Shkresa e sotme drejtuar Gjykatës Kushtetuese, në lidhje me procedurat e masës së sigurisë ndaj Sali Berishës, është një dokument mjaft i rëndësishëm.

Shkëlzen Berisha, ju shmang sot ballafaqimit me drejtësinë, duke përsëritur kështu skenarin e babait të tij, për mos gjetje adrese.

Garda kujdesej me një gjuhë shenjash ti udhëhiqte kolegët socialistë të hynin në katër dyert anësore duke bërë ndarjen "tanët" dhe "ata". 
 

Nuk kishte ndodhur asnjë herë ndarja nga tribuna për te askund; gjithë kësaj historie ka ndodhur që nga askund, dy a tre a disa njerëz të vijnë e të hipin në tribunë. Prej të treve, Monika dhe Iliri kishin qenë ‘askushi’, por u ngjitën në tribuna të larta. Askush nuk di çfarë shkolle kishin studiuar e çfarë profesioni kishin pasur në jetën civile, as Iliri as Monika

Kërkesa e SPAK për arrestimin e Sali Berishës, politikanit më të fuqishëm të vendit në tre dekada tranzicion, po zbulon edhe më tej një aspekt delikat të brendshëm të asaj që konsiderohet si Foltorja dhe që ka pasur dhe ka një rol vendimtar në situatën që ky fraksion opozitar kalon sot.

Ka një batutë mjaft popullore te filmi kult i Viktor Gjikës “Nëntori i Dytë”. Kur një regjiment ushtarak osman, i cili përbëhej përgjithësisht nga shqiptarë i kërkoi Ismail Qemalit që të dorëzohej se kishin një mandat arresti, babai i shtetit shqiptar ju përgjigj: Kur arrestuat Abdyl Frashërin nuk ishit kaq të sjellshëm

SPAK e dërgoi më në fund kërkesën në Kuvend për të marrë autorizimin që i mundëson arrestimin e Sali Berishës, nën akuzën e korrupsionit pasiv.

Përgjatë dekadës së fundit, që ka korresponduar me pushtetin e Edi Ramës, dy janë reformat më të mëdha të politikës: ligji i dekriminalizimit dhe Reforma në Drejtësi

Ky është zhvillimi formal i një procesi që nuk ka të bëjë me çështjen konkrete në të cilën është përfshirë zoti Berisha. Eshtë shumë më shumë se kaq. Eshtë momenti që pa asnjë dallim dhe për askënd, mali i akuzave që artikulohen pafund për gjithkënd të kenë fatin e fjalëve në erë

Natyrisht që është ngjarje kërkesa e SPAK-ut drejtuar Kuvendit të Shqipërisë për të dhënë lejen që kjo strukturë t’i paraqesë Gjykatës së Posaçme Kundër Korrupsionit kërkesën për arrestimin e shtetasit Sali Berisha.

Sikleti më i madh i Berishës sot, ka të bëjë me faktin se nuk ka më hapësirë për t’i ikur drejtësisë. Dhe meqë nuk i ikën dot, po përpiqet ta shijojë si betejë të fituar betejën e derisotme të pandëshkueshmërisë nga drejtësia, që nuk është se nuk i ka funksionuar këto 33 vjet.

Siç pritej, kërkesa e SPAK për Sali Berishën do të vishej me legjenda konspirative, bomba tymyese mediatike, apo edhe kundërsulme me fuqi sa më të madhe artilerike në eter

Meqë kam kryer dhjetra studime shkencore mbi vdekjet/plagosjet rrugore në SHBA, qysh kur jam kthyer në atdhe, i ndjek me vemëndje (dhe i analizoj) vdekjet/plagosjet rrugore në Shqipëri.

Bllokimi i seancave parlamentare nga deputetë të opozitës synon të shërbejë si shkëndija që do të mund të ndezë mosbindjen civile jashtë Kuvendit.

Në 33 vjet kjo parti solli piramidat që më pas vranë mijëra shqiptarë. Kjo parti ka në ndërgjegjen e vet djegie gazetash e burgosje gazetarësh, vrasje protestuesish në dyert e qeverisë, e më pas zhdukje provash brenda godinës së qeverisë. 

Bamir Topi, ishte një ndër emrat më të njohur të trashëgimisë politike të së djathtës që ishte prezent sot në 33 vjetorin e PD-së, organizuar nga Lulzim Basha

Nuk ka ditë që ish kryeministri Sali Berisha të mos dalë para mediave dhe të akuzojë Prokurorinë dhe Gjykatën e Posaçme me epitetet më të rënda. Duke e cilësuar deri bandë kriminale, apo grup të strukturuar kriminal.

A është e mundur që e djathta të shpëtojë përfundimisht nga pengmarrja e berishizmit, të flakë tej frikërat e së kalurës, të mos shoh me miopinë e urrejtjes, të linçimit dhe të dhunimit të atij që nuk ndan të njëjtin mendim, të mos investohet te ngritja e statujave të reja, por të kujdeset për rritjen e ideve, të mendimeve dhe të projekteve politike, të shpëtojë nga dembelizmi dhe pritja e gjithçkaje nga njëshi, por çdokush në rrugëtimin e tij të ndërtojë njëshin brenda vetes, duke e parë si përgjegjësi të marrë mbi supe dhe mision që kërkon mund dhe sakrificë?

Sikur të shohim veten dhe Shqipërinë me sytë e shqiptarëve jashtë Shqipërisë. Bashkëatdhetarët tanë, të larguar pas viteve '90, po bëjnë gjëra të vlefshme për veten dhe fëmijët e tyre për t'u përmirësuar. Puna dhe përkushtimi nuk u lë kohë të merren me të tjerët apo me grindje e inate që brenda Shqipërisë i kemi të hiperbolizuara. 

“I mosbinduri Civil”, Sali Berisha, i flakadanёve iluzorё, si e harroi, vallё, veprёn e tij mё tё madhe tё tradhёtisё, tё cilёn nuk ia pёrmend njeri