Votimi për shkarkimin nga detyra e presidentit Meta nuk ka sjellë asnjë çudi në mjedisin politik, përveçse faktit se: mekanizmi i parlamentit të sotëm shqiptar dominuar nga socialistët ka funksionuar si sahat.

Meqë nuk jeni të zotët t’i hiqni me vota ose me gjykata, po i heqim ne! Kjo mund të ishte fraza e pathënë por e nënkuptuar qartë dhe hapur, e administratës amerikane, ndaj goditjeve të para që po jepen në Shqipëri në drejtim të politikanëve më të vjetër të tranzicionit.

Ka bërë përshtypje fryrja politike e Gazment Bardhit, i cili ka deklaruar që ai nuk shkon në Kuvend, sidomos kur përballë ka Taulant Ballën, duke përmendur sërish aksiomën e “bandave”.

Nëse ky impakt do të përfshijë një ri-shpërthim të trazirave mbarëkombëtare, ashtu siç besojnë shumë njerëz, ky event do të jetë një mundësi shumë e mirë për të diskutuar rrugën që duhet ndjekur – si nga populli iranian, ashtu edhe nga fuqitë perëndimore – në rast se protestat do të çojnë më në fund në përmbysjen e regjimit klerikal.

Megjithëse njeriu më i investuar në poste politike, kryeministër, kryetar kuvendi e president, pakkush i ka dalë në mbrojtje në gjithë këto ditë Ilir Metës. Jo në kuptimin e kosoreve dhe sfurqeve, siç shprehej ish presidenti gjatë fushatës elektorale, por as në deklarata publike.

Votimi për shkarkimin nga detyra e presidentit Meta nuk ka sjellë asnjë çudi në mjedisin politik, përveçse faktit se: mekanizmi i parlamentit të sotëm shqiptar dominuar nga socialistët ka funksionuar si sahat.

Kjo çliron një pjesë të demokratëve që nuk kanë qenë dakord me disa vendime të drejtuesve, por që kanë heshtur për të mos u dukur “mish i huaj” brenda forcës së tyre politike. Kjo liri e shprehjes dhe pjesëmarrja e demokratëve në takime, fut në një nivel të ri diskutimi këtë parti, që mund të jetë shumë i rëndësishëm për një reformim tërësor në të ardhmen.

Presidenti i SHBA Joe Biden, ka zgjeruar objektin e Urdhërit Ekzekutiv të Presidentit Bush në vitin 2001 për Ballkanin Perëndimor, duke shtuar në gjeografinë e këtij urdhri edhe Shqipërinë, për “personat që kryejnë korrupsion dhe minojnë institucionet demokratike”.

30 vjet në pushtet dhe sot asnjë ndërkombëtar nuk foli një fjalë kundër shkarkimit të Ilir Metës. Atij nuk i kishte ngelur asnjë mik apo dashamiras

Byroja e Kuvendit të Shqipërisë (Parlamenti) ka botuar në 02 Qershor 2021 një rregullore të re për Akreditimin, Akomodimin dhe Orientimin e gazetarëve në Parlament. Kjo rregullore e re prek mediat audiovizive, mediat e shkruara dhe ato online. 

E ndërsa Parlamenti diskutonte rreth raportit përfundimtar mbi shkarkimin e kreut të shtetit, në Presidencë hidhej “vallja” dhe këndohej kënga. Dukej si festa e fundit e Ilirit para shkarkimit, para largimit jo vetëm nga ajo godinë, por edhe nga politika.

Nëse shikon Aktin e Presidentit të SHBA, Joe Biden, për të luftuar korrupsionin global, shikon se në atë shkresë që ka fuqi të madhe ligjore gjen në mënyrë të qartë gjurmët e Sali Berishës, i cili pak kohë më parë u shpall “Non Grata” nga Sekretari i Departamentit Amerikan të Shtetit, Antony Blinken.

Nesër, në të vërtetë sot- e mërkurë, 9 qershor, Parlamenti i Shqipërisë ‘i merr hov’ edhe një herë të dytë punës për shkarkimin e Presidentit të Republikës.

Kryetarja e bashkisë Shkodër, zonja Voltana Ademi, u përpoq më kot që të ngrejë një “furtunë në gotë” duke u ankuar nëpër përfaqësitë diplomatike se po e shkarkojnë pa të drejtë si kryetare e shoqatës së kryetarëve të bashkive. Zonja Ademi është sot kryetarja më jo legjitime që kanë pasur bashkitë që nga viti 1991 e këtej.

Vetëvrasja e Ana Mladiçit, është vetëvrasja e vetë Ratko Mladiçit, e figurës së tij prej babai. Ana Mladiç, nuk ishte vetëvrarë, ajo ishte vetëvrarë nga i ati i saj. Ana Mladiç, është e vetëvrara e Ratko Mladiçit. Mbase vrasja më e veçantë e një prej kriminelëve më të mëdhenj në Evropën e pas Luftës së Dytë Botërore.

Lobistët e Sali Berishës kanë zgjedhur një strategji jo të keqe për të bërë propagandë, por të dëmshme për Berishën në plan afatgjatë. Ata po bëjnë sikur duan të kuptojnë pse është damkosur klienti i tyre Sali Berisha, dhe në të vetmen derë që nuk trokasin, është dera që ka dosjen.

Mediat e qarqeve pranë Sali Berishës, e veçanërisht televizioni i familjes së tij ka ndërmarrë prej kohësh një sulm kundër SHBA e veçanërisht ambasadores Yuri Kim.

Të mendosh dhe kërkosh të futesh në Bashkimin Europian, me një klasë politike të molepsur, të akuzuar, të plakur nga pushtetmbajtja, dhe rrëqethjet e bëmave të saj, që deri sot veç ka penguar, është e pakuptimtë.

Nëpër galeritë e Tiranës, nëpër muzeme kudo në Shqipëri, në qendra kulturore takimesh të ngritura nga të rinj, mund të ketë gjithnjë një mesazh për secilin prej nesh: një foto, një pikturë, një libër, një takim, një dëshmi, mund të jenë mesazhe, ide për përmirësim, nxitje për rrëzime muresh, paragjykimesh, gjykimesh.

Sot lexova letrën publike të ambasadorit italian në Tiranë, Fabrizio Bucci, drejtuar kryeredaktorit të gazetës “Dita”, Adrian Thano. Letra theksonte shqetësimin e diplomatit për krahasimin e përsëritur të Elbasanit me Palermon nga reporterët që mbulojnë kronikën e zezë. Shqetësimi është i drejtë, legjitim por edhe patriotik.