Ashtu si dihet Shqipërinë e drejtojnë prej tre dekadash, dy forca politike që sundojnë në çdo segment të jetës pa ideologji e që bëjnë protagonizmin në një vend ku varfëria është skajore

"Tani në kushtet kur qeveria ka marrë të gjithë pushtetet dhe pret me qetësi ndonjë ofertë serioze nga opozita, të ulen për ndryshime kushtetuese dhe për një reformë elektorale që të marrin garanci për zgjedhjet e radhës, sikur t’i ketë porsitur Edi Rama, udhëheqësit e opozitës janë në garë me njëri- tjetrin, që çfarë thotë njëri, të mos thotë tjetri."

Meta shkon tek Erdogani, kur ky merr raketa ruse kundër konceptit politik amerikan. Erdogani therret Ramën, se e mendon këtë si një kryeministër oriental dhe absolut, siç është ai vetë.

Shkallët mbanin aromën e ditës së hënë, në plazh. Të gjitha kabinat mbanin të njejtën aromë. Djegieje. Gra me shishe kosi në dorë. Ca burra me pjepra në duar. Ca të tjerë nën sqetull.

Një kapsllëk goxha i përhapur është kapsllëku kur të duket se seriozitetin e pamjes së jashtëme nuk e ke të mjaftueshëm. Ky kapsllëk shërohet kollaj. Mbaj kravatë.

"Kriza ka në themel reformën në drejtësi dhe paranojën që ajo ka mbjellë tek dy persona, Sali Berisha dhe Ilir Meta, të cilët ndjehen të pasigurtë në një sistem të ri, që nuk e kontrollojnë vetë."

Megjithatë, në mënyrë nive dhe qorre, ata po e përdorin 13 tetorin, sa për të përkëdhelur egon e tyre, po aq dhe për të manipuluar zyrtarët dhe militantët që i ndjekin nga pas.

Kanë bërë një llogari (virtuale) se 85 për qind e vendit është nga ana e tyre. Është ky 85-përqindësh (virtual) shqiptarësh, që jetojnë në botën paralele të opozitës

Zgjedhjet nuk mund të bëhen më, kur do Lulzim Basha dhe Ilir Meta, dhe kjo u provua më 30 qershor. Zgjedhjet bëhen atëhere kur kanë afatin kushtetues, ose kur gjithë palët bien dakord për një zgjidhje të përbashkët.

Një takim që pati këtë mëngjes në presidencë përreth 40 minuta, kokë më kokë me kreun e shtetit Ilir Meta, e ka bindur kryedemokratin, se aksionin opozitar tashmë duhet ta fokusojë tek data 13 tetor.

Xhevahiret e Lulzim Bashës dhe tallja me demokratët e mbetur akoma besnikërisht në atë parti, nuk kanë fund.

Asnjë kupon tatimor edhe në lokale e hoteleri në breg, ose fare pak. Zyrtarë të lartë, ministra e zëvendësministra i has të hanë e flenë kudo, por a u bën përshtypje kjo situatë? A shqetësohen në ç'nivel janë ende shërbimet dhe si po degradojnë ato gjëra të mira që janë bërë? Dikush prej tyre, e ngre këtë problem diku? I shqetëson?

14 korriku, festa kombëtare e Francës, sjell në vëmendje historinë e fillimit të Revolucionit francez, ngjarja e cila ka bërë që jo vetëm Franca, por edhe Europa të mos ishin më si më parë! Ndoshta vetëm pak persona mund të kujtohen se ajo ditë ishte me të vërtetë mizore, megjithëse atmosfera e festimeve në Champs Èlysées është çdo vit krejt e gëzueshme, sepse u referohet kryesisht fryteve të Revolucionit.

Ai shprehet se nuk duhet të nxitojnë të votojnë  një projektligj si ai dhe ta dërgojnë atë në Kuvend për votim, sepse jo vetëm nuk e reformon Akademinë e Shkencave të Shqipërisë, por edhe përbën një alibi të rëndë "për të mbajtur në gjendje kalbëzimi një institucion monist, dogmatik dhe pa asnjë funksion shoqëror".

Sa herë që një shoqëri drejtohet nga injorantë dhe të korruptuar, pyetet: nga erdhën këta individë, si dolën në krye të vendit dhe cili ishte dëmi i tyre?

Shqipëria ka vetëm dy zgjidhje që të dal nga gremima ku ka rrëshqitur. Nuk janë as zgjedhjet dhe as rotacioni. Nuk janë as dialogjet dhe as revolucioni. Të dyja nuk do e përmbysnin sistemin, madje përkundrazi do e konsolidonin.

Këto ditë, me një njoftim Meta shpalli se nuk dekreton zgjedhjen e Akademik Skënder Gjinushit në postin e Kryetarit të Akademisë së Shkencave me arsyetimin se në kohën që është zgjedhur, ai ka qenë edhe drejtues i PSD-së.

Tani e gjithë retorika e pas 30 qershorit, është kufizuar tek armiku i jashtëm, dhe kryesisht vendet perëndimore që bënë thirrje kundër dhunës më 30 qershor.

Ishulli i Tuçit ishte garazhi i shtëpisë së tij. Nga garazhi i Tuçit ku të kënaqte Xhazi, deri te trotuari i Rrugës Fortuzi ku të tmerronte çizmja e ushtarit, as 10 metra, ishte oqeani që ndante ishullin muzikor të Tuçit me çmenduritë e kurvit.