Futja e Partisë Demokratike në Parlament është pritur me zhgënjim nga shumë kritikë të qeverisë Rama. Nga disa kjo lëvizje shihet, me të drejtë, si inkoherente përballë fabulës së “masakrës zgjedhore”, të propaganduar nga Basha kryesisht për t’u rizgjedhur në krye të PDsë. Për të tjerë hyrja e opozitës në Parlament shënon kapitullim përballë regjimit Rama, që sipas tyre nuk mund të rrëzohet në mënyrë demokratike.

Evi Kokalari u bë e njohur në televizionet shqiptare gjatë periudhës së tërmetit, kur ajo ndikoi që të mbledhë ndihma për t’i dërguar në Shqipëri.

Ajo që po ndodh në Partinë e sotme Demokratike ngjan si një bombë me shpërthim të vonuar. Proceset e analizës, reflektimit dhe marrjes përsipër të përgjegjësive për 25 prillin, nuk ndodhën as në orët, ditët apo javët pas humbjes, por po ndodhin tani. Të paktën pesë muaj me vonesë, kur partia ka rizgjedhur kryetarin humbës.

Në dukje i “qetë”, Lulzim Basha duket qartë se është “tereziprishur” nga ajo që po ngjet me partinë e tij. Kjo pasi pas 11 Dhjetorit, ajo parti mund të mos jetë më e tij, por e dikujt tjetër. Për ta mbrojtur postin, Bashës i duhet një kompromis i madh, dhe kjo mbetet të bëhet veçse me Berishën.

Vetëm naivët dhe dashakeqësit e shqiptarëve tani mund të bëjnë koalicion me VMRO-në, e cila që nga ikja e Nikolla Gruevskit në Hungari dhe rënia nga pushteti e partisë së tij, nuk është reformuar fare, por vazhdon të “kultivojë” retorikë antishqiptare, të jetë filial i politikave pro-ruse dhe anti-perëndimore.

Historia është e thjeshtë. Fare e thjeshtë. Një skenar pothuaj i rëndomtë që ndodh në mijëra forma, mënyra e personazhe të ndryshëm, por me të njëjtin thelb. Një vajzë e re tenton të ndryshojë jetën e saj.

Dje ishim në Pogradec; ata që do të mblidheshin në sallën ‘Lasgush Poradeci’ nuk u dukën deri në minutën e fundit kur erdhën makina nga Tirana dhe nga Korça. ‘Lasgushi’ kishte mbetur i vetëm gjatë gjithë ditës. Vetëm disa fëmijë dhe disa të rrjedhur nga mendtë po prisnin orën pesë pasdite, njësoj si dikur kur në qytetin e vetmuar vinte çadra e Cirkut. Do të mbahet ‘foltorja’ e ish presidentit të harruar, Sali Berisha, foltorja do të gjëmonte kundër dy armiqve,  njëri shumë i vogël dhe tjetri shumë i madh: Basha dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Këtu nuk e kam fjalën për ata që vetëshpallen gazetarë që nuk kanë lidhje me gazetarinë, që nuk kanë punuar qoftë një ditë vetme reporter dhe nuk e njohin fare jetën e newsroom-it por që drejtojnë emisione. Ata janë thjesht kalimtarë në fushën tonë dhe afërmendsh sapo tu dalë diçka më e mirë, do ta lënë emisionin dhe një ditë nuk do jenë fare në memorien e medias.

Riçard Grenell është një ish diplomat, që tani është biznesmen në punë të vet, kryesisht si lobist. Nuk është një profesion I ndaluar. Në SHBA , ka shumë kërkesa nga individë, apo politikanë jashtë SHBA, që kanë nevojë të rehabilitohen në sytë e vendit të tyre, si njerëz me mbështetje amerikane

Sado të përpiqesh ta relativizosh vizitën e senatorëve amerikanë në zyrën e Bashës, vizitën e Riker apo ato të ambasadores Yuri Kim që tashmë janë rutinë, një fakt është i padiskutueshëm: SHBA po investohen thellësisht në mbajtjen e Bashës në krye të PD. Pa dorashka, ata janë në krahun e tij dhe kundër Sali Berishës.

Siç ndodh shpesh në një debat të rëndësishëm publik, qoftë ky politik, ekonomik apo problem i shoqërisë, a daç kulturor, kur ngjitet në panelet e darkës, merr një formë më shumë se sipërfaqësore.

Aktiviteti i Policisë Rrugore është shtuar ndjeshëm këtë vit, sidomos pas futjes në përdorim të makinës së pajisur me aparaturë monitorimi/gjobitje automatike. Synimi është që të dekurajohen shkeljet e Kodit Rrugor.

Gazetari Adriatik Doçi, në një investigim botuar në « Shqiptarja.com », tregon se katër kompani që prodhojnë qumësht dhe nënproduktete tij kanë lobuar në mënyrë jo transparente me disa politikanë dhe anëtarë të qeverisë që të ulin taksën për importin e qumështit pluhur. Pikërisht ky mentalitet që mbështetet te përkrahja e protagonizmit ekonomik të katër personave, pra, të katër heronjve është tipari antropologjik i tipit të të menduarit shqiptar në politikë.

Me një tufë fotosh, ardhur nga Milano, z. Berisha denoncon paudhësinë e Z. Gazment Bardhi dhe Z. Agron Gjekmarkaj, të cilët kanë paskëshin shkuar në Milano për modë dhe të blerë rroba tek Zara! Diçiturë e përzgjedhur nga ish shefi i tyre i cili shquhet për talent në këtë zhanër. Media i kushtoi goxha hapsirë ngjarjes, aq sa z.Gjekmarkaj u detyrua të bënte një rrëfim para publikut mbi vizitën e tyre në Itali.

Sali Berisha vijon pambarimisht “foltoret” e tij në të gjithë vendin, duke “kryqëzuar” takimet sa në jug e në veri. Të dielën radhën e kishte takimi me të rinjtë në Tiranë.

Arben Vitia është një nëpunës i shëndetit publik në Prishtinë, së fundmi dhe ministër i Shëndetësisë, që po garon për kryetar të Prishtinës. Sa herë që dikush ka nevojë të bëjë portretin e tij, e ka më lehtë të shpjegojë çfarë ka thënë Albin Kurti për të, pasi në jetën e tij profesionale, nuk ka asgjë për t’u shënuar.

Megjithëse shumëkush e kujtonte si diçka të pamundur, në harkun e dy muajve kryetari i opozitës Lulzim Basha ja ka dalë të presë me sopatën e dardharit thuajse të gjitha degët ku qëndroi i ulur pa bërë zë për tetë vjet me rradhë.

Kjo është një fotografi e mesit të vitit 2019, shkëputur nga botimet e shtypit të kohës. Fill pas këtij takimi entuziast, Salvador Kaçaj shpalli dorëheqjen nga kandidimi për kryetar të Bashkisë së Lezhës nën siglën e Bindjes Demokratike.

Socialistet shqiptarë kanë qenë mjaft të influencuar e kompleksuar nga ky ambjent, sa hezitonin të flisnin hapur për zhvillimet në Kosovë, edhe pse nga PD-ja krejt hapur mbështesnin LDK-në. Në zgjedhjet e para vendore në Kosovë, që u zhvilluan në vitin 2000, e që u fituan me shumicë nga LDK-ja, prej PD-së shkuan në Prishtinë Besnik Mustafaj, Kreshnik Spahiu e Arben Ristani.

Kur një punonjës i shtetit sillet keq me një gazetar dhe me një kameraman, do ta gjejë kurajon 1000 herë më të madhe të shtyjë dhe të flakë tutje një qytetar të thjeshtë. Gazetarët as nuk shtyhen, as nuk flaken, as nuk përbuzen, pasi duke shtyrë, flakur përbuzur ata, nënkuptohet nënvleftësimi që i bën gjithë publikut që përfaqësojnë, sado i madh apo i vogël të jetë.