40 vetë, ish luftëtarë e drejtues të UÇK-së, që janë parashikuar për thirrje nga Prokuroria Speciale në Kosovë. Është e përfshirë pothuajse gjithë elita drejtuese e organizuese e asaj lëvizjeje që shihet e mbetet si një nga faqet më të ndritura të historisë së Kosovës.

Nëse doni të dini sa e thellë dhe serioze është reforma në drejtësi, shikoni pasojat e saj politike.

Sot, tre vjet pas miratimit të ndryshimeve kushtetuese të paketës për drejtësinë që tashmë quhet rëndom reforma në drejtësi, janë ngritur vetëm tre institucionet piramidale të sistemit të ri: gjykatat e vettingut, Këshilli i Lartë Gjyqësor dhe Këshilli i Lartë i Prokurorisë.

Vetëm se, këto kohët e fundit, fjalën korrupsion, vetë të akuzuarit e anë zëvendësuar me një fjalë tjetër: konspiracion.

Eshtë shumë interesant fakti, që pas thirrjes së Ramush Haradinajt në Hagë, më i qetë është Ramush Haradinaj, se sa Sali Berisha dhe Ilir Meta. Haradinaj mbajti një konferencë për shtyp, dha dorëheqje dhe iku në shtpi, ashtu siç bëri dhe më 2004, kur dosjen e përgatitur nga Jamarbër Malltezi me Lulzim Bashën, e ruaj ende në inboxin e email-it nga prilli i vitit 2003, dërguar prej Jamarbërit nga Prishtina.

Historia do ta përmend letrën e znj. Ademi si një akt të turpshëm dhe të papërgjegjshëm por do i ngushëllojë brezat e ardhshëm me konstatimin se ky mendim dhe ky moral i përkasin një pakice të papërfillshme, ndonëse të dëmshme.

Njëlloj si pija apo droga. Në momentin e euforisë ato e bëjnë përdoruesin të ndjehet mbret dhe vetëm më pas, e shndërrojnë në atë çfarë është realisht; një viktimë perfekte në mbretërinë e dhembjes.

Vriteshin në fshatra, vriteshin në Pejë. Vriteshin ushtarë të FARK-ut, pastaj vritej vëllai i Ramush Haradinajt, edhe ky në pikë të ditës. Ngatërresa shumëvjeçare mes klaneve Musaj dhe Haradinaj me vite të tëra ka mbushur faqet e mediave perëndimore.

Kam qenë i vetmi politikan nga Tirana që kam udhëtuar dy herët e para kur është arrestuar nga gjykatat speciale, por jam dhe i vetmi politikan që nuk e takoja Ramush Hardinajn kur ai merrte karrigen e kryeministrit.

Viktimat e Drejtësisë së munguar janë të shumta në vend dhe ata po vuajnë realisht pasoja që mbase nuk do mund t’i rikuperojnë dot.

Me aktin e dorëheqjes Haradinaj vuri një standard të lartë edhe për të tjerët që eventualisht mund të përballen me vështirësi të ngjashme në të ardhmen. Askush sot e tutje nuk mund të thotë: "Po shkoj në Hagë, por ma ruani postin".

Opozita e vjetër aktualisht ka vetëm një rrugë shpëtimi, të gjejë “blerësin” e duhur, ose të jepet me “PPP” për 99 vjet.

Përshëndetja ime ishte e pa menduar, si të thuash, e vetvetishme. Instinkti më pengoi të bëja llogari politike, apo gërmime mbi listën e akuzave që i faturohen kryeministrit të Kosovës.

Kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj, ka dhënë dorëheqjen dhe ka kërkuar zgjedhje të reja, pasi në zyrën e tij sot në mëngjes ka mbërritur një fletëthirrje nga Gjykata Ndërkombëtare e Hagës për krimet e luftës. Askush nuk mund të paragjykojë fletëhirrjen e një Gjykate Ndërkombëtare për krime lufte, ashtu si askush nuk mund të konsiderojë fajtor Ramush Haradinajn pa u gjykuar. Dhe kjo është shumë e qartë.

Gjithnjë e më shumë po bindem që Lulzim Basha jo vetëm që nuk di, jo vetëm që nuk kupton, por, për fat të keq, ai ka humbur të gjitha shqisat e një politikani dhe është bërë një altoparlant i pështirë që të neverit dhe të bën të mbyllësh veshët kur flet ose të mbulosh sytë kur të duhet të lexosh atë që ai shkruan.

Mezi hapa derën e jashtme, ndërsa këpucët, i hoqa nga këmba me njëra-tjetrën. Çorapet e thara kothere zgjeruan korridorin e ngushtë me aromën e ndyrë, e cila më qëndronte në hundë prej ditësh. Mbajtur pas murit u futa në dhomën ku flemë, pa ndezur dritën u zhvesha rrëmujshëm e u plasa mbi krevat.

Arben Ristani, njeriu kyç në fitoren e kontraverse të Lulzim Bashës në maj 2011 për bashkinë e Tiranës, është nga të parët që po artikulon në PD pikërisht këtë zgjim në realitetin e ftohtë të Tiranës së mesit të Korrikut.

Nuk është e lehtë të masësh uljen e konsumit të duhanit.