Tani Adriatikun po e presin në ‘kopenë e gazetarëve’; edhe pse duken indiferentë, në fakt po ziejnë për ‘ashtu e për kështu’. Ka tre ditë që shumica e gazetarëve heshtin, sikur asgjë nuk ka ndodhur me njërin prej tyre. Po të shpreh me fjalë atë që shikoj në lëvizjet e tyre, mund të them ‘si ata, ashtu edhe ata’ po mendojnë se ‘mirë ia bënë’.

Përpjekjet më të mëdha në literaturë, sot, kanë të bëjnë me karakterin e demokracisë në vendet e dala nga Kampi Socialist apo vetë demokracinë, në mënyrën sesi po zhvillohet në jetën politike të tyre. Zhgënjimi është aq i madh ngado në Lindjen ish-komuniste saqë kanë nisur sërish të ngjallen teoritë nostalgjike dhe mbi të gjitha një reflektim me nota patetike për kohën e shkuar.

Dy ambasadorët më të rëndësishëm të Perëndimit në Shqipëri, ambasadorja e SHBA, Yuri Kim dhe ambasadori i Britanisë së Madhe, Alastair King-Smith, po përballen përditë me një fjalor rrugaçi nga Sali Berisha, duke i akuzuar si të korruptuar, të lidhur me mafien dhe akuza të tjera, duke bërë aludime deri seksua

Ka një kaos qëndrimsh dhe konceptesh të qarqeve opozitare mbi projektin e madh të Durrësit, i cili njihet me emrin e sipërmarrësit të famshëm nga Emiratet e Bashkuara, Muhamed Alabar.

Nga një monitorim i mediave vendase në internet, rezulton se vetëm në 16 bashki (nga 61 gjithsej), janë publikuar emra për kandidatë primaresh të PD-së (të cilat do të përcaktojnë nga një kandidat për kryebashkiak të PD-së në secilën bashki). Pse ky ngurim kaq i madh i opozitarëve për të kandiduar në bashki të ndryshme?

Shpesh më duket sikur Partia Demokratike, nuk ka qenë asnjëherë në pushtet, por kur kujtoj bëmat e saj, rikthehem në realitetin e sotëm. Kjo për faktin sepse, e shoh që kjo opozitë nuk rritet por zvogëlohet, nuk maturohet por tjetërsohet, nuk ribashkohet por veçse ndahet, sepse nuk ka programe zhvillimi por thjesht merret me akuza dhe denoncime të pavlera.

Haxhiqamilistë në politikën tonë kemi parë me kile e kuintalë, sa jemi lodhur me mendimet e vjetëruara të tyre, që ende vegjetojnë mes nesh dhe nuk i japin asgjë të ardhmes së jetës politike të vendit.

Pikërisht në dt. 12.11. 2012, kur Saliu kërkonte përmbysjen e rendit kushtetues në Shqipëri, por që nuk e mbështetën fare shqiptarët, pati demonstrata të serbëve radikalë në Mal të Zi dhe në Mitrovicë të Kosovës.

Kam ndjekur çdo protestë nga 8 dhjetori 1990 dhe deri më 12 nëntor, por kurrë s’më është dukur turma e mijëra demokrateve aq pesimiste dhe indiferente. E gjitha i përngjante një ndeshje futbolli ku tifozët shikojnë lojën thjesht për kuriozitet, por jo për fitore sepse e dinë rezultatin para se të fillojë ndeshja që do humbasin 0 me 6.

Grupimi i drejtuar nga Sali Berisha në PD, në bashkëpunim dhe me Partinë e Lirisë së drejtuar nga Ilir Meta, ia dolën që të nxjerrin në “treg” protestën e paralajmëruar të 12 nëntorit.

Përse kjo tërheqja e tij nga maja e pushtetit të PD në provincë? Shpjegimi i parë dhe i fundit në fakt është se ka kuptuar që nuk ka “majë”, dhe nuk duket asgjë në horizont nga “maja” ku e ka ngjitur Berisha.

Adriatik Doçi është një gazetar mjaft i njohur në vend. Është i njohur prej vitesh për disa beteja të tij me pushtetarë e zyrtarë, biznesmenë e burokratë. Mënyra sesi Adriatiku i është qasur njerëzve në pushtet, mund të mos ketë qenë më e mira e mundshmja, por ai ka bërë krejtësisht detyrën e një reporteri.

Protesta e 12 Nëntorit, pritet të jetë ndoshta e fundit për Partinë Demokratike, e cila po merret “seriozisht” me primaret, me gjetjen e ujdisur të emrave të kandidatëve që do të garojnë për kryetarë bashkie në 14 Maj, por pa e ditur as ata vetë, me cilin bilanc do ti dalin përpara qytetarëve.

Një muaj më parë, Qeveria Shqiptare nëpërmjet Kryeministrit të saj ka prezantuar në Asamblenë e Përgjithshme të Këshillit të Evropës (KE), një ftesë për të bërë një raport pasues dhe rishikim të pretendimeve të pabaza për trafikim të paligjshëm të organeve njerëzore në Kosovë dhe Shqipëri, duke amenduar kështu rezolutën e Dick Marty (Dokumenti 12462, 7 Janar 2011).

Sikur të mos mjaftonte protesta e 12 nëntorit që u mbyll me qirinj, Sali Berishës dhe Ilir Metës iu zbulua shakaja e dytë. Procesi i primareve që do të zgjidhte ajkën e shoqërisë për t’u kërkuar votat shqiptarëve më 14 maj, ka rezultuar një dështim spektakolar.

Protesta e 12 nëntorit të opozitës i arriti qëllimit të parë të saj: Pjesëmarrje masive. Të paktën 600 metra linearë të bulevardit “Dëshmorët e Kombit” u mbushën plot me njerëz që realizuan pritshmërinë e parë të atyre që e thirrën protestën: Masivitetin e saj. 12 folësa në tribunë thanë çfarë menduan dhe pankartat e reklamuara në duar krijuan kërshëri për çfarë ishte shkruar në to: “Shqipëria në rrezik! Soros non grata”, “Po digjen fondet, por jo plehrat!

Pesë vjet më parë gazetari Elvi Fundo, botues i blogut të njohur on - line CNA u godit barbarisht në mes të Tiranës dhe tregoi me gisht se kush ishte porositësi. Nuk e di se çfarë bëri policia, por di se autorët që dhunuan Elvi Fundon nuk janë kapur ende.

Disa piketa për debatin mbi protestën e opozitës:

Përpjekja e parë e njerëzve të medias, sidomos atyre që lidhen me televizionet, lidhur me protestën e 12 Nëntorit, ishte përpjekja për të nxjerrë masivitetin e opozitës së bashkuar.

Komuniteti shqiptar protestoi në Westminster Bridge afër Parlamentit britanik në Londër, kundër retorikës së ashpër në kufinjtë e racizmit të shfaqur së fundi nga Sekretaria për Punët e Brendshmë Suella Braverman. Ajo personalizoi vetëm shqiptarët si problem për emigracionin vendas ndërsa sipas të dhënave vitin e fundit janë mbi 40 mijë shtetas nga 11 nacionalitete të tjera që kanë mbërritur në Angli në mënyra të ndryshme.