Edi Rama (ndryshe nga Berisha, Basha dhe Meta) e ndan veçmas moralin e politikanit dhe moralin e pushtetarit,  pasi edhe pse janë përgjegjësi të njëjta, sërish ato ndahen kur bëhet fjalë për liderin me principe të mëdha, që ngjall shpresën dhe besimin tek masa e gjerë popullore.

Ka një tendencë qesharake në radhët e opozitarëve, mediave dhe propogandës rreth tyre, kur për çdo masë, vendim dhe deklaratë të Kryeministrit dhe përfaqësuesve më në zë të mazhorancës, vrapohet për të deklaruar se po kopjojnë opozitën.

Ka nisur një fushatë e lodhshme paralajmërimesh nga opozita, që po përpiqet gjashtë muaj para zgjedhjeve, të krijojë klimën e pasigurisë ndaj zgjedhjeve, duke e ilustruar atë, me çfarë t’i dalë përpara.

Reparti i kimioterapisë në vitin 2012 ishte një mjerim, më shumë se një vend ku gra, vajza, bashkë me të gjithë pacientët e tjerë onkologjikë duhet të merrnin shpresën e jetës, dukej një repart i spitaleve psikiatrike të fillim viteve ’90: krevatë hekuri me susta të çjerra dhe dyshekë me gjurmët e një dekadave të mjerimeve, dhimbjeve, vdekjeve mbi to.

Ilir Meta është një aktor më i mirë, ka më shumë temperament dhe i merr më seriozisht rolet.

Natyrisht qe ideatoret e bojkotit qe jane burra me nje barre mend dhe qe kurrsesi nuk ju a ha qeni shkopin do e kene ditur kete palo paragraf te ligjit. Po futbolli tek ne eshte eksterritorial dhe me sa duket do vazhdoje te jete i tille per te keqen e vete atij.

Fakti që mazhoranca kërkoi kohë për t’u menduar dhe i ra ai vrulli i çartur për ta mbyllur më 1 tetor historinë e ndryshimeve të Kodit Zgjedhor është një sinjal i qartë zbythjeje. Që do të thotë se, me shumë mundësi, drafti i Damin Gjiknurit do të pësojë ndryshime dhe ky nuk është lajm i keq.

Sali Berisha nuk ka dëshmuar kurrë në Prokurori për vrasjen e Azem Hajdarit. Kur ndodhi vrasja, nuk dëshmoi se nuk kishte besim tek Prokuroria, por dëshmoi para një diplomati amerikan. Më pas kur ishte vetë në pushtet, nuk dëshmoi, se nuk i hynte në punë Azemi. Nuk dëshmoi as kur kryeprokurori ishte mik i tij. Nuk dëshmon akoma. Tek i vetmi që ka besim të “dëshmojë”, është Blendi Fevziu, për shkak të lehtësisë që ka për të thënë çfarë të dojë.

Ne do të futemi në zgjedhje me çfarë do lloj pengese që mund të na vihet përpara nga mazhoranca. Ne do të jemi në zgjedhje me çdo kusht”. Kjo është deklarata e anëtarit të Partisë Demokratike, Ivi Kaso. Kanë kaluar më pak se dy vjet nga momenti kur për PD nuk mund të kishte kurrsesi zgjedhje me Ramën Kryeministër.

Fatkeqësia e demokracisë shqiptare u shënjua që në lindje të saj. Madje do të ishte mirë të thoshim se, pas rënies së komunizmit, Shqipëria nuk u fut në rrugën e demokracisë, por në rrugën e kapitalizmit të egër e të shthurur dhe me devizën që më të fortët do të sundojnë, që, në emër të parave dhe të pasurimit me çdo kusht, do të bëheshin të gjitha eksperimentet.

Lulzim Basha i ruhet zgjedhjeve, i ka frikë ato, edhe sikur ta dijë se “fiton 100 per qind”, dhe kjo ndodh me të gjithë ata që vuajnë nga kompleksi i humbësit të përjetshëm.

Me dorëzimin në tryezën e Këshillit Politik të draftit të tyre për listat e hapura, koalicionet dhe pragun elektoral, PD dhe LSI nuk bëri gjë tjetër, veçse legjitimoi përfundimisht ndryshimet kushtetuese të 30 korrikut të miratuara nga Parlamenti. Shenjën e parë për këtë, e kishte dhënë fillimisht Presidenti i Republikës Ilir Meta, kur e kaloi në heshtje gjatë verës dekretin për to.

Procesi i “detoksizimit” të PD është procesi i heqjes së kandidaturave helmuese nga listat për deputetë. Kështu në çdo qytet të Shqipërisë, disa anëtarë të Partisë Demokratike, do shkojnë të tregojnë me votë, se cili është elementi toksik i PD në atë listë. Problemi që ka PD pas këtij votimi qesharak, është se ndryshe nga procesi i detoksit shëndetësor që kryejnë shpesh njerëzit për t’u kthyer në normalitet, ky proces nuk e çon PD-në në normalitet, por toksikon më tej mjedisin politik të saj.

Partia Demokratike nuk e dogji ofertën e mazhorancës që të paraqiste edhe ajo një draft në lidhje me ndryshimet në Kodin Zgjedhor sipas përcaktimeve të reja kushtetuese. Por, drafti i opozitës bie në kundërshtim me frymën e Kushtetutës e cila nuk i lejon më koalicionet parazgjedhore si deri më sot, por kërkon që partitë, nëse duan, të paraqiten me një listë të përbashkët.

Por tek e fundit, Lulzim Bashën, nuk ke pse ta fajësosh sot, sepse formalisht nuk ka ndonjë rol për të luajtur. As ka paraqitur ofertë dhe, as ka vota për të dhënë që ai palacollëk të kalojë. Edhe pse mund të jetë duke fërkuar duart në heshtje, duke pritur me padurim ditën që “Rilindja” ta miratojë në parlament draftin, fiks ashtu siç e ka shkruajur dhe e ka paraqitur Damian Gjiknuri.

Sali Berisha ka një ndjenjë dhe një ëndërr për këto zgjedhje. Ndjenja është se Edi Rama do t’i vjedhë zgjedhjet, kurse ëndrra është që Edi Rama është i trembur për vdekje nga Lulzim Basha. Në atë moshë njeriu kur dremit, çfarë nuk i kalojnë para syve, edhe frikërat edhe shpresat edhe planet, por nuk është mirë t’i thotë të gjitha brenda një fjalie.

Lulzim Basha ka vite që do të jetë kryeministër me të drejtën që i jep drejtimi i njërës nga dy partitë e mëdha të vendit. Në një vështrim të shpejtë, ai ngjan politikani model. Perfekt si lule artificiale. Korrekt, por pa magjinë që vetëm veset i japin qënies njerëzore. Përballë tij, edhe nëse Edi Rama nuk është kryeministri që do t’i duhej edhe më tej vendit, kjo nuk mjafton ta bëjë Lulzim Bashën një ofertë më të mirë për qeverisje.

Si e keni ndërmend të hyni në tempullin e qeverisjes ju shakaxhinjtë e politikës?

Në pranverën e vitit 2001, në kulmin e fushatës elektorale, kur kryeministër ishte Ilir Meta, anektoda më e përhapur në Tepelenë, ishte fjalimi i deputetit të Tepelenës, Fatos Nano, në një nga mitingjet e tij të hareshme me batuta.

Edhe pse përmendi me emër të dy krerët e politikës, ambasadorja amerikane duket se qëndrimin e saj e kishte më shumë me kryeministrin Edi Rama.