Kur Lulzim Basha nguli këmbë dhe pastaj e arriti marrëveshjen e 5 qershorit në Këshillin Politik, u duk si fundi i botës, ndonëse për mua nuk ishte e papritur.

Ka një keqkuptim të jashtëzakonshëm nga opozita shqiptare në ngutin e saj drejt të përpjetës së pushtetit. Edhe opozita e djeshme socialiste kishte konsumuar të njëjtin keqkuptim, sipas të cilit, beteja politike e katër vjetëve, është si luftrat në mesjetë: fiton ushtria që vret komandantin e ushtrisë rivale.

Pyetjes nëse Sali Berisha do të jetë kandidat në listat e Partisë Demokratike, Lulzim Basha i është përgjigjur me një lloj karshillëku të enjten mbrëma. Ai konfirmoi se jo vetëm Berisha do të ishte deputet sërish pas prillit të vitit 2021, por madje ka dorë të lirë ta zgjedhë qarkun ku do të listohet. E thënë siç e tha Basha: “Do të garojë ku të dojë”.

Kam një lutje për kolegët e mi, gazetarët nga Kosova, që kanë qejf të intervistojnë Sali Berishën. Nuk ju vë faj që ai gënjen, as që u imponohet ju të dëgjoni gënjeshtrat e tij. E bën këtë rregullisht dhe në Shqipëri. Por meqë keni dëshirë të intervistoni Sali Berishën për “punë kombëtare”, dhe shumica e pyetjeve kanë të bëjnë me krime që lidhen me të, do të ishte korrekte të përgatiteshit për krimet që e pyesni.

Mos bëni sikur po ziheni se kush e respekton më shumë OSBE/ODIHR-in, se maksimumin e dashurisë për të e keni shprehur më 5 qershor, kur i hodhët në kosh kryerekomandimin më se 10 vjeçar për depolitizimin e administratës zgjedhore.

Po prisja t’ia uronte dhe Ilir Meta ditëlindjen, Fatos Nanos, që të kompletonte sjelljet e tij të kohëve të fundit, që nuk lë njeri pa i kujtuar kur ka lindur, apo kur ka vdekur. Por nuk e bëri.

Me heqjen e koalicionit-tren nga Kushtetuta nga ana e PS-së me opozitën parlamentare, duket se PD dhe aleatët e saj po mendojnë një strategji të ndryshme.

Sa vetë kanë mundur ta shohin dokumentarin e Jeff Orlowskit në Netflix “The Social Dilemma”? Besoj pak. Gjithë bota po flet për të. Në kohë diktature shpikëm edhe kanoçet për të parë lirinë, për të përpirë çdo të re të bukur e të mençur që duhej parë e dëgjuar. Sot jemi futur të gjithë në atë kanoçe (që quhet smartfone) duke ndjekur jo gjëra të zgjuara, por duke parë jetët e të tjerëve, duke qenë pasivë, duke besuar teori konspirative e duke urryer.  

Në një deklaratë të tij disa orë më parë, Ilir Meta kërkon që të ruhen të reflektuara në Kod vetëm ndryshimet e bazuara në marrëveshjen e 5 qershorit, duke u përpjekur për të injoruar ndryshimet kushtetuese të bëra nga Kuvendi i Shqipërisë.

Këto ditë po tërheq vëmendjen një dokumentar i realizuar nga Jeff Orlowski dhe i shpërndarë nga Netflix: “The social Dilemma”, dilema e rrjeteve sociale. Vendosa ta shoh dhe konkluzioni është ndriçues.

Një të majtë që ngërthen më thellë diskursin feminist se sa vetëm në përfaqësim të grave në qeverisje, që Partia Socialiste e ka bërë shumë mirë, por që nuk mjafton për ta luftuar patriarkalizmin.

Kur Edi Rama filloi të promovojë emërimin e intelektualëve të Kosovës në poste zyrtare në Shqipëri, kam përjetuar një lloj ankthi, që më vjen nga vitet ‘90, kur Shqipëria u hap dhe bashkë me botën, po njihte dhe Kosovën.

Ishte dita që hyri në historinë politike të Shqipërisë si grushti i shtetit i 14 shtatorit, por që si i tillë, nuk çoi në burg asnjë nga frymëzuesit dhe drejtuesit kryesorë.

Po kërkoja në internet lidhur me nivelin arsimor në Suedi. Më surprizoi Johan Johansson, një sipërmarrës suedez që shprehet : “Kam një fëmijë dhe po shoh për mundësitë e edukimit të tij. Sistemi shkollor në Suedi është vërtet keq, mësues të dobët, ligj arsimor i keq, aftësi jo të mira gjuhësore të nxënësve, klasa të mbipopulluara. Shkolla është orientuar më shumë në rritjen e aftësive në shkencat sociale se sa në ato ekzaktet.….”

Njëmbëdhjetë vjet më parë, si ky shtator, Sali Berisha kalonte truprojen e nderit me një krenari triumfuese përulëse në krahë të kryeministrit të Greqisë, me rastin e paktit detar të arrirë midis të dy shteteve.

Kur ti nuk e ke lirinë të flasësh për 14 shtatorin 1998, mund të flasësh edhe për Ismail Kadarenë e të kërkosh të ndotësh e të përbaltësh mitin, si ajo historia hollivudiane e çmimit Nobel që provincialët mëndjemëdhenj desh e vranë në qytetin e tij të vogël të lindjes

E ka nisur karrierën si mjek marinarësh të nëndetëseve në Pashaliman, shërbeu si mjek në fushatat masive kundeer infeksioneve që bënin kërdinë në popullsinë shqiptare dhe karrierën e profesionit të tij e mbylli si profesor i Universitetit të Tiranës dhe mjek që bëntë në perfeksion Eko—n e zemrës.

Duket se dje dhe sot, ka një mobilizim politik në rrjetet sociale, kryesisht të PD dhe LSI, për t’i dhënë zë sulmit të Lubonjës ndaj Kadaresë, me argumentin që konformizmi i Kadaresë ndaj komunizimit, rezatohet dhe me konformizmin e tij në demokraci këto 30 vjet.

Profesor të pash dje te kafja pranë shtëpisë ishe me bashkëshorten…diçka po lexoje në telefon. Pata në çast një dilemë t’i flas apo mos e shqetësoj…

E Diela jote e fundit e pushimeve të verës. Këtë javë do t’i kthehesh shkollës. Lum ti! Ta them sinqerisht, edhe unë do doja të isha sërish në shkollë! Shumë hapa do t’i hidhja ndryshe, ndaj dua të flas me ty që je ende në kohë.