Erion Veliaj e ka shpallur veten të pafajshëm dhe ka akuzuar politikën, segmente të caktuara të superstrukturës që ndaj tij është ngritur një kurth. Mënyra e trajtimit të tij dhe të çështjes së tij tani i kanë bindur edhe mbështetësit e shumtë të Veliajt se ai është një viktimë e një kombinacioni tipik shqiptar.

Ai nuk ka në dorë as kapitujt e negociatave, as eficencën e qeverisë për të përshtatur ligjet, as prokurimet publike, as pjesëmarrjen apo skualifikimin e kompanive evropiane në gara tenderash në Tiranë, pra s’ka në dorë asgjë nga ato që BE i kërkon qeverisë.

Ekziston një bindje pothuajse metafizike midis këtyre personaliteteve se fati i Partisë Demokratike është tashmë i parashkruar dhe i lidhur pazgjidhshmërisht me fatin e lidershipit të saj aktual.

'Publiku nuk ndikohet më vetëm nga argumenti racional, por edhe nga imazhi, identifikimi dhe aftësia për të prodhuar emocion. Në këtë realitet artisti dhe politikani ndajnë të njëjtën skenë publike dhe shpesh të njëjtat teknika ndikimi mbi turmën, aq sa herë pas here duket sikur politika kërkon të bëhet art, ndërsa arti kërkon të ushtrojë pushtet'.

Kjo kryqëzatë e vogël budallaqe ndaj një aktori që ka provuar se nuk preket aspak nga këto goditje anonimësh, nuk ka ta bëjë as me qytetarin Robert dhe as me aktorin Ndrenika. Ajo është një deformacion kolektiv i një shoqërie që ka dalë vetëm me një këmbë nga e shkuara dhe që të dënon pa rënë ende çekiçi i gjyqtarit.

Aleancën e parë Sali Berisha e nisi me fanatikët islamikë në lëvizje, me shpresën se arabët do ta mbulonin me flori siç bëri Sulltani i Brneit me një  set kalërimi që ja fali familjes së tij.

Saga e marrjes së dosjes në dorëzim, mungesa e njohjes me të, kafazi i qelqtë dhe një mori detajesh të tjera, do të duhet të analizohen për të dhënë një gjykim mbi gjykimin. A ishte procesi i drejtë, i ndershëm, i barabartë?

Ndërsa po rendisja materialet, më del lajmi i disa djemve që protestonin në Qafë-Thanë, sepse burokratët e Komitetit Olimpik Shqiptar, kishin bllokuar kalimin e pëllumbave. Se ç’punë ka KOKSH-i me pëllumbat e dynjasë, kjo është histori më vete.

Silvio Gonzato mbetet përfaqësues tipik i diplomacisë moderne europiane: më shumë administrator procesesh sesa ideolog politik. Ai nuk flet me gjuhën e emocioneve, por me atë të standardeve, reformave dhe institucioneve.

Kujt ia japin votën ata që janë gati të votojnë sot, dhe që përbëjnë gjysmën më të vendosur të elektoratit në Shqipëri?

Kur aktori performon dhe shndërrohet në një mistik që jep leksione jete dhe ndihmon një popull të tërë që të mos bëjë sërish gabimet e prokurorëve dhe të dhunës së 1945-s!

Çfarë nuk i thanë aktorit që kaq shumë i ka dhënë teatrit dhe kinematografisë shqiptare! Nuk lanë biografi pa i bërë. Madje i numëruan edhe rolet që ka luajtur në kuadrin e dramës socrealiste të prefektit, nënprefektit, e të tjerëve!

Në krye të herës, ajo që mund të themi është se Kurti nuk dëshiron të bashkëpunojë apo të ndajë pushtet, por të nënshtrojë kundërshtarët politikë! Duke treguar se i fiton zgjedhjet, por i do të gjitha pushtetet, jo vetëm përmes votës por dhe përmes nënshtrimit të rivalëve politikë! Përfundimisht, Kurti nuk e njeh nocionin ‘negociim’!

PD kërkon 100 bashki thjeshte se mund të marrë disa, po a mund të mbijetojnë ato? Kjo ëshë pyetja!

Partia Demokratike dhe kryetari i saj bëjnë gjithnjë të njëjtën gjë dhe e bëjnë keq. Gjuha politike e PD-së është konfliktuale, radikale, pa substancë mbi idetë dhe vlerat e djathta, është një gjuhë që nuk shenjon problemet dhe nuk identifikon zgjidhjet për vendin.

​Albin Kurti po dëshmon se sa më shumë tentojnë ta pengojnë, aq më shumë forcohet kauza e tij për një shtet të fortë

Formësimi i rendit të ri botëror dhe pozicioni që do të ketë aleanca transatlantike do të përcaktohen në një të ardhme jo të largët. Shtete si Shqipëria nuk janë as lojtarë kryesorë dhe as spektatorë në këtë histori. Pasiguria është pjesë e marrëdhënieve ndërkombëtare, sidomos gjatë tranzicioneve nga një epokë në tjetrën.

Prej disa vitesh tashmë, është vënë re një fenomen i çuditshëm, mediat italiane që janë përgjithësisht pranë së majtës, apo të lidhura me segmente politike të së majtës, e kanë bërë stacion permanent selinë e PD-së dhe zyrën e Sali Berishës.

Nëse të varrosurit vërtet presin në ndonjë farë mënyre figurative, presin pikërisht që ne të gjallët të kujtohemi për këtë mision. Dhe të mësojmë si t’i përdorim thonjëzat edhe kur tastierës sonë të përditshme i mungojnë.

Partia Demokratike, që u ngrit si zë kundërshtimi, sot endet si një trupë e lodhur, e frikësuar edhe nga hija e kryetarit të saj. Pra, opozita nuk është më përballje. Ajo është kthyer në një pasqyrë të shtrembëruar ku pushteti sheh veten dhe qetësohet.